รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 05, 2011, 08:56:26 pm

หัวข้อ: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 05, 2011, 08:56:26 pm

แนะนำตัวละครหลัก
ไป๋อวี้ถัง(พระเอก)-ฉายาหนูขนทอง,จอมยุทธเจ้าสำราญ  
องค์หญิงหมิงจู(นางเอก)-องค์หญิงเจ็ด แห่งราชวงศ์จู (พระเอกมักเรียกนางว่า หมิงเอ๋อร์)

 1
คู่ ส า มี ภ ร ร ย า พ า กั น ป่ ว น
ข อ เ ชิ ญ ช ว น ช ม ก ล อ น ล ะ ค ร รั่ ว
ค ร า ว นี้ โ ศ ก รั น ท ด ส ล ด ชั ว ร์
ฉ า ก ย ว น ยั่ ว รั บ ป ร ะ กั น . . . มั น ส์ สุ ด ใ จ
****************************

2
/ช่วงคริสต์มาสที่ผ่านมาน่ากลัวนัก
สุดที่รักโดนสาปคล้ายหมูตัวใหญ่
เพราะด่าทอซานต้านั่นปะไร
ท่านพี่ไป๋จึงพุงพลุ้ย...ดั่งลูกบอล/
3
ก้าวเข้าสู่ปีใหม่มาหลายวัน
ใจยังหวั่นพรั่นพรึงเรื่องครั้งก่อน
ภรรยาผู้แสนดีมีอาทร
ไปกราบพระขอพรให้สามี
4
สาวน้อยเย็บเหอเปามาหนึ่งใบ
เลือกกลุ่มไหมปักลายรุ้งหนูเล่นสี
บรรจุยันต์คุ้มครองเพื่อคนดี
หวังท่านพี่แคล้วคลาดอันตราย
5
ขอพรเสร็จกลับมาถึงตำหนัก
นางทายทักสามีจอมวายร้าย
พอยื่นเหอเปาให้กลับโวยวาย
?เจ้างมงายอีกแล้วนะหมิงจู!?
6
?เงียบเลย..กันไว้ดีกว่าแก้!!?
สาวน้อยไม่ยอมแพ้แผดเสียงสู้
ตบท้ายด้วยถลึงตาให้เขาดู
ชำเลืองขู่อวี้ถังอย่างมีชัย
7
?แต่เหอเปามันลายหนูขึ้นขี่รุ้ง!!!?
โทสะพุ่งเพิ่มดีกรีโหมเพลิงไหม้
?ข้าปักเอง...ท่านพี่มีปัญหาใด
ไม่อยากใช้ เอามานี่...เอาคืนมา ชิ!?

8
มือเล็กเอื้อมคว้าชิงเหอเปา
เบียดร่างเข้าชิดอกแกร่งดั่งภูผา
เขย่งเท้ากระโดดแย่ง...สู้ยิบตา
แต่คนบ้ากลับดึงดันไม่ยอมคืน
9
พลางรวบเอวสาวน้อยแนบร่างไว้
?ท่านพี่ไยมาคิดเล่นมุขจอมหื่น
ปล่อยข้านะ...ปล่อยเดี๋ยวนี้...ปลาไหลลื่น  อุ๊บส์...?

ทุกคำพูดถูกกินกลืนด้วยปากบาง
10
ไป๋อวี้ถังยิ้มยั่วไล้สัมผัส
บ้างแผ่วพัด...บ้างจาบจ้วง...บ้างถอยห่าง
เมื่อแน่ใจว่าคำด่าเริ่มเจือจาง
จึงมองนางอย่างรัญจวนป่วนอารมณ์
11
จูบตบท้ายบนหน้าผากอย่างบางเบา
หยิบเหอเปาสอดใส่เสื้อด้วยสุขสม
เมื่อได้แกล้งสาวน้อยยิ่งรื่นรมย์
กอดกันกลมสองสามีภรรยา
12
รุ่งสางกลางม่านหมอกของวันใหม่
ยอดดวงใจต้องไปพบหวางอาหม่า
ไป๋อวี้ถังมองส่งด้วยสายตา
กระซิบว่า ?อย่าไปนานนะ...ตะเอง? >////<
(http://img.china.alibaba.com/blog/upload/2008/03/10/09c8c6756e7609c0a8275dea00afb169.jpg)
รูปเหอเปาค่ะ  ??
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ มกราคม 05, 2011, 09:03:27 pm
13
ร่างสูงพลันรีบออกไป take a bath
เป็นโอกาสให้ผู้ร้ายแอบสับเปลี่ยน
ยันต์ในถุง..ทั้งยังส่งสาส์นเขียน
[ ถึงเฟยเอี้ยน..แผนดำเนินไปด้วยดี
14
อีกไม่นานหนูขนทองไป๋อวี้ถัง
จะมาช่วยโค่นบัลลังก์..don't worry
ชิงตราลัญจกรให้..โทษฐานนี้
คล้ายป้ายสีให้มันรับไปคนเดียว
15
กลิ่นผงพิษจะควบคุมจิตใจมัน
ให้ทำตามทุก mission..ไม่มีเบี้ยว
ยืมความเก่งกาจของมันแทนคมเคียว
สยบเขี้ยวพิฆาตปาดคอศัตรู ]
16
ครั้นอวี้ถังกลับเข้ามาในห้อง
ชายตามองเหอเปาปักลายหนู
~แค่ถุงผ้ายัดโคลงกลอน..ไยโฉมตรู
ต้องมาทู่ซี้สั่งข้าให้พกไว้
17
จะว่าไปการ design ลายของนาง
ช่างสรรค์สร้างปักตัวหนูขนทองใส่~
พลันหยิบพิศเพ่งรอยเปื้อนสีชาดไซร้
"ดูท่าเจ้าคงตั้งใจเย็บปักจริง"
18
พลางพลิกหมุนสองด้านสูดกลิ่นหอม
ยิ่งดมดอมคล้ายถูกมารเข้าสิง
นัยน์ตาคมปรากฏแววน่าชังชิง
อาคม link กับสมองร่างสูงพลัน
19
คล้ายได้ยินซุ่มเสียงก้องในหัว
คราแรกตัวเขายังครองสติมั่น
แต่ผงพิษกำจายกลิ่นอวลทันควัน
ร่างสูงพลันตกเป็นทาสศาสตร์มนตรา
***************************************************
20
ย้อนกลับไปเช้าเมื่อวานก่อนเกิดเหตุ
เห็นตาแก่ใกล้ dead จึงออกหน้า
เข้าไปช่วยเหลือโดยไม่รอช้า
ปรากฏว่าทั้งหมดนั่นเป็นกลลวง
21
เผลอสูดผงยาสลบไปเต็มรัก
เริ่มประจักษ์ลมหายใจใกล้ขาดห้วง
ตาพร่าลายสติเลือนร่างหนักหน่วง
ก่อนกายร่วงกองกับพื้นแน่นิ่งไป
22
หลังจากนั้นถูกลากเข้ามุมเปลี่ยว
ให้นักพรตต้าเหลียวร่ายมนต์ใส่
ใช้ผงพิษมึนเมาควบคุมใจ
กระตุ้นให้อวี้ถังฟังบัญชา
23
**ภารกิจของเจ้ามีเพียงสองข้อ
เรื่องแรกก็ลักพาตัวเด็กให้ข้า
ในสามวันต้องครบครันตามอัตรา
เตรียมฉุดคร่า 99 รายเซ่นสังเวย
24
เรื่องสุดท้ายคือลอบปลงพระชนม์
ใช้ข้ออ้างที่ตนเป็นลูกเขย
หาทางเชือดแล้วช่วงชิงตรา ฯ มาเลย
อย่าได้เผยพิรุธ..จงจำให้ดี**
25
ร่างสูงพลันพยักหน้ารับคำสั่ง
ก่อนถูกรั้งตัวกลับยังสถานที่
เตรียมไว้เพื่อหลอกเขาซ้ำอีกที
แผนครานี้อวี้ถังไม่เคลือบแคลง
26
แพขนตาขยับไหวค่อยเบิกอ้า
คล้ายนัยน์ตาตนยังมิสู้แสง
~หรือตัวข้ากินของผิดสำแดง
ไยมานอนกลางแจ้งท่ามฝูงชน?~
27
หยัดกายพลางนึกได้ว่าจะซื้อของ
ตลับแป้งนวลน้องที่พร่ำบ่น
เอาชนิดโบ๊ะแล้วติดคงทน
ใช้ทาหน้ายันแก้มก้นได้ยิ่งดี
28
~เฮ้อ..น้องหญิงจะเอาเนียนไปถึงไหน
แค่นี้ไซร้กำเดาข้าก็พุ่งปรี่
คราสองเรา on the bed เล่นจ้ำจี้
ข้าสำลักแป้งฝุ่นทีฟุ้งกำจาย
29
กำเดาไหลหาใช่เพราะสิเน่หา
ทุกวันข้าต้องสูดดมฝุ่นตัวร้าย
นานนมเข้ามันก็เริ่มบ่อนทำลาย
แผ่ขยายอาณาเขตอุดช่องลม
30
พยายามฮึดสั่งมันกลับพบว่า
ที่ออกมาคือแป้งฝุ่นเจือผสม
ของเหลวข้นสีชาดชวนภิรมย์ = =*
น่าดูชม..เส้นเลือดฝอยแตกกระจาย~
31
"ถึงยังไงหมิงเอ๋อร์ก็ภรรยาเรา
ซื้อไปเอาใจนางหน่อยก็ได้"
คิดพลางหยิบตลับแป้งที่เห็นคล้าย
sale 50% ขายครึ่งราคา
***************************************************
32
ในยามนี้เสียงคำสั่งดังอีกครั้ง
**ลงมือหลังเที่ยงคืนไปฉุดคร่า
เด็กสาวที่ยัง virgin เข้าในป่า
รอเวลาฤกษ์ดีหล่อจี้หง
33
เก็บถุงหอมตรงหน้าใส่อกเสื้อ
ใช้กลกามเกมส์แนบเนื้อให้เหยื่อหลง
กับองค์หญิงห้ามสบตานางโดยตรง
เตรียมข้ออ้างตอบสาดส่งมันออกไป**
34
จากช่วงบ่ายยัน midnight ไป๋อวี้ถัง
ไม่ได้ถูกยาสั่งควบคุมไว้
แต่พอล่วงเที่ยงคืน..หื่นได้ใจ
รวบเอวบางมาชิดใกล้ออกอาการ
35
ซุกไซร้นางพลางไล้ลูบจูบติ่งหู
โหมราคะช่วยโฉมตรูให้เผาผลาญ
calorie ในร่างของนงคราญ
จนระทวยหลับฝันหวานในอกตน

