รวมกลอนเพราะๆ

Poem ห้องรับรอง => รวมผลงานกลอนครูกวีทุกยุค => ข้อความที่เริ่มโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 11, 2009, 07:03:27 pm

หัวข้อ: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 11, 2009, 07:03:27 pm
บทละครเรื่อง ระเด่นลันได นี้พระมหามนตรี (ทรัพย์) แต่งขึ้นจากชีวิตจริงของขอทานคนหนึ่งชื่อลันได เป็นแขกอยู่แถวเสาชิงช้า บริเวณหน้าวัดสุทัศนเทพวราราม วิธีแต่งล้อเลียนบทละครเรื่องอิเหนา อันเป็นพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 2 เช่น คำว่า"ระเด่น" และใช้ราชาศัพท์ ทั้งๆที่ตัวละครในเรื่องเป็นเพียงขอทานบ้าง และสามัญชนหาเช้ากินค่ำเท่านั้น จึงเป็นเรื่องแปลกกว่าวรรณคดีอื่นๆ และนับได้ว่าเป็นวรรณคดีที่มีชื่อเสียงมากเรื่องหนึ่งในสมัยรัชกาลที่ 3 (อาจพิมพ์ให้อ่านช้าหน่อยนะคะเพราะหาในเน็ตไม่มี เลยต้องพิมพ์เอง อยากให้ทุกๆคนได้ลองอ่านดูนะคะ )

        มาจะกล่าวบทไป                                 ถึงระเด่นลันไดอนาถา

เสวยราชย์องค์เดียวเที่ยวรำภา                         ตามตลาดเสาชิงช้าหน้าโบสถ์พราหมณ์

อยู่ปราสาทเสาคอดยอดด้วน                            กำแพงแก้วแล้วล้วนด้วยเรียวหนาม

มีทหารหอนเห่าเฝ้าโมงยาม                            คอยปราบปรามประจามิตรที่คิดร้าย

           เที่ยวสีซอขอข้าวสารทุกบ้านช่อง           เป็นเสบียงเลี้ยงท้องของถวาย

ไม่มีใครชังชิงทั้งหญิงชาย                              ต่างฝากกายฝากตัวกลัวบารมี

พอโพล้เพล้เวลาจะสายัณห์                              ยุงชุมสุมควันแล้วเข้าที่

บรรทมเหนือเสื่อลำแพนแท่นมณื                       ภูมีซบเซาเมากัญชา
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 12, 2009, 05:31:54 pm
          ครั้นรุ่งแสงสุริยาตะวันโด่ง                                       โก้งโค้งลงในอ่างแล้วล้างหน้า

เสร็จเสวยข้าวตังกับหนังปลา                                                            ลงสระสรงคงคาในท้องคลอง

           กระโดดดำสามทีสีเหงื่อไคล                                                  แล้วย่างขึ้นบันไดเข้าในห้อง

ทรงสุคนธ์ปนละลายดินสอพอง                                                          ชโลมสองแก้มคางอย่างแมวคราว

นุ่งกางเกงเข็มหลงอลงกรณ์                                                             ผ้าทิพย์อาภรณ์พื้นขาว

เจียระบาดเสมียนละว้ามาแต่ลาว                                                        ดูราวกับหนังแขกเมื่อแรกมี

สวมประคำดีควายตะพายย่าม                                                            หมดจดงดงามกว่าปันหยี

กุมตระบองกันหมาจะราวี                                                                 ถือซอจรลีมาตามทาง

             มาเอยมาถึง                                                                   เมืองหนึ่งสร้างใหม่ดูใหญ่กว้าง

ปราสาทเสาเล้าหมูอยู่กลาง                                                              มีคอกโคอยู่ข้างกำแพงวัง

พระเยื้องย่างเข้าทางทวารา                                                              หมู่หมาแห่ห้อมล้อมหน้าหลัง

แกว่งตระบองป้องปัดอยู่เก้กัง                                                            พระทรงศักดิ์หยักรั้งคอยราญรอน
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 12, 2009, 09:41:04 pm
                  เมื่อนั้น                                         นางประแดะหูกลวงดวงสมร

ครั้นรุ่งเช้าท้าวประดู่ภูธร                                        เสด็จจรจากเวียงไปเลี้ยงวัว

โฉมเฉลาเนาในที่ไสยา                                         บรรจงหั่นกัญชาไว้ท่าผัว

