รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มีนาคม 28, 2010, 11:15:02 pm

หัวข้อ: โมราห์..ผู้ต้องสาป
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ มีนาคม 28, 2010, 11:15:02 pm
โอ้โมราห์...เมียรัก...ของผัวแก้ว
พี่ซึ้งแล้ว...น้ำใจ...ไฉนนี่
ยื่นพระขรรค์...ให้โจร...มาย่ำยี่
ช่างใจผี...จริงหนอ...แม่ช่อบัว

ไม่รักผัว...แล้วไย...เจ้าไม่บอก

กลับมาหลอก...ให้รัก...จนปักหัว
เจ้าเห็นโจร...ถูกใจ...ตายไม่กลัว
ให้โจรป่า...ฆ่าผัว...ได้แม่คุณ

โบราณว่า...ช้างสาร...และงูเห่า
อีกข้าเก่า...เมียรัก...อย่าคิดขุน
เพราะมันมี...หัวใจ...ที่ทารุณ
อย่าทุ่มทุน...ขุนนัก...หนักพระทัย

เลือดพี่ไหล...นองเจิ่ง...สมใจเจ้า
พระขรรค์เข้า...ไปเฉือน...เลือดจึงไหล
เลือดจากอก...ตรงขั้ว...ของหัวใจ
ขอมอบให้...เมียขวัญ...มิ่งโมราห์
(http://img401.imageshack.us/img401/8489/5356578.jpg)
โอ้ผัวรัก...พี่จันทโคลพ
ต้องเป็นศพ...เพราะเมีย...นี่ไม่กล้า
ยื่นพระขรรค์...ให้ผัว...แต่หลับตา
เจ้าโจรป่า...จึงรับ...เอาไปแทง

เมียมิได้...ตั้งใจ...นะหม่อมผัว
ด้วยหวาดกลัว...เกินไป...มิใช่แกล้ง
เพิ่งรู้เช่น...เห็นชัด...อย่าจัดแจง
พี่หมดแรง...แล้วหนอ...พอกันที

ตาพี่มืด...หม่นมัว...มองไม่เห็น
อกก็เต้น...ระรัว...หัวใจถี่
มือก็ชา...ปากก็สั่น...ขวัญชีวี
สมฤดี...หรือยัง...เล่าจอมใจ

โอ้พี่จัน...ของเมีย...อย่าเพิ่งจาก
อย่าลำบาก...เลยน้อง...จงเฉยไว้
เดี๋ยวโจรป่า...นั้นจะ...เลิกร้างไกล
แทงพี่ซ้ำ...ย้ำให้...ผัวใหม่ดู

โอ้ผัวรัก...ไยพี่...ช่างตัดพ้อ
บอกว่าพอ...เสียที...เถิดยอดชู้
พี่ลาแล้ว...ลาลับ...ดับเป็นครู
คิดมีคู่...อีกครั้ง...ต้องยั้งใจ

เมื่อสิ้นเสียง...อัสสาสะ...โอรสหนุ่ม
ที่เททุ่ม...มอบรัก...แด่นางไพร่
เปิดผอบ...ผิดที่...จึงมีภัย
สมดังคำ...สาบไว้...ไม่เชื่อครู

นางโมราห์...อาภัพ...เพราะพลาดผิด
ด้วยไม่คิด...เลยหนอ...เรื่องมีชู้
ได้แต่กอด...ศพผัว...น้ำตาพรู
จะขออยู่...คู่ผัว...ด้วยหัวใจ

พระอินทร์เห็น...เหตุการณ์...จึงสาบส่ง
เจ้าทำผัว...ได้ลง...อย่าสงสัย
ขอสาปเจ้า...เป็นชะนี...กู่ก้องไป
ว่าผัวโว้ย...อยู่ไหน...ไยไม่มี

ร้องเรียกผัว...ผัวผัว...อยู่ในป่า
พระอินทร์จ๋า...อย่าสาป...ให้ป่นปี้
ข้ามิได้...ตั้งใจ...โปรดปราณี
จงไปเป็น...ชะนี...ดั่งคำเรา
(http://img517.imageshack.us/img517/3995/48e91380bfe5a.jpg)
โอ้ชาตินี้...มีกรรม...ต้องคำสาป
ด้วยใจบาป...มากชู้...ดั่งคำเขา
จึงถูกสาป...รับกรรม...ไม่บรรเทา
ขอมอบเฝ้า...กราบผัว...ก่อนจะไกล

โอ้ผัวจ๋า...เมียรัก...ผัวที่สุด
กรรมนั้นฉุด...ให้เมีย...นี่ใจไพร่
ขอกราบบาท...ผัวก่อน...จะเป็นไป
พบกันใหม่...ชาติหน้า...ถ้าหมดกรรม