รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมะสอนใจ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 13, 2008, 09:30:17 pm

หัวข้อ: ไม่มีตน
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤศจิกายน 13, 2008, 09:30:17 pm
เราคงไม่ เศร้าโศก เพราะโลกนี้
มันไม่มี ตัวตน ให้ค้นหา
มีแต่สิ่ง สมมุติ ผุดออกมา
สุขหรรษา เรานั้น ก็สร้างเอง

อันตัวกู ของกู ต้องรักษา
เพื่อชีวา ข้าสุข ต้องหมั่นเร่ง
ให้คนอื่น นั้นหนา มาหวั่นเกรง
แล้วก็เพ่ง เล็งคน ไม่สนตัว

มึงต้องนับ ถือกู รู้หรือไม่
ถ้าอยากได้ อยากมี ที่ซุกหัว
ถ้าไม่นับ มึงก็ ต้องเจ็บตัว
อย่าหมายยั่ว อารมณ์ จงสมยอม

ท่านเป็นเพียง สิ่งหนึ่ง ในสมมุติ
ที่ไม่หลุด จากสิ่ง ที่แห่ห้อม
อันตัวเรา ที่เห็น เป็นสิ่งปลอม
จะอ้วนผอม สูงต่ำ ล้วนทำเอง

จะให้เรา นับถือ สิ่งใดเล่า
ท่านกับเรา นั้นต่าง หากจะเร่ง
เรารู้แล้ว มีหรือ เราจะเกรง
ตัวท่านเอง ไม่รู้ ต้องสู้มัน

อันตัวกู ของกู สู้ไปเถิด
หากใจเกิด กิเลส เหตุมหันต์
เพราะตัวกู ของกู กู่ทุกวัน
เรื่องดับขันธ์ นิพพาน คงผ่านเลย

สิ่งใดใด ในโลก ล้วนสมมุติ

หากท่านหยุด คิดได้ ใจจะเฉย
กิเลสตาย หายลับ ไม่กลับเลย
คำเฉลย อยู่ที่ ไม่มีตน