ป.ล.ไป๋ต้องขอโทษผู้อ่านทุกท่านในบทนี้ด้วยนะคะ พอดีว่าฟีลมันมาม้วนเดียวจบไม่ทันสังเกตว่าจบท้ายด้วยเสียงผิดไปวรรคนึงค่ะ
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 06, 2011, 09:38:09 pm
36
ตกดึกลมหนาวพัดสะบัดม่าน
ต้องนงคราญขดตัวซุกผ้าห่มไหม
สาวน้อยพบความว่างเปล่าจึงแปลกใจ
พลางคว้าไขว่หาคนควรข้างกาย
37
/เอ...ดึกเยี่ยงนี้ท่านพี่ไปไหนกัน/
เหลือบมองจันทร์รอโรยฟ้าพาหนีหาย
ความง่วงงุนรุกแทรกจิตปลิดใจกาย
พลันสลายสิ้นสงสัยสู่ราตรี
38
แสงละมุนอรุณเยือนเบือนดารา
พ้นนิทราเริ่มรู้สึกถึงท่านพี่
ร่างบางเบียดชิดใกล้ในทันที
ตามประสา...สามีภรรยา >////<
39
พลันได้กลิ่นหอมประหลาดจากสาบเสื้อ
โชยระเรื่อชวนคิดปริศนา
ด้วยสงสัยหมิงจูจึงลืมตา
กลับพบว่าสามีดูแปลกไป
40
/...ไยเขานอนทั้งอาภรณ์และรองเท้า
อีกผมเผ้ายังเกล้ามวยหาปล่อยไว้
ปกติต้องเปลี่ยนชุดทั้งนอกใน
ผิดวิสัยพฤติกรรมที่ทำมา/
41
นั่งพินิจบุรุษชุดสีขาว
รอยเปื้อนเป็นทางยาวบนเนื้อผ้า
สาวน้อยหยิบขึ้นพิจารณา
แล้วพบว่ารอยนั้นคือ คราบดิน!!?
42
จึงลงมือถอดรองเท้ายื้อเสื้อผ้า
ทึ้งออกมาจากร่างใหญ่จนหมดสิ้น
ค้นหารอยหอมเครื่องประทิน
จึงได้กลิ่นจากเหอเปาโชยออกมา
43
/อ้อ แล้วไป...เป็นเหอเปาของท่านพี่
สุนทรีเหลือเกิน...อีตาบ้า!!
เอาผงหอมยัดใส่ถุงชาติอาชา
เผลอนึกว่าไปหากิ๊กมาเมื่อคืน/
44
หมิงจูทุบแผงอกไปหนึ่งหมัด
ทำการขัดจังหวะฝัน...สะดุ้งตื่น
?ยัยตัวแสบแกล้งข้าเรอะ...เดี๋ยวเอาคืน!?
อวี้ถังฝืนตะเบ็งเสียงร้องโวยวาย
45
?ไปไหนมา...ไยนอนหลับแบบเต็มยศ
ก้นขึ้นผดอย่าโวยนะจอมวายร้าย
เหม็นชะมัดลุกไปเลยค่ะคุณชาย
หน้าไม่อายนอนอยู่ได้...พ่อตัวดี?

46
จนมาถึงหัวค่ำโรแมนติค
เสียงคักคิกหยอกเย้าระริกระรี้
หนูขนทองม้าศึกคึกเต็มที่
จรลีโลดแล่นสู่สงคราม
47
?หมิงเอ๋อร์...เจ้าคิดรึว่าหนีพ้น!?
ขู่จอมซนด้วยสำเนียงเสียงวาบหวาม
?ขืนโดนจับ...หนูบ้าคงลวนลาม
จะหื่นกามมีชั้นเชิงหน่อยคนดี?

48
ไป๋อวี้ถังใช้วิชาที่ถนัด
กระโดดลัดตัดหน้าข้ามเก้าอี้
สกัดขาเรียวงามทันท่วงที
ปิดทางหนีให้นวลนางเสียหลักไป
49
ร่างบางเซทรุดสู่อกกว้าง
อ้อมแขนใหญ่โอบนางกระชับไว้
?นี่ชั้นเชิงบ้าบอประเทศใด
ท่านพี่ใช้กำลังแกล้งกันนี่นา!!?

50
ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์
?คิดว่าเท่มากมายหรือคนบ้า?
?แล้วเจ้าล่ะ...ไยมาเป็นภรรยา
ให้กับข้าผู้น้อยสติไม่ดี?
51
จบประโยคร่างบางถูกอุ้มขึ้น
รสเมามึนอุ่นหวามเริ่มแทนที่
วางสาวน้อยบนโต๊ะไม้ในทันที
?เอ๋...ท่านพี่พิสดารไปแล้วนา...อ๊าส์~? >////<
52
ครั้นเสร็จศึกสมรภูมิบนโต๊ะไม้
แลกอุ่นไอตามใจปรารถนา
ร่างใหญ่จึงโอบอุ้มภรรยา
พาแก้วตาไปหนุนแขนที่เตียงนอน

+18  อิอิ
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ มกราคม 07, 2011, 08:37:16 pm

