รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: ครางแครง ที่ พฤษภาคม 07, 2010, 12:10:14 am

หัวข้อ: ขอจนเป็นปีสุดท้าย
เริ่มหัวข้อโดย: ครางแครง ที่ พฤษภาคม 07, 2010, 12:10:14 am
แต่เกิดมา  พาตน  วนเวียนว่าย
ทั้งใจกาย  ร้ายดี  ที่มองเห็น
ถูกบีบคั้น  ขั้นกลาง  วางประเด็น
พาลำเค็ญ  เป็นไป  ไร้เส้นทาง

หยุดทุกสิ่ง  นิ่งไว้  ไม่กระดิก
คอยวันพลิก  จิกไว้  ไม่สะสาง
เอาตัวรอด  ปลอดภัย  ใจปล่อยวาง
ทุกสิ่งอย่า  ห่างไกล  ไร้กังวล

สิบปีผ่าน  นานมา  เวลาเลื่อน
ทุกสิ่งเคลื่อน  เดือนคล้อย  ลอยสับสน
เรานั่งดู  รู้คิด  ด้วยจิตตน
ไม่วกวน  หนทาง  ไม่ย่างเดิน

ยิ่งเนินนาน  ผ่านไป  ใจกล้าแกร่ง
ไม่ขอแบ่ง  แข่งใคร  ให้มองเผิน
ใจรู้รับ  ปรับตน  วนเวียนเดิน
ทุกสิ่งเมิน  เหินห่าง  วางปล่อยลง

ยามนี้กาล  ผ่านพ้น  บนหล่มหลุม
ที่ปกคลุม  สุมไว้  พาให้หลง
ขึ้นสู่ทาง  วางอยู่  ดูมั่นคง
ที่เสริมส่ง  ยงยืน  คืนกลับมา

แม้ฝากหนี้  ที่รู้  อยู่เกือบล้าน
คงไม่นาน  ผ่านสู้  ดูเนื้อหา
ปิดงบปี  ที่เห็น  เด่นงามตา
หนี้คงลา  พาตน  พ้นจากกัน

มัวแต่เพลิน  เดินหน้า  ท้าลิขิต
คงไม่ผิด  จิตใจ  ไต่ความฝัน
ห่างอักษร  ตอนนี้  ที่สำคัญ
ทุกคืนวัน  นั้นอยู่  คู่เคียงงาน

บ้างอยู่ป่า  ฝ่าดง  ใช่หลงทิศ
บ้างมัวคิด  ติดอยู่  ดูสืบสาน
บ้างหยุดมอง  ตรองดู  คู่วันวาน
บ้างมองผ่าน  ม่านหมอก  ที่หยอกเอา

ใช่หนีหาย  ตายจาก  ฝากคำไข
จากคนไกล  ให้รู้  ดูเงียบเหงา
เพียงเวลา  หาสู่  ยากรู้เดา
จากเพื่อนเก่า  เข้ามา  ว่าให้ฟัง....