แล้วอาบน้ำทาแป้งแต่งตัว                                     หวีหัวหาเหาเกล้าผมมวย

ได้ยินแว่วสำเนียงเสียงหมาเห่า                                คิดว่าวัวเข้าในสวนกล้วย

จึงออกมาเผยแกลอยู่แร่รวย                                    ตวาดด้วยสุรเสียงสำเนียงนาง

พอเหลือบเห็นระเด่นลันได                                      อรไทผินผันหันข้าง

ชม้อยชม้ายชายเนตรดูพลาง                                   ชะน้อยฤารูปร่างราวกับกลึง

งามกว่าภัสดาสามี                                               ทั้งเมืองตานีไม่มีถึง

เกิดกำหนัดกลัดกลุ้มรุมรึง                                       นางตะลึงแลดูพระภูมี

           เมื่อนั้น                                                  พระสุวรรณลันไดเรืองศรี

เหลียวพบสบเนตรนางตานี                                      ภูมีพิศพักตร์ลักขณา

          สูงระหงทรงเพรียวเรียวรูด                             งามละม้ายคล้ายอูฐกะหลาป๋า

พิศแต่หัวตลอดเท้าขาวแต่ตา                                   ทั้งสองแก้มกัลยาอย่างลูกยอ

คิ้วก่งเหมือนกงเขาดีดฝ้าย                                      จมูกละม้ายคล้ายพร้าขอ

หูกลวงดวงพักตร์หักงอ                                           ลำคอโตตันสั้นกลม

สองเต้าห้อยตุงดังถุงตะเคียว                                    โคนเหี่ยวแห้งรวบเหมือนบวบต้ม

เสวยสลายาจุกพระโอษฐ์อม                                     มันน่าเชยน่าชมนางเทวี   
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 13, 2009, 12:13:01 pm
            นี่จะเป็นลูกสาวท้าวพระยา                           ฤาว่าเป็นพระมเหสี

อกใจทึกทักรักเต็มที                                           ก็ทรงสีซอสุวรรณขึ้นทันใด

            ยักย้ายร่ายร้องเป็นลำนำ                              มีอยู่สองสามคำจำไว้ได้

สุวรรณหงษ์ถูกหอกอย่าบอกใคร                              ถูกแล้วกลับไปได้เท่านั้น

            แล้วซ้ำสีอีกกระดิกนิ้ว                                   ทำยักคิ้วแลบลิ้นเล่นขบขัน

เห็นโฉมยงหัวร่ออยู่งองัน                                       พระทรงธรรม์ทำหนักชักเฉื่อยไป

            เมื่อนั้น                                                     นางประแดะตานีศรีใส

สดับเสียงสีซอพอฤทัย                                           ให้วาบวับจับใจผูกพัน

ยิ่งคิดพิศวงพระทรงศักดิ์                                          ลืมรักท้าวประดู่ผู้ผัวขวัญ

ทำไฉนจะได้พระทรงธรรม์                                        มาเคียงพักตร์สักวันด้วยรักแรง

คิดพลางทางเข้าไปในห้อง                                       แล้วตักเอาข้าวกล้องมาส่องแสง

ค่อยประจงลงใส่กระบะแดง                                      กับปลาสลิดแห้งห้าหกตัว

แล้วลงจากบันไดมิได้ช้า                                         เข้ามานอบนบจบเหนือหัว

เอาปลาใส่ย่ามด้วยความกลัว                                    แล้วยอบตัวลงบังคมก้มพักตรา

           เมื่อนั้น                                                      ลันไดให้แสนเสน่หา

อะรามรักยักคิ้วหลิ่วตา                                             พูดจาลดเลี้ยวเกี้ยวพาน

 
     
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 14, 2009, 01:15:07 pm
       งามเอยงามปลอด                           ชีวิตพี่นี้รอดด้วยข้าวสาร

เป็นกุศลดลใจเจ้าให้ทาน                        เยาวมาลย์แม่มีพระคุณนัก

พี่ขอถามนามท้าวเจ้ากรุงไกร                    ชื่อเสียงเรียงไรไม่รู้จัก

เจ้าเป็นพระมเหสีที่รัก                             ฤานงลักษณ์เป็นราชธิดา

รูปร่างอย่างว่ากะลาสี                             พี่ให้มีใจรักเจ้าหนักหนา

ว่าพลางเข้าใกล้กัลยา                             พระราชาฉวยฉุดยุดมือไว้

        ทรงเอยทรงกระสอบ                      ทำเล่นเห็นชอบฤาไฉน

ไม่รู้จักมักจี่นี่อะไร                                  มาเลี้ยวไล่ฉวยฉุดยุดข้อมือ