53
ครั้นขยับจัดผ้าห่มคลุมน้องหญิง
พลันรีบชิ่งหนีออกทางหน้าต่าง
ระแวดระวังข้างหลังตลอดทาง
ก่อนพลิ้วร่างหายเข้าป่าลับตาไป
54
ในคืนนี้ฉุดคร่าได้เกินครึ่งร้อย
"เจ้าคนถ่อย!"..พวกนางสบถใส่
แต่ร่างสูงคล้ายไม่รู้สึกอะไร
ทำหน้าที่คุมตัวไปตามบัญชา
55
destination ก็คือศาลเจ้าร้าง
ตัวเส้นทางช่างซับซ้อน..ยากค้นหา
ภายในมีเหล่าสมุนชั้นแนวหน้า
คอยตรวจตราจำนวนคนที่ขาดไป
56
หลังอวี้ถังทยอยเด็กเข้าคุกแล้ว
ยังมิแคล้วฉุกคิดแกมสงสัย
เบื้องหน้าเขา ~เตาหลอมนั่น..มันอะไร?~
คล้ายสติตนนั้นไซร้กลับคืนมา
57
ไม่ทันไร..นัยน์ตาพลันไร้แวว
"นึกอยู่แล้ว..ท่านเผลอลืมสวดคาถา
เกือบปล่อยให้เจ้าหมอนั่นเห็นคาตา
รู้ไหมว่ามันจะเสียแผนการเรา!"
58
"เจ้าบื้อนี่น่ะหรือหนูขนทอง?
ยามนี้ไร้ความผยองดูโง่เง่า
หากตัวข้าออกหมัดแยบเพียงเบา ๆ
คงซัดเอาร่างมันไปติดกำแพง"
59
"อย่าวู่วามทำแผนนายท่านเสีย"
"ก็มันเคยคลอเคลียคิดกำแหง
ชิงเฟยเอี้ยนที่ข้ารักทั้งยื้อแย่ง
สิทธิ์แสดงตนเป็นชายในฝันนาง!"
60
"รอให้งานนายท่านนั้นเสร็จสิ้น
เจ้าจะเชือดชำแหละชิ้นกระซวกร่าง
หรือฝังมันทั้งเป็น..ใช่ไร้หนทาง
แต่ระหว่างนี้ยังมิสมควร"
61
"ข้ายังมีความคิดที่เด็ดกว่านั้น
ตอนจู๋มันแล้วส่งไปหอชุ่ยหญวน
ให้เหล่าเกย์อัดถั่วดำเรียงขบวน"
จิ้งถงพลันหัวเราะร่วนแกมสะใจ
62
"คิดจะแก้แค้นมันใช่ไร้วิธี"
นักพรตเหลียวไม่รอรีแนะนำให้
"รับตุ๊กตาวูดูพร้อมเข็มเงินไป
อยากทิ่มแทงตรงส่วนไหน..ตามสบาย"
63
"ท่านมันช่างเข้าใจเลือกวิธี
รู้ว่าทำเช่นนี้พรางรอยได้"
"แน่อยู่แล้ว..แผลเข็มแทงเล็กจะตาย
เร็วน้องชายลองทำเลยข้าอยากยล"
64
จิ้งถงแทงเข็มบนร่างตุ๊กตา
ดึงออกมาแล้วทิ่มซ้ำอีกหน
จากนั้นก็ชำระแค้นตามใจตน
ส่วนตัวคนถูกสะกดเกิดอาการ
65
โลหิตเริ่มซึมย้อมอาภรณ์ขาว
ภาพดังกล่าวนั้นตรงตามโวหาร
มิผิดจากคำนักพรตสักประการ
อวี้ถังพลันสั่นสะท้านสะเทิ้มกาย
66
เม็ดเหงื่อผุดขึ้นทั้งเรือนร่างเขา
ความเจ็บเร้าจนใบหน้าเผือดสีได้
นักพรตพลันคว้าตุ๊กตามาทำลาย
"เจ้าจะฆ่ามันให้ตายเลยหรือไร?"
67
"ข้าต้องการทิ่มแทงหัวใจมัน!"
ทันใดนั้นเกิดลมปราณหอบใหญ่
ซัดจิ้งถงแทบกระอัก.."สั่งแล้วไง
ปล่อยมันไปชั่วคราวค่อยคิดบัญชี!"
68
"รีบย้ายก้นไปผลัดเปลี่ยนชุดให้มัน"
"ไยข้าต้องทำเช่นนั้นพ่อบ้านหลี่?"
"ไอ้เจ้าบื้อ buffalo ยังเรียกพี่
ปล่อยมันกลับสภาพนี้ได้ยังไง?"
69
"เข้าใจแล้วจะรีบทำให้เดี๋ยวนี้"
~รอบเอวที่ไร้ก้อน cellulite
แถมมัดกล้ามพร้อมซิกแพคเฟิร์มบาดใจ~
เกททันใดเมื่อช่วยเขาเปลื้องอาภรณ์
70
เผลอสัมผัสกล้ามท้องคนตรงหน้า
~ดูสิข้ารอบเอวห่วงยางหย่อน
แต่ของเขารัดรึงใจแม่งามงอน
อรชรคงพลีกายถวายตัว~
71
"นี่จิ้งถงเจ้ามัวทำอะไรอยู่?
ไยจู่ ๆ เบียดร่างตนไปเกลือกกลั้ว
แผงอกแกร่ง..หรือเจ้าคิดเนียนัว?"
ชายหนุ่มพลันรีบเด้งตัวถอยออกมา
72
"ขะข้าผลัดเปลี่ยนชุดมันเสร็จแล้ว"
"ไยนัยน์ตาเจ้ามีแวว want ตัณหา
คิดแต๊ะอั๋งมันใช่ไหมตอบข้ามา?"
"ไม่ใช่น้า..พ่อบ้านหลี่อย่าคิดไกล"
73
"ยาสมานแผลอยู่ไหนท่านพ่อบ้าน?"
"เจ้าน่ะเริ่มออกอาการชวนสงสัย"
"แหมก็ข้ามันคนมีน้ำใจ"
"แล้วเมื่อครู่เรียกอะไรที่เพิ่งทำ?"
74
"ใครกันน้าบอกจะแทงสักร้อยแผล
ยามนี้กลับอยากดูแล..ช่างน่าขำ"
ได้ฟังพลันจิ้งถงโกรธหน้าดำ
ก่อนเอ่ยคำตัดพ้อพ่อบ้านไป
75
"ไม่ทงไม่ทาแล้ว..เกลียดคนรู้ทัน!"
"เชิดก้นหนีงอนซะงั้น..เฮ้อไม่ไหว"
พลางหันมองไป๋อวี้ถัง..~น่าแปลกใจ
ขนาดโดนสะกดไว้ยังต้องตา~
76
แว่วเสียงสั่ง..**จงกลับไปหาองค์หญิง
ลืมทุกสิ่งที่ได้เห็นก่อนหน้า**
ร่างสูงรีบทำตามมิรอช้า
ใช้วิชาตัวเบาเพียงห้านาที
77
พลันพลิ้วกายเข้าห้องด้วยความเงียบ
ลมโชยมาเย็นยะเยียบจึงรีบปรี่
ก้าวไปปิดบานหน้าต่างทันท่วงที
~เหตุไฉนผิวกายนี้แสบมากมาย
78
อกด้านซ้ายคล้ายเพิ่งถูก something ทิ่ม~
ไม่เคยลิ้มสัมผัสที่ตอบมิได้
รู้เพียงว่ามันปวดปร่าจวนเจียนตาย
สำรวจกายกลับไม่พบบาดแผลใด
79
เพลียเกินกว่าจะขึ้นเตียงเคียงน้องหญิง
ทำได้เพียงหยัดกายพิงอยู่ใกล้ ๆ
~สองวันนี้ตัวข้ามันชักยังไง
หมดแรงไซร้ใกล้อรุณรุ่งประจำ~
80
ครั้นรุ่งเช้าร่างบางพบสามี
หลับข้างเตียงเห็นรอยสีแดงเป็นจ้ำ
ตามต้นคอดูคล้ายหมายกระทำ
history ให้มาซ้ำ ณ จุดเดิม
81
พลันเขย่าร่างอวี้ถัง.."ตื่นท่านพี่
story เก่าไม่เคลียร์ริอ่านเพิ่ม!
ดูเหมือนท่านนับวันยิ่งเหิมเกริม"
แต่ร่างสูงยังคงเคลิ้มในภวังค์
82
ไม่มีแรงแม้กระทั่งจะลืมตา
ฝ่ายหมิงจูยั๊วะแทบบ้าจึงเผลอพลั้ง
ฟาดใบหน้าคมไปซะสุดกำลัง
เสียงเพี๊ยะดังสนั่นห้องก้องกังวาน
83
"จะปลุกกันไยต้องซาดิสต์เพียงนี้
ข้าไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสาน"
"ใช่สิ..เมื่อคืนท่านคงสำราญ
กับนงคราญลับหลังข้า..ไร้ยางอาย!"
84
"คำพูดเจ้ากำลังทำข้าปวดหัว"
"พานางมาตีท้ายครัวเลยก็ได้
เตียงหลังนี้ยกให้ท่านพ่อยอดชาย
เชิญไปร่วมหัวจมท้ายกันเอาเอง!"
85
อวี้ถังพลันได้สติเห็นนางร้อง
เข้าประคองร่างบางพลางพิศเพ่ง
ปาดน้ำตาให้สาวน้อยที่สั่นเกร็ง
"นี่เจ้าถูกใครข่มเหงหรือคนดี?"
86
"ทะท่านมันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ
หรือเห็นข้าเป็นยิ่งกว่าเบบี้
หลอกกันด้วยมธุรสเลี่ยนเต็มที
แถมยังตีหน้าซื่อ..สมควรตาย!"
87
"ข้าไม่รู้เจ้าเพ้อเจ้อเรื่องอะไร"
อวี้ถังไซร้คว้ามือคู่น้อยหมาย
ให้นางทุบตีจนกว่าทุกข์จะคลาย
"ซัดความโกรธลงบนกายข้าได้เลย!"
88
หมิงจูรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้ง
"ท่านมันช่างไร้หัวใจ"..ร่างบางเอ่ย
"ข้าจะใช้กระบี่แหวะอกท่านเขย
ดูว่าจุเหล่าทรามเชยกี่นางกัน"
89
ครั้นหยิบมีดพกหันด้ามส่งให้นาง
มือเรียวบางรับมาพลางระริกสั่น
"ทำไมเล่าไม่กล้าแหวะรึไงกัน?"
ร่างสูงพลันกุมมือน้อยช่วยอีกทาง
90
กระชากมีดพร้อมมือบางเข้าหาตัว
เสียงดังฉึก! เลือดพุ่งทั่วชโลมร่าง
"ชัดหรือยัง..ห้องใจข้าซ่อนกี่นาง?"
เอ่ยถามพลางขบสันกรามกลั้นน้ำตา
91
"มีอะไรจะพูดกับข้าอีกไหม"
ร่างบางไซร้โถมตัวกอด.."ท่านพี่บ้า!
ใครก็ได้รีบตามตัวหมอหลวงมา
อย่าเพิ่งหลับ..อยู่กับข้านะคนดี"
92
"แผลแค่นี้ทำอะไรข้ามิได้
ยัยตัวร้าย..หมิงเอ๋อร์หยุดร้องสิ"
มือเรียวพลางซับน้ำตาให้ยาหยี
"ร้องทำไม..ใช่ต้องลี้ไกลจากกัน"
93
"เพียงแค่ข้าอาจหลับสักงีบหนึ่ง
ในภวังค์ถ้าไม่บึ่งไปสวรรค์
คงไม่พ้นทัวร์นรกไฟโลกันต์"
"ท่านพี่อย่าพูดเช่นนั้นนะข้ากลัว"
94
"ทูลองค์หญิงกงซุนเช่ออยู่พอดี
ส่วนหมอหลวงจรลีกลับฉินหลัว"
"ขอข้าตรวจบาดแผลเขาให้ถ้วนทั่ว
เสี่ยวเม่ยเจ้าเตรียมเข้าครัวต้มหยูกยา"
95
"เชิญองค์หญิงเสด็จออกจากห้องก่อน
อย่ารบกวนขั้นตอนการรักษา"
"แต่ข้าเป็นห่วงท่านพี่ด้วยนี่นา"
"ทรงเลือกมาอยากให้เขาอยู่หรือตาย?"
96
ครั้นฟังจบหมิงจูรีบไปทันที
"อืม..วิถีอาวุธพุ่งเข้าอกซ้าย"
"คือข้าแทงตัวเองไงพูดง่าย ๆ
ท่านคิดหมายชันสูตรศพหรือไร?"
97
"ขอโทษด้วยข้าลืมตัวชั่วขณะ"
"ครั้งนี้จะไม่ถือโทษอภัยให้"
"เหอเปานี่ท่านได้มาจากใคร?"
"น้องหญิงไซร้กำชับให้พกติดกาย"
98
กงซุนพลันแกะมัดถุงเปิดออกดู
"เกรงว่าคงมีศัตรูที่คิดหมาย
ยืมร่างท่านไปสร้างความชั่วร้าย
สิ่งนี้เรียกผงเมามายสะกดใจ"
99
หลังจากที่กงซุนเช่อรักษาเสร็จ
หมิงจูพลันเข้ามาเช็ดเนื้อตัวให้
"เขาพ้นขีด danger แล้วกระหม่อมไซร้
ขอทูลลาเพื่อกลับไปศาลไคฟง"
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 08, 2011, 10:36:45 pm
100
ครั้นส่งท่านกงซุนเสร็จเรียบร้อย
องค์หญิงน้อยรีบไปดูผู้บาดเจ็บ
?อย่ามายุ่ง...แผลนิดเดียวเท่าขี้เล็บ
จงรีบเก็บกล่องยา ไ ส หั ว ไ ป !?
101
เสียงคำรามกึกก้องกังวานทั่ว
ต่างหวาดกลัวฟู่หม่าตวาดใส่
?ตะ..ตะ..ต้องใส่ยาสมุนไพร
ผะ..แผลจะได้หายในเร็ววัน?
102
ชายหนุ่มบนเตียงใหญ่กวาดสายตา
จับจ้องหน้าบ่าวไพร่ในที่นั้น
ต่างลนลานวิ่งหนีพัลวัน
ด้วยหวาดหวั่นเกรงกลัวโดนเฆี่ยนตี
103
?โวยวายเป็นเด็กน้อยใช้ไม่ได้
กล่องยาอยู่ที่ใด...เอามานี่!?

