รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: นายพระยา วรเวชชะ ที่ พฤษภาคม 27, 2010, 02:16:28 am

หัวข้อ: หลงนาง
เริ่มหัวข้อโดย: นายพระยา วรเวชชะ ที่ พฤษภาคม 27, 2010, 02:16:28 am
(http://byfiles.storage.live.com/y1pU4PZDhmvWYcelN3aD7H0ZLMdULyiDNVVyPgVY1BaPbHA2ztcL_J-DXQlyIjZj2mgB8oKVgrn8MU)

    หากได้พบนวลนาง ณ กลางป่า
สกุณาครึ่งบนเหมือนคนหนอ
จะขออยู่เคียงเจ้าพะเน้าพะนอ
อยู่ถักทอสร้างสวรรค์วิมานดิน

    ขอแค่มีนวลน้องอยู่ครองด้วย
ไม่ต้องรวยสมบัติและทรัพย์สิน
จะขออยู่คู่เจ้าเท่าชีวิน
พี่จะสิ้นมลายไปไร้สมปราณ



*ผมหลงรักนกตัวนี้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว
หัวข้อ: Re: หลงนาง
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ พฤษภาคม 27, 2010, 12:17:11 pm
(http://img80.imageshack.us/img80/1505/coffee4.jpg)

ฤ า ว ง ศ์ เ ท วั ญ ข วั ญ อั ป ส ร
อรชรแช่มช้อยร้อยบุปผา
รูปทรงโฉมสะคราญละลานตา
เทียมนางฟ้างามล้ำปฐพี

มิ อ า จ เ อื้ อ ม ไ ข ว่ ค ว้ า ม า เ คี ย ง ข้ า ง
แอบมองนางเฝ้าอนงค์จากตรงนี้
ทางออกแห่งสองวงศ์ไร้ไมตรี
คงไม่มีวันพบประสบกัน

ย อ ม เ ก็ บ ก ลั้ น คำ รั ก น้ำ ต า รื้ น
ทุกค่ำคืนแม้ตื่นหรือหลับฝัน
เพียงผ่านตานางที่รักภักดิ์ชีวัน
แค่เท่านั้นมิปักใจไปหมายครอง
หัวข้อ: Re: หลงนาง
เริ่มหัวข้อโดย: นายพระยา วรเวชชะ ที่ พฤษภาคม 27, 2010, 03:12:04 pm
(http://www.linethaitravel.com/images/photo_1154751301/1154752767.jpg)

๏นาฏอนงค์อ่อนช้อย   ดูเรียบร้อยอรชร
ตั้งพนมกชกร              คืออัปสรจากสรวงสวรรค์


   ๏นาฏอนงค์อ่อนช้อย   อรชร
ตั้งพนมกชกร                มั่นไว้
คือนางอัปสร                จากสรวง  สวรรค์นา
จิตกรปั้นนาฏไซร้         ใช่เจ้ามีจริง

 


*ผมแต่งโคลงก่อน แล้วมากาพย์ตามทีหลัง ไม่รู้มันพอจะเรียกกว่า กาพย์ห่อโคลงได้หรือเปล่า
หัวข้อ: Re: หลงนาง
เริ่มหัวข้อโดย: ดินหญ้ากาช้ำ ที่ พฤษภาคม 28, 2010, 02:29:54 am
(http://byfiles.storage.live.com/y1pU4PZDhmvWYcelN3aD7H0ZLMdULyiDNVVyPgVY1BaPbHA2ztcL_J-DXQlyIjZj2mgB8oKVgrn8MU)

    หากได้พบนวลนาง ณ กลางป่า
สกุณาครึ่งบนเหมือนคนหนอ
จะขออยู่เคียงเจ้าพะเน้าพะนอ
อยู่ถักทอสร้างสวรรค์วิมานดิน

    ขอแค่มีนวลน้องอยู่ครองด้วย
ไม่ต้องรวยสมบัติและทรัพย์สิน
จะขออยู่คู่เจ้าเท่าชีวิน
พี่จะสิ้นมลายไปไร้ลมปราณ



*ผมหลงรักนกตัวนี้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว

กินนรี...กลางไพร...ที่ในป่า
ฤาจักมา...ให้สม...อารมณ์หวาน
ดั่งใจที่...มนุษย์...นั้นต้องการ
แม้โปรดปราน...เราแม้..สีกเพียงใด

ข้ามีศักดิ์...เชื้อชาติ...ครึ่งสกุณา
สูงยิ่งกว่า...หงส์ฟ้า...ค่าไฉน
เจ้ามนุษย์...ไร้ปีก...ควรหลีกไกล
แล้วเจียมตัว...เจียมใจ...จงใฝ่จำ
หัวข้อ: Re: หลงนาง
เริ่มหัวข้อโดย: นายพระยา วรเวชชะ ที่ พฤษภาคม 28, 2010, 03:21:09 am
(http://www.siamphoenix.com/2008/htdocs/uploads/newbb/2_49dafc53d0804.jpg)

๏เอวองค์อนงค์นางอยู่กลางป่า
ก็โลกหล้าเดียวกันฉันจึงหมาย
ได้นวลน้องครองคู่อยู่เคียงกาย
ตราบสิ้นชีวาวายไร้แรงลม

๏ถึงไร้ปีกบินคู่อยู่เคียงเจ้า
ก็จะเฝ้าถนอมถนุให้สุขสม
ถึงจะอยู่ห่างไกลได้เพียงชม
ก็จะขอสิ้นลมแลกชมเชย
หัวข้อ: Re: หลงนาง
เริ่มหัวข้อโดย: บอม ซอง ดุ๊ก ที่ พฤษภาคม 28, 2010, 06:49:26 am

                 เจ้าโฉมฉาย...เร้นกรัชกาย...ใต้เงาป่า
                 นงพะงา......แสนศุภางค์....ดั่งเทพสรรค์   
                 มีนิเวศ.......อยู่ในป่า......หิมพานต์
                 ด้วยไพรสาณท์...ที่กว้างไกล...สุดธาตรี

                 มีท่อนล่าง.....คล้ายสกุนต์....พริ้วพุ่มขน
                 มีท่อนบน.....เป็นมนุษย์.....สุดฉะอ้อน
                 มีปีกงาม......ไว้ผกผลิน.....กลับรังนอน
                 มีจรรจา......หวานออดอ้อน...แผ่วนุ่มนวล

                 พรานฉกรรจ์....เช่นชายนั้น....ได้แค่มอง
                 ใจหมายปอง....แต่มิอาจ.....จะวาดฝัน
                 แม่นกน้อย.....งามเลิศลักษณ์....กลางไพรวัณฑ์
                 สุดไขว่คว้า......ตัวเจ้านั้น.....มาคู่เคียง
                     
                  (http://img80.imageshack.us/img80/1505/coffee4.jpg)