ยิ่งว่าก็ไม่วางทำอย่างนี้                           พระจะมีเงินช่วยข้าด้วยฤา

อวดว่ากล้าแข็งเข้าแย่งยื้อ                        ลวนลามถามชื่อน้องทำไม

น้องมิใช่ตัวเปล่าเล่าเปลือย                       หยาบเหมือนขี้เลื่อยเมื่อยหัวไหล่

ลูกเขาเมียเขาไม่เข้าใจ                            บาปกรรมอย่างไรก็ไม่รู้

        ดวงเอยดวงไต้                              สบถได้เจ็ดวัดทัดสองหู

ความจริงพี่มิเล่นเป็นเช่นชู้                              จะร่วมเรียงเคียงคู่กันโดยดี

ถึงมิใช่ตัวเปล่าเจ้ามีผัว                             พี่ไม่กลัวบาปดอกนะโฉมศรี

อันนรกตกใจไปไยมี                                 ยมพระบาลกับพี่เป็นเกลอกัน

เพียงจับมือถือแขนอย่าแค้นเคือง                  จะให้น้องสองเฟื้องอย่าหุนหัน

แล้วแก้เงินในไถ้ออกให้พลัน                        นี่แลขันหมากหมั้นกัลยา

พอดึกดึกสักหน่อยนะน้องแก้ว                      พี่จะลอดล่องแมวขึ้นไปหา

โฉมเฉลาเจ้าจงได้เมตตา                           เปิดประตูไว้ท่าอย่าหลับนอน
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 18, 2009, 12:07:57 pm
       ทรงเอยทรงกระโถน                    อย่ามาพักปลอบโยนให้โอนอ่อน

ไม่อยากได้เงินทองของภูธร                    นางเคืองค้อนคืนให้ไม่อินัง

ช่างอวดอ้างว่านรกไม่ตกใจ                   คนอะไรอย่างนี้ก็มีมั่ง

เชิญเสด็จรีบออกไปนอกวัง                   อย่ามานั่งวิงวอนทำค่อนแคะ

เพียงแต่รู้จักกันกระนั้นพลาง                   พอเป็นทางไมตรีกระนี้แหละ

เมื่อพระอดข้าวปลาจึงมาแวะ                  น้องฤาชื่อประแดะดวงใจ

ท่านท้าวประดู่ผู้เป็นผัว                         ยังไปเลี้ยงวัวหากลับไม่

แม้นชักช้าชีวันจะบรรลัย                       เร่งไปเสียเถิดพระราชา

         เมื่อนั้น                                   ลันไดยิ้มเยาะหัวเราะร่า

เราไม่เกรงกลัวอิทธิฤทธา                      ท้าวประดู่จะมาทำอะไรใคร

พี่ก็ทรงศักดากล้าหาญ                          แต่ข้าวสารเต็มกระบุงยังแบกไหว

ปลาแห้งพี่เอาเข้าเผาไฟ                        ประเดี๋ยวใจเคี้ยวเล่นออกเป็นจุณ

         เมื่อนั้น                                   นางประแดะเห็นความจะวามวุ่น

จึงนบนอบยอบตัวทำกลัวบุญ                  ไม่รู้เลยพ่อคุณนี้มีฤทธิ์

กระนั้นซิเมื่อพระเสด็จมา                         หมูหมาย่นย่อไม่รอติด

ขอพระองค์จงฟังยั้งหยุดคิด                      อย่าให้มีความผิดติดตัวน้อง

ท้าวประดู่ภูธรเธอขี้หึง                            ถ้ารู้ถึงท้าวเธอจะทุบถอง

จงไปเสียก่อนเถิดพ่อรูปทอง                    อย่าให้น้องชั่วช้าเป็นราคี

ว่าพลางทางสลัดปัดกร                           ควักค้อนยักหน้าตาหยิบหยี

นาดกรอ่อนคอจรลี                                เดินหนีมิให้มาใกล้กราย
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ธันวาคม 27, 2009, 02:18:52 am
        เมื่อนั้น                                     ลันไดไม่สมดังใจหมาย                       