หมิงจูตอบโต้ในทันที
?ไยท่านพี่..โมโหง่ายเยี่ยงวัยทอง?
104
เมื่อเห็นแม่เสือน้อยเดินตรงมา
กลับสะบัดเบือนหน้าหยิ่งผยอง
เรียวคางเชิดสูงดูน่ามอง
/ชวนครอบครองกดท่านพี่ลงกับเตียง เย้ย!/
105
สาวน้อยสะบัดหน้าตั้งสติ
?ดูทำสิ...ทายาใช่ขึ้นเขียง
ฉายาองอาจฤาเป็นเพียง
แค่ชื่อเสียงเล่าลือใช่เรื่องจริง?

106
ไป๋อวี้ถังนั่งนิ่งไม่ตอบโต้
แววตาฉายความยโสชัดเจนยิ่ง
เหล่าสาวใช้รู้งานไม่ประวิง
ถอยเพื่อทิ้งให้องค์หญิงได้ต่อกร
107
เมื่อห้องนอนตกอยู่ในความเงียบ
มือเย็นเยียบของสาวน้อยค่อยเชยช้อน
ต้องปลายคางที่เชิดสูงอย่างแง่งอน
แล้วอ้อนวอนด้วยจุมพิตชิดแผ่วเบา
108
?คิดว่าพอหรือยังไง...ยัยตัวร้าย
ให้โวยวายอีกทีใช่ไหมเล่า!?

?ทายาก่อน..ส่วนเรื่องราวระหว่างเรา
จะลงทัณฑ์ถึงเช้า...ก็พร้อมใจ?  
>///<
109
มือบางแตะตัวยาลงรอยแผล
คล้ายดวงแดสัมผัสถูกความหม่นไหม้
?ขอโทษ...ที่ข้าพูดทำร้ายใจ?
เอ่ยพลางใส่ยารักษาให้สามี
110
เมื่อทำแผลพันผ้าอย่างเรียบร้อย
ภรรยาตัวน้อยมองท่านพี่
ส่งสายตาออดอ้อนอยู่ในที
?มาตรงนี้..ให้ไวแม่งามงอน?
111
ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
มองหมิงจูลูกแมวน้อยด้วยใจอ่อน
โอบวงแขนกอดรัดร่างอรชร
ร่างบางพลางเบียดอ้อนหวังเอาใจ
112
สองเงาร่างหลังม่านโปร่งปักยวนยาง
จันทร์กระจ่างพร่างราตรีส่องไสว
ดั่งเถาวัลย์เกี่ยวกระหวัดรัดฤทัย
เชื่อมสายใยโยงรักสื่อถึงกัน >///<
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ มกราคม 08, 2011, 10:40:19 pm

113
ครั้นน้องหญิงล่วงสู่ห้วงนิทรา
ช่วงเวลาเที่ยงคืนกระชั้นใกล้
อวี้ถังรีบเผายันต์กินเข้าไป
ท่านกงซุนกำชับไว้..[ต้องระวัง
114
แสร้งทำเป็นถูกสะกดให้เนียนหน่อย
จะได้คอยฟังชื่อผู้อยู่เบื้องหลัง
ว่าใครกันที่ต้องการชิงบัลลังก์
ถึงได้สั่งสร้างเตาหลอมนั่นขึ้นมา]
115
คำบอกเล่าตอนช่วยฟื้นความจำ
กงซุนเช่อถามย้ำร่างสูงว่า
[แน่ใจนะเห็นเตาหลอมนั่นกับตา
ยิ่งขนาดมหึมา..แย่แล้วไง
116
ข้าเคยอ่านเรื่องจี้หงพลันพบว่า
ผู้ที่อยากแก้ชะตาขึ้นเป็นใหญ่
ต้องสังเวยชีวิตเด็กสาวไซร้
99 รายให้เตาหลอมกลืน
117
เพื่อสร้างของวิเศษสำหรับตน
ทว่ากฏเบื้องบนถือว่าฝืน
ถ้าไม่ฆ่าฮ่องเต้ก่อนเที่ยงคืน
เขาจะต้องหลับมิฟื้นตลอดกาล
118
ตกนรกลงในขุมที่ลึกสุด
กว่าได้ผุดก็เกิดเป็นเดียรัจฉาน
กี่ร้อยชาติไม่มีวันจะพบพาน
โอกาสการเป็นมนุษย์อีกต่อไป]
119
~ข้าชักอยากรู้จริงว่าใครกล้าเสี่ยง~
พลันยินเสียงในหัวเรียกตนให้
**เคลียร์ยอดคนที่เหลือโดยเร็วไว**
~ยันต์ของท่านกงซุนไซร้เวิร์คจริง ๆ
120
มีสติแถมได้ยินเสียงสะกด~
อวี้ถังปลดกุญแจคุกส่งเด็กหญิง
ให้ผู้คุม..แล้วกลับไปยืนนิ่ง
ลอบสังเกตทุกสิ่งฆ่าเวลา
121
ทันใดนั้นหนุ่มน้อยนามจิ้งถง
ที่ยังคงหลงใหลใฝ่ฝันหา
แผงอกแกร่งพร้อมซิกแพค..รี่เข้ามา
วาดลีลาลูบไล้หน้าหนูขนทอง
122
พลางซุกไซร้ลาดไหล่ขบติ่งหู
~กรรมแระตรูดันรู้แจ้งคืนสยอง~
แอบชายตาทีละนิดชำเลืองมอง
~เห้ย! มาจ้องน้องชายข้าทำไม~
123
ขณะที่มือจิ้งถงเอื้อมจะคว้า
"ข้านึกแล้วเจ้าแอบมาทำเหลวไหล"
พ่อบ้านพลันกระชากร่างชายหนุ่มไป
~เฮ้อ! โล่งใจน้องไป๋ยังปลอดภัยดี
124
ทำเอาข้าเหงื่อชุ่มโชกเปียกไปหมด~
ปรากฏมีนักพรตใบหน้าผี
เดินตรงมาพิศร่างพลางทำพิธี
หยิบคมมีดกรีดนิ้วชี้อวี้ถังพลัน
125
โลหิตสดไหลลงสู่ก้นถ้วย
"หนุ่มหน้าสวย..เจ้าคงไม่นึกฝัน
ว่าตัวข้าปาเหลยจะรู้ทัน
เจ้ากินยันต์คุ้มครองก่อนจะมา"
126
พูดพลางเฉือนผมเผ้าเขาหนึ่งกำ
"ฝากไปย้ำคนช่วยเจ้าด้วยนะว่า
หากเก่งจริงเชิญประลองกันสักครา
ศาสตร์มนตราใครจะแน่กว่ากัน!"
127
"ข้าไม่สนใครจะขึ้นครองบัลลังก์"
ไป๋อวี้ถังเกร็งลมปราณจนร่างสั่น
"หึหึ..เคลื่อนไหวมิได้ใช่ไหมนั่น
ข้าใช้มันสะกดเจ้า..เอาไปดู"
128
นักพรตพลันยื่นสิ่งหนึ่งไปตรงหน้า
"มันก็คือตุ๊กตาที่ใช้อยู่
เพื่อสาปแช่งจัดการกับศัตรู
รอสักครู่..ข้าจะสาธิตให้ชม"
129
พลางร่ายมนต์ก่อนบิดขาตุ๊กตา
ร่างตรงหน้าเจ็บเจียนตายแต่ยังข่ม
กัดฟันกรอดเข่าทรุดซวนเซล้ม
"ข้าไม่ก้มหัวให้เจ้าอย่างแน่นอน!"
130
อวี้ถังพลันชันเข่าพยุงร่าง
"ก็เอาสิหากมีทางจะไถ่ถอน"
ปาเหลยบิดขาอีกข้างพลางถามย้อน
"อรชรคนรักเจ้าจะเป็นไง
131
เมื่อได้เห็นสภาพของสามี
พิการขาทั้งคู่นี้..ชักสงสัย
นางจะยังรักเจ้าอยู่อีกมั้ย
หรือทอดทิ้งชิ่งไปไม่เหลียวแล?"
132
อวี้ถังพลันโถมกายแย่งมีดมา
เสือกเข้าร่างตรงหน้าให้ได้แผล
ด้วยหวังอยากจะพานพบแม่ดวงแด
กัดฟันสู้แม้กายแย่ล้าเต็มที
133
พยุงร่างกลับมาจนถึงห้อง
เลือดไหลนองเต็มอาภรณ์..อยากร้องอี๋
แต่กลัวนางตื่นขึ้นมาเม้งนี่สิ = =*
[เอาอีกแล้วนะท่านพี่บอกไม่จำ
134
ชอบทำพื้นห้องเปรอะเลอะไปทั่ว]
ยามนี้เลือดใกล้หมดตัวเลยต้องปล้ำ
ออกแรงฉีกชายผ้าตนเองมาทำ
แผลนิ้วชี้ที่ม่วงคล้ำ..ช่างน่าดู
135
เสร็จเรียบร้อยก็เช็ดล้างคราบตามพื้น
สุดจะฝืนร่างกายแต่ฮึดสู้
ผลัดอาภรณ์ก่อนล้มนอนข้างโฉมตรู
จมดิ่งสู่ห้วงนิทราในทันใด
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: กันและกัน ที่ มกราคม 09, 2011, 04:17:49 pm
ดูๆไปชักมันเริ่มคันหัตถ์
ขอท่านจัดบทแสดงให้แรงหน่อย
ขอซักบทหนึ่งมาให้ข้าน้อย
ให้มันหลอย*สุขสมอารมณ์กลอน

*หลอยเป็นภาษาใต้ครับ  แปลว่า  อร่อย หรือ สนุก
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 09, 2011, 10:38:35 pm
136
อรุณรุ่งแดดลอดช่องหน้าต่าง
สองหนุ่มนางก่ายกระหวัดใต้แพรไหม
เสียงนกน้อยอ้อยอิ่งอิงหัวใจ
รับฟ้าใหม่สุริยามาเยี่ยมเยือน
137
สาวน้อยกระพริบตาไล่ความง่วง
ยังจมบ่วงห้วงนิทราดาราเคลื่อน
อากาศเย็นในช่วงเช้าเริ่มย้ำเตือน
ภาพฝันจึงพร่าเลือน...ตื่นเต็มตา
138
ร่างบางเบียดซุกอุ่นไออย่างเคยชิน
พลันได้กลิ่นคาวเลือดชวนผวา
นางลุกขึ้นเลิกผ้าห่มดึงออกมา
เพ่งพิศหาบาดแผลยอดดวงใจ
139
มือบางยื้อดึงทึ้งสาบเสื้อ
กลัวว่าเผื่อแผลปริแตกโลหิตไหล
คว้ากล่องยาขึ้นมาในทันใด
เตรียมหยิบใส่ทำแผลให้สามี
140
พลันพบกับนิ้วชี้ห่อก้อนผ้าก๊อต
?ห นู ห ย อ ง ก ร อ ด ได้แผลใหม่ยังไงนี่!?
หมิงจูแผดเสียงดุ...พ่อตัวดี
?ตื่ น เ ดี๋ ย ว นี้ . . บาดเจ็บได้อย่างไรกัน!??
141
ชายหนุ่มขยับกายทีละน้อย
แล้วค่อยค่อยลืมตามองเสือตัวนั้น
?ฝึกกระบี่แล้วพลาดพลั้ง...หยุดไม่ทัน
อย่าว่ากัน...รีบพันแผลให้ใหม่ที?

142
สาวน้อยส่ายหน้าอย่างระอา
เริ่มถอดผ้าพันแผลให้ท่านพี่
?เจ็บมากไหมทนหน่อยนะ..คุณสามี?  
?อ๊าส์...จั๊กจี้จังเลยอ้ะ...ภรรยา?    ^ ^
143
ครั้นทำแผลเป็นที่เสร็จเรียบร้อย
ลูกแมวน้อยต้องเข้าวังหาอาหม่า
?อยู่บ้านดีๆ นะ...เดี๋ยวกลับมา
ขอท่านอย่าหาแผลเพิ่มบนเนื้อตัว?

144
ไป๋อวี้ถังไม่ตอบรับคำสาวน้อย
ได้แต่คอยส่งสายตายิ้มยวนยั่ว
?ถ้าท่านพี่ไม่พักผ่อน...ข้าโกรธชัวร์!?
พลางส่ายหัวเดินขึ้นเกี้ยวแล้วจากไป
145
/เพราะมัวแต่ห่วงหนูป่วยบนเตียงนั่น
มาเข้าเฝ้าแทบไม่ทัน...ช้ามิได้
หากท่านพ่อทรงเปิดคอมพ์ขึ้นคราใด
ข้านั้นไซร้...คงต้องรอหลายชั่วยาม/
146
สาวน้อยวิ่งมาถึงตำหนักหลวง
เวลานัดเลยล่วงชวนครั่นคร้าม
แม้มาถึงโต๊ะทรงงานแล้วก็ตาม
ความพยายามดูไร้ผลแทบทันที
147
?ถวายบังคมเพคะ...เสด็จพ่อ?
?เจ้านั่งรอพ่อสักครู่ขอตานี้
อีกตาเดียวชนะขาด...นะคนดี?

/เอาล่ะซี...ดวลหมากรุกโลกออนไลน์/
148
สาวน้อยรอไปหลายชั่วยาม
นั่งขบกรามกัดฟันจนทนไม่ไหว
?ท่านพ่อเห็นเกมส์สำคัญกว่าหรือไร??
?ใช่ เอ้ย ไม่ใช่เลยหมิงจู?
149
?พอกันที...ลูกทูลลาขอกลับบ้าน!?
?นี่แน่ะ...กลทหารมังกรคู่ ฮูเล๊~?
ฮ่องเต้สรวลหัวเราะลืมโฉมตรู
ไม่ทันดูว่าธิดางอนกลับไป
150
กลับถึงบ้านมาบ่นระบายความ
หลายชั่วยามจนอวี้ถังฟังไม่ไหว
จึงชวนจอมโวยวายยอดดวงใจ
ร่วมเอนหลังลงไปนอนกลางวัน

ป.ล. ติดต่อผู้กินกับเลยจ้า ^ ^
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ มกราคม 09, 2011, 11:20:54 pm