เห็นนางหน่ายหนีลี้กาย                       โฉมแยสลัดพลัดมือไป

มันให้ขัดสนยืนบ่นออด                        เจ้ามาทอดทิ้งพี่หนีไปได้

ตัวกูจะอยู่ไปทำไม                              ก็ยกย่ามขึ้นไหล่ไปทั้งรัก

         เมื่อนั้น                                     ท้าวประดู่สุริย์วงศ์ทรงกระฏัก

เที่ยวเลี้ยงวัวล้าเลื่อยเหนื่อยนัก            เข้าหยุดยั้งนั่งพักในศาลา

วันเมื่อมเหสีจะมีเหตุ                            ให้กระตุกนัยเนตรทั้งซ้ายขวา

ตุ๊กแกตกลงตรงพักตรา                        คลานไปคลานมาก็สิ้นใจ

แม่โคขึ้นสัดผลัดโคตัวผู้                      พิเคราะห์ดูหลากจิตคิดสงสัย

จะมีเหตุแม่นมั่นพรั่นพระทัย                  ก็เลี้ยวไล่โคกลับเข้าพารา
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 30, 2010, 08:07:03 pm
     ครั้นถึงขอบรั้วริมหัวป้อม                      พระวิ่งอ้อมเลี้ยวลัดสกัดหน้า

ไล่เข้าคอกพลันมิทันช้า                          เอาขี้หญ้าสุมควันกันริ้นยุง

ยืนลูบเนื้อตัวที่หัวบันได                          แล้วเข้าไปในปรางค์รัตน์ผลัดผ้านุ่ง

ยุรยาตรเยื้องย่างมาข้างมุ้ง                      เห็นกระบุงข้าวกล้องนั้นพร่องไป

ปลาสลิดในกระบายก็หายหมด                พระทรงยศแสนเสียดายน้ำลายไหล

กำลังหิวข้าวเศร้าเสียใจ                         ก็เอนองค์ลงในที่ไสยา

กวักพระหัตถ์ตรัสเรียกมเหสี                    เข้ามานี่พุ่มพวงดวงยี่หวา

วันนี้มีใครไปมา                                      ยังพาราเราบ้างหรืออย่างไร

     เมื่อนั้น                                             นางประแดะฟังความที่ถามไถ่

กราบทูลเยื้องยักกระอักไอ                        ร้อนตัวกลัวภัยพระภูมี

ตั้งแต่พระเสด็จไปเลี้ยงวัว                        น้องก็นอนซ่อนตัวอยู่ในที่

ไม่เห็นใครไปมายังธานี                            จงทราบใต้เกศีพระราชา

     เมื่อนั้น                                              ท้าวประดู่ได้ฟังให้กังขา

จึงซักไซ้ไล่เลียงกัลยา                             ว่าไม่มีใครมาน่าแคลงใจ

ทั้งข้าวทั้งปลาของข้าหาย                        เอายักย้ายขายซื้อฤาไฉน

ฤาลอบลักตักให้แก่ผู้ใด                            จงบอกไปนะนางอย่าพรางกัน

หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ กุมภาพันธ์ 02, 2010, 01:40:26 pm
    เมื่อนั้น                                       นางประแดะตกใจอยู่ไหวหวั่น

ด้วยแรกเริ่มเดิมทูลพระทรงธรรม์               ว่าใครนั้นมิได้จะไปมา

ครั้นจะไม่ทูลความไปตามจริง                  ก็เกรงกริ่งด้วยพิรุธมุสา

สารภาพกราบลงกับบาทา                      วอนว่าอย่าโกรธจงโปรดปราน

วันนี้มีหน่อกระษัตรา                             เที่ยวมาสีซอขอข้าวสาร

น้องเสียมิได้ก็ให้ทาน                            สิ้นคำให้การแล้วผ่านฟ้า

     เมื่อนั้น                                        ท้าวประดู่ได้ฟังนึกกังขา

ใครหนอหน่อเนื้อกระษัตรา                       เที่ยวมาสีซอขอทาน

เห็นจะเป็นอ้ายระเด่นลันได                      ที่ครอบครองกรุงใกล้เทวฐาน

มันเสแสร้งแกล้งทำมาขอทาน                  จะคิดอ่านตัดเสบียงเอาเวียงชัย

จึงชี้หน้าว่าเหม่มเหสี                             มึงนี้เหมือนหนอนที่บ่อนไส้

ขนเอาข้าวปลาให้เขาไป                         วันนี้จะได้อะไรกิน

ถ้ามั่งมีศรีสุขก็ไม่ว่า                               นี่สำเภาเลากาก็แตกสิ้น

แล้วมิหนำซ้ำตัวเป็นมลทิน                       จะอยู่กินต่อไปให้คลางแคลง

เจ้าศรัทธาอาศัยอย่างไรกัน                      ฤากระนี้กระนั้นก็ไม่แจ้ง

จะเลี้ยงไว้ใยเล่าเมื่อข้าวแพง                     ฉวยชักพระแสงออกแกว่งไกว
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ตุลาคม 08, 2010, 12:26:34 pm