151
ครั้นหมิงจูล่วงสู่ห้วงนิทรา
ร่างสูงหาสาส์นสำคัญที่เตรียมไว้
ผูกติดขานกพิราบแล้วส่งไป
ปลายทางไซร้ก็คือ ศาลไคฟง
152
~ก็ว่าจะส่งไปก่อนหน้านี่
แต่ยาหยีมาทำให้ใหลหลง
ตื่นมาพบเนินอกผ่องของโฉมยง
ทำเอาข้าไร้พิษสง..หมดเรี่ยวแรง
153
เพลาเช้าหยัดกายเตรียมจะลุก
กลับต้องจุกเจอนวลนางสะบัดแข้ง
เลยหงายเก๋งลงไปนอนแอ้งแม้ง
ดีไม่เข้าลูกกระแป๋งเจ้าน้องชาย~ = =*
154
[ขออภัยข้าไร้ความสามารถ
ที่ไม่อาจทราบชื่อผู้คิดหมาย
ชิงบัลลังก์..แถมยังโดนทำร้าย
เลือดในกายและผมเผ้าถูกเอาไป
155
รู้เพียงมีนักพรตจากต้าเหลียว
ดูท่าชาญชำนานเชี่ยวศาสตร์คุณไสย
มันยังฝากสาส์นท้าประลองไซร้
อยากจะรู้ว่าใครแน่กว่ากัน]
156
หลังจากกงซุนเช่ออ่านสาส์นจบ
พลันครุ่นคิดหลายตลบไม่นึกฝัน
นักพรตของฝ่ายนั้นจะรู้ทัน
คว้าพู่กันจรดปลายเขียนตอบไป
157
[ถ้าเรื่องนี้มีศาสตร์มืดเข้ามามั่ว
ตัวข้ากลัวเกิดหายนะใหญ่
จะถือเป็นการรบกวนท่านหรือไม่
หากขอเชิญจอมยุทธไป๋มาไคฟง
158
เกรงว่ายันต์เพียงเท่านั้นมันไม่พอ
ส่วนข้าก็ขี้เกียจง้อให้จางหลง
เป็นธุระปะปังให้..แบบว่าปลง
คราก่อนวานช่วยไปส่งยังผิดราย] = =*
159
อวี้ถังอ่านสาส์นจบพลันปล่อยก๊าก
สะเทือนปากบาดแผลเปิดจนได้
ทำสาวน้อยสะดุ้งตื่นพลางวุ่นวาย
เร่งรีบคลายผ้าก๊อซออกโปะยา
160
"มีอะไรน่าขันหรือท่านพี่?"
"อ๋อไม่มีแค่อ่านเจอประโยคว่า
ขอโทษด้วย EMS คงถึงช้า
มิสู้ท่านใช้วิชายุทธตัวเบา
161
เดินทางมายังไคฟงรับยาไป"
"เหตุไฉนท่านพี่ต้องฟังเล่า
หยูกยาของหมอหลวงตำหนักเรา
สู้ของเขามิได้หรืออย่างไร?"
162
"มันมิใช่เช่นนั้นหรอกน้องหญิง
อันที่จริงตัวข้ายังพอไหว
งานสมรสเราสองคราก่อนไซร้
ใต้เท้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี"
163
"แต่ท่านพี่แน่ใจว่าไหวนะ
เลือดออกซะมากมาย..เห็นมั้ยนี่
ซึมล้นผ้าก๊อซแล้ว..พ่อตัวดี
อย่าทู่ซี้คิดฝันไปไคฟง!"
164
หลังจากที่ทำแผลเสร็จอีกครั้ง
สาวน้อยสั่งองครักษ์ตำหนักหงส์
คอยคุมหน้าประตูไว้.."พวกเจ้าจง
อย่าได้หลงปล่อยหลุดรอดแม้สักราย
165
นอกจากข้าแล้ว..คนในห้ามออก!"
"ลูกกระจ๊อกพวกนี่หรือคิดหมาย
ขัดขวางข้าไป๋อวี้ถังคนนี้ได้!"
เอ่ยจบพลันพลิ้วกายขึ้นหลังคา
166
กระโดดลงหลังอาชาพลางควบขี่
~เรื่องหลบหนีสำหรับข้าไร้ปัญหา
เพียงแต่แรงกระแทกกระทั้นยามควบม้า
อาจทำข้าล้ากำลังร่วงหล่นไป~ = =*
167
พลันใช้เชือกรัดร่างตนกับบังเหียน
แล้วจึงเฆี่ยนแส้หนังสะบัดไหว
ลงบั้นท้ายอาชาเร่งควบไซร้
แทบขาดใจแต่ก็ถึงศาลไคฟง
168
"ไป๋อวี้ถังเจ้าเป็นยังไงบ้าง?"
ลืมตาพลางมองเห็นร่างระหง
พร่าเลือนคล้ายตัวตนของโฉมยง
จึงโอบรั้งอีกฝ่ายลงมาทันที
169
กอดแนบแน่นพลางจุมพิตบนเรียวปาก
~ไรเคราสากทำสะดุ้ง..ไหงยาหยี
มีหนวดขึ้น..แต่มันก็จั๊กจี้ดี~
"หนูขี้หลีปล่อยตัวข้า..อย่าไซร้คอ" >///<
170
พลันยินเสียงสำเนียงสุดแสนคุ้น
ฟีลหมกมุ่นหยุดกึกโดยมิต้องขอ
"แมวขี้เหม็นหากล่วงเกินข้าละก็
จะอัดเจ้าให้ตัวงอเลยคอยดู!"
171
พลันดีดกายคว้าผ้ามาห่มร่าง
ทุกคนต่างกลั้นขำจนหน้ายู่
น่าเสียดายนึกว่าจะได้ดู
อัศจรรย์จู้ฮุกกรูหนูกับแมว
172
"หนูขนร่วงเจ้านั่นแหละล่วงเกินข้า
ยังมีหน้าทำเป็นจ้องตาแป๋ว
เดี๊ยะแจกบาทาให้ดิ้นชักกระแด่ว
เจ้ามิแคล้วนอกใจภรรยา!"
173
อวี้ถังพลันชำเลืองมองหาคนช่วย
"หนูหน้าป่วย..จะบอกให้นะว่า
ทุกคนในที่นี้เห็นคาตา
เจ้ารั้งข้าเอาไว้หมายลวนลาม!"
174
"ก็ตอนนั้นข้าใช่สติพร้อม
เจ้าแหละยอมให้ข้าทำรุ่มร่าม!"
"แมวอย่างข้าไม่ลดตัวไปต่อความ
หนูบ้ากามให้เสียเวล่ำเวลา..ชิ"
175
"จอมยุทธไป๋แผดเสียงได้ขนาดนี้
คิดว่าแผลเกือบหายดีแล้วสิท่า?" ^ ^
"ขออภัยข้าไม่ทราบใต้เท้ามา"
หยัดกายาประสานมือเอ่ยวจี
176
"ผู้แซ่ไป๋คารวะใต้เท้าเปา"
"นั่งเร็วเข้าตัวเจ้าบาดเจ็บอยู่นี่
องครักษ์จั่นช่วยพยุงเขาให้ที"
"หนูขี้หลีนั่งเองไม่เป็นรึไง!"
177
เข้าประคองร่างอวี้ถังพลางสบถ
ออกแรงกดไหล่เขาจมลงให้
ทรุดนั่งลงบนเตียงโดยเร็วไว
หนูผีไซร้แสร้งร้อง โอ๊ย! ทันที
178
พลางหมุนไหล่.."หักรึเปล่าก็ไม่รู้?
ดูสิดูจอมยุทธใต้จั่นเจานี่
ไหนว่ามีคุณธรรมน้ำใจดี"
"แต่บัญชีแต๊ะอั๋งข้าต้องเอาคืน..หุหุ"
179
"องครักษ์จั่นรีบขอโทษเขาเลย"
ชายหนุ่มเอ่ยวาจาสุดแสนฝืน
"ขอโทษที่แกล้งเจ้าเพื่อเอาคืน"
อวี้ถังฉีกยิ้มระรื่นอย่างมีชัย
180
"เพราะเห็นแก่หน้าใต้เท้าเปานะเนี่ย
ที่ช่วยเคลียร์ทวงความเป็นธรรมให้
ข้ายินดีเสมอพร้อมจะอภัย
ใจกว้างไซร้กว่าแมวแถวนี้ละกัน" ^o^
181
อวี้ถังพลันชะงักกึกตาไร้แวว
"โดนเข้าแล้วอาคมนักพรตนั่น"
**จงไปฆ่าฮ่องเต้เฒ่าหักคอมัน
ช่วงชิงตรา ฯ สำคัญมาโดยไว
182
ก่อนเที่ยงคืนภารกิจต้องเสร็จสิ้น**
"หนูขนร่วง! ได้ยินเสียงข้าไหม?
กงซุนครับอวี้ถังเป็นอะไร"
"ตัวเขาถูกสะกดให้ฟังบัญชา
183
โดยอาคมปาเหลยนักพรตเหลียว
ผู้ซึ่งเชี่ยวชำนาญการกว่าตัวข้า
ขนาดยันต์แปดทิศยังพ่ายกลับมา
สรุปว่าตัวเขาจะถูกครอบงำ"
184
จันทร์เสี้ยวของใต้เท้าพลันเปล่งแสง
ฤทธิ์สำแดงตาอวี้ถังสีชาดก่ำ
กลับกลายเป็นปกติสีนิลดำ
แต่หน้าผากยังคงคล้ำหมองอยู่ดี
185
"พวกท่านไยจ้องมองข้าเยี่ยงนั้น
เฮ้! แมวจั่นไหงทำหน้าเหมือนเห็นผี?"
"ก็แววตาของเจ้าเมื่อครู่นี้
แดงคล้ายปีศาจร้ายดูน่ากลัว
186
ก็คิดอยู่ว่าจะใช้เลือดหมาดำ
สาดกระหน่ำเพื่อทำลายกลิ่นอายชั่ว"
พลันหันมองกงซุนเช่อขอความชัวร์
"เมื่อครู่ตัวเจ้าเป็นเยี่ยงนั้นจริง
187
โชคดีที่จันทร์เสี้ยวของใต้เท้าเปา
เปล่งแสงเข้าปัดเป่าเหมาะเจาะยิ่ง"
"นักพรตบ้า..เจ้ามันน่าชังชิง
เดี๊ยะจับทำคั่วกลิ้งกินซะเลย!"
188
"ข้าว่าเจ้านั่นแหละจะถูกปิ้ง!"
"เลิกอ้อยอิ่งได้แล้ว"..กงซุนเอ่ย
"ยามนี้ควรกลับไปหาแม่ทรามเชย
อย่าเพิ่งเผยความลับบอกนางไป
189
แสร้งทำเป็นตามคำสั่งพวกมันก่อน
ข้าจะช่วยไถ่ถอนอาคมให้
ซ้อนแผนอีกชั้นให้ฝ่ายนั้นตายใจ
ตัวการใหญ่น่าจะเป็นคนในวัง"
190
หลังกล่าวอำลาพลันควบม้าตัวใหม่
ครุ่นคิดไซร้เรื่องทำตามคำสั่ง
ตนจำได้ว่าเคยมีอยู่ครั้ง
แซวทรงผมตั้งกระบังของพ่อตา
191
ยิ่งไม่ถูกโฉลกกันอยู่แล้ว
ยังมิแคล้วทักด้วยเสียงสดใสว่า
"เช้านี้เฮียจูดูช่างลั้ลลา
ไปโต้คลื่นเพิ่งกลับมารึยังไง?"
192
ธารกำนัลต่างพากันกลั้นขำ
น้องหญิงพลันหยิกขย้ำท่อนแขนใหญ่
ช้ำเป็นจ้ำ.."รีบกล่าวขออภัย
หวางอาหม่าเลยไซร้..พ่อตัวดี!"
193
จะว่าไปเฮียแกก็หมกมุ่น
เกมส์ออนไลน์เป็นทุนอยู่แล้วนี่
หมิงเอ๋อร์เคยบ่นให้ฟังอยู่ในที
อ้าง busy ราชกิจส่วนพระองค์
194
ความจริงแล้วเที่ยวท้าแข่งไปทั่ว
on the tour หมากรุกขั้นใหลหลง
หากไปเข้าเฝ้าสายก็ต้องปลง
เพราะเฮียคงให้ยืนรอหน้าประตู
195
ข้ายังเคยแนะน้องหญิงไปเลยว่า
ให้พกพาไอติมตักหรือยักคู่
ทดแทนเหงื่อที่เสียไปของโฉมตรู
ก่อนจะกลายเป็นหมิงจูหมูแดดเดียว
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ มกราคม 10, 2011, 10:49:19 pm

196
อวี้ถังกลับตำหนักพร้อมคัมภีร์
best seller เล่มนี้สี่ปีซ้อน
พลันรุกไล่ถามไถ่อรชร
"หวางอาหม่าเข้านอนตอนกี่โมง?"
197
"คิดว่าทานมื้อเย็นเสร็จค่อยไป
เข้าเฝ้าไซร้สักหน่อยยามคนโล่ง"
เอ่ยถามพลางเหยียดยิ้มคล้ายตัวโกง
"ท้องพระโรงมีทหารสักกี่นาย?"
198
"ร่วมยี่สิบ..เอ๊ะข้าชักสงสัย
ท่านพี่ไยจึงอยากรู้?".."บอกก็ได้
นับตั้งแต่เข้าวังมาเมื่อปีกลาย
ข้าคลับคล้ายทำไม่ดีกับพ่อตา"
199
"แหกกฏวัง..หนีถวายพระพรเช้า
นับคร่าว ๆ โทษทัณฑ์สิบกระทงกว่า
ครานี้จึงอยากไปง้อขอขมา
ด้วยตำราเทพหมากรุกเกมส์ออนไลน์"
200
พลันพุ้ยข้าวคีบกับอย่างไวว่อง
จนอิ่มท้องจึงเร่งไปยังที่หมาย
~ไยท่านพี่ยามนี้ดูแฝงมาดร้าย
ตอนยิ้มพรายคล้ายปีศาจน่าหวาดกลัว
201
ผิดวิสัยตัวเขาที่เคยเป็น
หรือท่านพี่เร้นอุบายซ่อนแผนชั่ว
ตามไปดูเลยดีกว่าเพื่อความชัวร์
หากเรื่องที่ข้ากลัว..จริงขึ้นมา~
202
~ไม่นะไม่!~..สาวน้อยพลันส่ายหัว
~เจ้าอย่ามัวหลงผิดประเมินค่า
ความรักของท่านพี่ที่ให้มา
เป็นมายาส่วนหนึ่งในแผนการ
203
ละ..ลอบปลงพระชนม์เสด็จพ่อ
หากเป็นจริงข้าขอไปสังหาร
คนปลิ้นปล้อนไร้หัวใจให้แหลกราญ
อีกไม่นานคงจะได้ทราบความจริง~
204
ครั้นองค์หญิงไปถึงหน้าประตู
แอบเจาะรูพลันเห็น..ร่างเย่อหยิ่ง
เตะทหารเวรยามลงไปกลิ้ง
"มะไม่จริง!"..หมิงจูเข่าอ่อนพลัน
205
"ฮ่องเต้เฒ่า! รีบมอบตราหยกให้ข้า
เลิกลีลาหากมือไม้ข้าเกิดสั่น
เผลอหักคอเจ้าขึ้นมาอย่าว่ากัน"
"ไม่มีวันเรื่องอะไรเจิ้นจะยอม!"
206
หมิงจูพลันฉุกคิดวิธีได้
นางจะเสี่ยงอันตรายเข้าเกลี้ยกล่อม
มารร้ายตนนี้ด้วยการสร้างตราปลอม
เสนอให้มันยอมปล่อยบิดา
207
สาวน้อยพลันผลักประตูปราดเข้าไป
เห็นภาพท่านพี่ไป๋คล้ายคนบ้า
คลุ้มคลั่งพลางบีบคอของบิดา
ใจปวดปร่าแหลกสลาย..จบกันที!
208
"ตรา ฯ อยู่นี่อยากได้เข้ามาเอา
แต่ท่านต้องปล่อยเขา".."กล้าดีนี่!
ตัวโง่งมครานี้เป็นอิสตรี.."
ร่างสูงคลี่ยิ้มกวาดตามองแทะโลม
209
พลันคลายแรงบีบคอฮ่องเต้ออก
พลิ้วกายไปสัพยอกหยอกชมโฉม
ซุกไซร้ซอกคอนางพลางรันโรม
หมิงจูโน้มร่างมารร้ายในคราบคน
210
ลงมาใกล้ชิดกลีบปากปรนเปรอจูบ
ทั้งไล้ลูบวาดลีลาชวนสับสน
บ้างเนิบนาบบ้างยั่วเย้าเคล้าปะปน
ให้ปีศาจสัปดนหลงเคลิ้มไป
211
ก่อนใช้มีดสั้นที่พกติดมา
เสือกแทงร่างตรงหน้า..โลหิตไหล
มารร้ายพลันกุมมือบางที่สั่นไซร้
ดึงมีดออก..ร่างใหญ่ล้มทันที
212
ทางด้านกงซุนเช่อยังวุ่นวาย
จันทรคราสเยี่ยมกรายในคืนที่
อวี้ถังต้องซ้อนแผน.."แย่ละสิ
ไม่พ้นเคราะห์ถูกวิถีมารควบคุม"
213
พลันกางคัมภีร์โบราณอันศักดิ์สิทธิ์
เรียกพระพายหมายพิชิตมันด้วยกลุ่ม
พายุสัญชาติอินเตอร์ให้เร้ารุม
เข้าม้วนคลุมหอบราหูเคลื่อนออกไป
214
ไป๋อวี้ถังสะท้านเฮือก.."นะน้องหญิง
ข้ามึนยิ่ง..ที่นี่มันที่ไหน?
มือของเจ้าไยเปื้อนเลือด?"..เริ่มหวั่นใจ
พลันก้มไปพิศดูหน้าอกตน
215
สลับมองสาวน้อยที่สั่นผวา
แพขนตาเปียกปอนคล้ายต้องฝน
ฝืนหยัดกายจะเดินไปใกล้หน้ามน
แต่มิพ้นเรี่ยวแรงหมดทรุดกลางทาง
216
"นี่น่ะหรือหนูขนทองผู้เก่งกล้า?"
ผังไท่ซือก้าวเข้ามาพูดถากถาง
แถมยังเตะขาอัดท้องน้อยช่วงกลาง
กระแทกร่างอวี้ถัง..จุกเจียนตาย
217
"ข้าไม่น่าหลงเลือกใช้คนผิด"
"ราชครูไยคิดจะปองร้าย
หมายกำจัดสังหารเจิ้นให้ตาย?"
"คำตอบนั้นแสนง่ายดาย..เพื่อบัลลังก์"
218
"ไป๋อวี้ถังเขาเป็นพวกท่านด้วยหรือ?"
"ตาเฒ่าบื้อ..มันแค่โดนยาสั่ง
เพียงเพราะข้าต้องการยืมกำลัง
จึงสะกดมันให้ฟังคำบัญชา
219
ทำทุกอย่างโดยที่ไม่รู้ตัว"
"เจ้าคนชั่วเลวระยำซ้ำต่ำช้า
ใช้คุณไสยใดกับเขา..ตอบข้ามา?"
"ต้องขอบคุณภรรยาผู้แสนดี
220
เพราะเหอเปาใบน้อยขององค์หญิง
ถูกสมุนข้าชิงมาตอนที่
คนรักท่านออกไปอาบน้ำพอดี
ก็เลยใช้จังหวะนี้ใส่ผงยา
221
ผนวกกับก่อนหน้านี่ไป๋อวี้ถัง
เผลอพลาดพลั้งหลงกลสมุนข้า
หลังสลบถูกนักพรตร่ายมนตรา
สรุปว่ามันเป็นเพียงหมากตัวนึง"
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 11, 2011, 12:34:13 am
222
จากนั้นทรราชย์เงื้อคมดาบ
แววเงาปลาบดำทมิฬดูคลุ้มคลั่ง
หมายบั่นคอของฮ่องเต้ชิงบัลลังก์
?กบฏผังตายซะเถอะอย่าอยู่เลย!!?
223
องค์หญิงคว้ากระบี่เข้าขัดขวาง
แทรกคั่นกลางด้วยวิชากลีบดอกเหมย
ลอยตัวในท่วงท่าที่คุ้นเคย
ก่อนเสือกเสยคมกระบี่ปลิดวิญญาณ
224
ราชครูโฉดชั่วพลิ้วตัวหลบ
ใช้ท่ากบกระโดดหนีอย่างอาจหาญ
?เร็วไปร้อยปีนะนางมาร
ออกตัวช้ายิ่งกว่าห่าน...ในบึงคลอง?