เมื่อนั้น                                                       นางประแดะเลี้ยวลอดกอดเอวได้
เหมือนเล่นงูกินหางไม่ห่างไกล                  นึกประหวั่นพรั่นใจอยู่รัวรัว
โปรดก่อนผ่อนถามเอาความจริง                เมื่อชั่วแล้วแทงทิ้งเถิดทูนหัว
อันพระสามีเป็นที่กลัว                                จะทำนอกใจผัวอย่าพึงคิด
พระหึงหวงมิได้ล่วงพระอาญา                   ที่ให้ข้าวให้ปลานั้นข้าผิด
น้องนี้ทำชั่วเพราะมัวมิด                             ทำไมกับชีวิตไม่เอื้อเฟื้อ
น้องมิได้ศรัทธาอาศัย                                 จะลุยน้ำดำไฟเสียให้เชื่อ
ไม่มีอาลัยแก่เลือดเนื้อ                               แต่เงื้อเงื้อไว้เถิดอย่าเพ่อแทง         ฯ ๘ คำ ฯ

เมื่อนั้น                                                      ท้าวประดู่เดือดนักชักพระแสง
ถ้าบอกจริงให้กูอีหูแหว่ง                            จะงดไว้ไม่แทงอย่าแย่งยุด
กูก็เคยเกี้ยวชู้รู้มารยา                                  มิใช่มึงโสดามหาอุด
มันเป็นถึงเพียงนี้ก็พิรุธ                                ถึงดำน้ำร้อยผุดไม่เชื่อใจ
ยังจะท้าพิสูจน์รูดลอง                                 พ่อจะถองให้ยับจนตับไหล
เห็นว่ากูหลงรักแล้วหนักไป                         เอออะไรนี่หวาน้ำหน้ามึง
หาเอาใหม่ให้ดีกว่านี้อีก                               ผิดก็เสียเงินปลีกสองสลึง
กำลังกริ้วโกรธาหน้าตึง                               ถีบผึงถูกตะโพกโขยกไป                        ฯ ๘ คำ ฯ โอด
หัวข้อ: Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ ตุลาคม 08, 2010, 12:39:26 pm

เมื่อนั้น                                                      นางประแดะเจ็บจุกลุกไม่ไหว
ค่อยยืนยันกะเผลกเขยกไป                        เข้ายังครัวไฟร้องไห้โฮ
ร้องดิ้นเร่าเร่าพ่อเจ้าเอ๋ย                              ลูกไม่เคยโกหกพกโมโห
เสียแรงได้เป็นข้ามาแต่โซ                          กลับพาโลโกรธาด่าตี
น้องก็ไร้ญาติวงศ์พงศา                              หมายพึ่งบาทาพระโฉมศรี
โคตรพ่อโคตรแม่ก็ไม่มี                               อยู่ถึงเมืองตานีเขาตีมา
ตะโพกโดกโดนเมียแทบคลาด                    ถีบด้วยพระบาทดังชาติข้า
จะอยู่ไปไยเล่าไม่เข้ายา                                ตายโหงตายห่าก็ตายไป         

เมื่อนั้น                                                         ท้าวประดู่ได้ฟังดังเพลิงไหม้
ดูดู๋อีประแดะค่อนแคะไค้                             กลับมาด่าได้อีใจเพชร
เอาแต่คารมเข้าข่มกลบ                                 กูจะจิกหัวตบเสียให้เข็ด
ชะช่างโศกาน้ำตาเล็ด                                   กูรู้เช่นเห็นเท็จทุกสิ่งอัน
ว่าพลางทางคว้าได้พร้าโต้                             ดุด่าตาโตเท่ากำปั้น
ผลักประตูครัวไฟเข้าไปพลัน                         นางประแดะยืนยันลั่นกลอนไว้
ผลักไปผลักมาอยู่เป็นครู่                                จะเข้าไปในประตูให้จงได้
กระทืบฟากโครมครามความแค้นใจ               อึกทึกทั่วไปในพารา