225
หมิงจูไม่ลดละพยายาม
มิครั่นคร้ามยังคงหยิ่งผยอง
แม้นรู้ตัวว่าตนตกเป็นรอง
นางปัดป้องปลายดาบได้ทันท่วงที
226
ไป๋อวี้ถังตื่นตระหนกเมื่อสาวน้อย
ตัวเล็กจ้อยกำลังก้าวเข้าเมืองผี
ครั้นขยับลุกขึ้นคิดต่อตี
ปราณที่มีพลันแตกซ่านสิ้นกำลัง
227
เมื่อตะโกน ?อย่าแตะนางแม้ปลายผม!?
ชายหนุ่มล้มลงบนพื้นอีกครั้ง
หมิงจูมองตามเสียงที่ได้ฟัง
กบฏผังจึงได้ทีประชิดนาง
228
ปลายดาบพุ่งไปเร็วหมายชีวิต
หวังจะปลิดชีพองค์หญิงเป็นตัวอย่าง
รุกจู่โจมคอระหงของร่างบาง
เลือดเป็นทางหยดลงพื้นชวนพรั่นใจ
229
?ลูกหญิง!!?   ....?หมิงเอ๋อร์!!? เสียงร้องลั่น
ด้วยหวาดหวั่นนางที่รักจะดับไหม้
มองร่างบางยืนโอนเอนอยู่ไม่ไกล
?ไม่เป็นไร...ดาบเมื่อครู่ข้าหลบทัน?
230
/แม้บาดแผลลึกไม่ถึงเส้นเลือดใหญ่
ยอดดวงใจบาดเจ็บอยู่ตรงนั้น
เป็นสามี...ดูแลนางอย่างไรกัน
ข้านี่มันใช้ไม่ได้น่าตายจริง!!/
231
ไป๋อวี้ถังสบถด่าอยู่ในใจ
เห็นปลายดาบพุ่งเข้าหาร่างองค์หญิง
ทันใดนั้นเงาสายหนึ่งที่ชังชิง
ปะทะดิ่งทิ้งตัวเข้าขวางกลาง
232
กระบวนท่าราชครูจึงขาดช่วง
เมื่อแมวหลวงจั่นเจาปรากฏร่าง
ผลักหมิงจูออกไปให้พ้นทาง
?โปรดถอยห่าง..พาฮ่องเต้หนีออกไป!!?
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ทูตซ้ายพรรคจรัส ที่ มกราคม 11, 2011, 11:07:12 pm
233
เสียงดังแคร้ง! เห็นประกายแสงวูบวาบ
จั่นเจาทันต้านรับดาบที่ฟันได้
ก่อนคมมันจะดื่มเลือดผู้เคราะห์ร้าย
"สมควรตายนัก..ท่านราชครู!
234
บังอาจคิดปลงพระชนม์องค์ฮ่องเต้"
พลันหักเหปลายกระบี่ตวัดขู่
"ยอมแพ้เถิด..ท่านหมดหนทางสู้"
ราชครูวางอาวุธแสร้งจำยอม
235
"เราไม่เข้าใจท่านเลยผังไท่ซือ
ท่านมียศถาเลื่องลือชื่อเสียงพร้อม
ธิดาท่านก็ได้เป็นถึงเจ้าจอม
ไยมิรู้จักถนอมชีวิตตน?
236
ใช่เราจะไร้หูตานอกรั้ววัง
เรื่องท่านสั่งสมุนไปทำการปล้น
เสบียงหลวงที่แจกจ่ายช่วยคนจน
คดีอื่นอีกนับล้นเกินบรรยาย"
237
พลันก้าวเดินไปข้างหน้าจั่นเจา
ประคองราชครูเฒ่าด้วยคิดหมาย
เกลี้ยกล่อมให้เขายอมจำนนได้
"ข้าไม่ส่งท่านไปตาย..มิต้องกลัว"
238
ผังไท่ซือพลันครุ่นคิดในใจ
~โทษเราไซร้มากมาย..ฮ่องเต้ชั่ว
มีหรือจะยอมอภัย..โป้ปดชัวร์~
ตาเฒ่าผังพลันคว้าตัวฮ่องเต้มา
239
ชักมีดซุยที่ซ่อนไว้ปลายวับวาว
"จูฉางโซ่ว! โง่ซะเปล่าคิดกล่อมข้า
ทุกคนรีบถอยไป..อย่าเข้ามา
เพราะตัวข้าไม่รับรองความปลอดภัย!"
240
พลันจ่อปลายมีดคมกริบกับคอเหยื่อ
"แล้วข้าล่ะต้องเชื่อเจ้าด้วยไหม?"
เสียงดังฉึก! กลิ่นคาวเลือดคลุ้งทันใด
กบฏผังโลหิตไหลเซล้มลง
241
ปรากฏร่างอวี้ถังมือถือกระบี่
เก๊กเสียงหล่อเอ่ยวจีสถบส่ง
"ไปตายซะ..โทษฐานทำร้ายโฉมยง"
ก่อนซ้ำแทงทะลุตรงกลางหัวใจ
242
"ถึงเจ้าแมวขี้เหม็นจะมาทัน
แล้วตัวมันช่วยเฮียจูได้หรือไม่
ต้องพระเอกอย่างข้าเท่านั้นไซร้
ออกโรงไปปิดฉากด้วยตัวเอง"
243
"หนูขนร่วง..ยังจะมีหน้ามาพูด
แผลโดนครูดเป็นทางยาวทำมาเบ่ง!"
"อะโอ้ยเค้าเจ็บจังเลยอ๊ะตัวเอง" ^o^
พลันยิ้มเฉ่งเอ่ยวาจาอ้อนหมิงจู
244
แว๊บมาหาปาเหลยนักพรตถ่อย
บนร่างกายมีร่องรอยการต่อสู้
กับกงซุนเช่ออย่างโรมรันพันตู
ด้วยวูดูพลังจิต..wireless lan
245
ท้ายที่สุดอธรรมจำต้องพ่าย
ไอชั่วร้ายอาคมที่หวงแหน
ถูกฮีโร่ธรรมะ แอ่น แอน แอ๊น!
สั่งสอนแก่นเกิดดับให้กับตน
246
ยิ่งทำสิ่งชั่วร้ายมากเท่าไหร่
ตอนตายไซร้บาปหนักหนีไม่พ้น
โทษในขุมอเวจีที่สุดทน
ถูกเปลวเพลิงลนแก้มก้นชั่วกัปกัลป์
247
ตัดฉากกลับซีนหนุ่มสาวคราวสวีท
ฟีลอาหม่าพุ่งปรี๊ดกระแอมลั่น
"อะแฮ่ม! นี่ต่อหน้าธารกำนัล
พ่อกับองครักษ์จั่นยังมิไป
248
ไหนจะเหล่าทหารเจ็บข้างนอกนั่น
อยากจะเป็นที่โจษจันนักใช่ไหม?
เอิ่ม..ลูกหญิงคัมภีร์หมาก ฯ อยู่ที่ใด?"
ฮ่องเต้ไซร้แอบกระซิบถามธิดา
249
"อยู่นี่ครับเฮียจูรับไปโลด" ^o^
พลันฉุนโกรธความลับถูกเผยต่อหน้า
คว้าคัมภีร์ปรี่ขึ้นเกี้ยวมิรอช้า
~เกมส์หมากรุกนัดล้างตาชนะชัวร์~..อิอิ
250
~เช่นนั้นข่าวพระองค์ติดเกมส์ออนไลน์
เที่ยวท้าหมายนัดดวลคนไปทั่ว
หน้า facebook ท่านกงซุนยังมิชัวร์
เกรงถูกจั่วเลือกมาเป็นรายต่อไป~
251
"นี่ของเจ้า..ท่านกงซุนเขาฝากมา"
จั่นเจาพลันยื่นห่อยา..ค้อนขวับใส่
"เรื่องเตาหลอมเครื่องจี้หงว่ายังไง
ตัวเจ้ามีแผนในใจแล้วหรือยัง?
252
คิดว่าตัวประกอบฉากเยี่ยงข้า
คงไม่ต้องสมน้ำหน้าตามทีหลัง
เพราะพระเอกอย่างเจ้าไม่ระวัง
พลาดตกถังเตาหลอมถูกลวกตาย!"
253
"อวยพรข้าดีเหลือเกิ๊นแมวขี้เหม็น
เดี๋ยวพ่อจับเลาะเส้นเอ็นเอาไปขาย
ด้วยชื่อเสียงลือเลื่องของจอมยุทธใต้
ข้าคงได้กำไรพอซื้อคอนโด!"
254
พลันคว้าห่อยามากรอกใส่ปาก
ขมปี๋มากจนอยากอ้วกลงโถ
"ใครใช้ให้กินเพียว ๆ เล่าเจ้าโง่! = =*
นี่ไวตามิลค์ทูโก..รีบดื่มตาม"
255
"หนอย! แมวเน่าไยไม่เอาให้แต่แรก?"
จั่นเจาแดก "เจ้าบื้อเองที่ไม่ถาม"
"ท่านพี่คะรีบดื่มก่อนอย่าวู่วาม"
"หนูบ้ากาม..ระวังด้วย..ข้าขอตัว"
256
"อยู่รอข้าในวังนะน้องหญิง
เพราะจะเล่นจริงเจ็บจริงกับพวกชั่ว
ข้าไม่มีสมาธิหากต้องมัว
พะวงกลัวเจ้าเจ็บตัวซ้ำอีกครา"
257
พลันไล้นิ้วบนแผลนางพลางกดจูบ
"ในเวลาหนึ่งก้านธูปหรืออย่างช้า
ก่อนเที่ยงคืนข้าจะรีบกลับมา
ขึ้นสังเวียนร่วมลั้ลลากับเจ้าไง" ^ ^
258
ครั้นอวี้ถังพลิ้วกายถึงที่หมาย
เหลือเด็กสาวหนึ่งรายที่เผลอไผล
ช่วยไม่ทันถูกจิ้งถงจับตัวไป
คนอื่นไซร้กลับบ้านได้ปลอดภัยดี
259
"ไป๋อวี้ถังข้ารู้เจ้าต้องมา
แต่ทว่าอีกไม่นานเด็กสาวนี่
ต้องถูกโยนลงเตาหลอมเซ่นพิธี
หากเจ้ามีทางช่วยได้ก็ลองดู!"
260
พลันช้อนร่างสาวน้อยอุ้มขึ้นมา
แล้วทำท่าเตรียมโยนพลางเอ่ยขู่
"ถ้าเจ้ายอมให้ข้าจู้ฮุกกรู >///<
นังแม่หนูคนนี้ก็รอดตาย"
261
"ข้าไม่ชอบรอนานนะคิดให้ดี"
อวี้ถังพลันซัดกระบี่ปักคนร้าย
ใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินกาย
แต่ก็คล้ายกะจังหวะช่วยพลาดไป
262
พลิ้วร่างตนไม่ทันถึงเกือบร่วงหล่น
พลันกระเสือกกระสนเกาะขอบไว้
แขนอีกข้างคว้ามือน้อยก่อนร่วงไป
กัดฟันไซร้ฉุดเด็กสาวพ้นขึ้นมา
263
จิ้งถงที่ยังไม่ถึงคราวตาย
ยกเท้าเหยียบมือซ้ายชายตรงหน้า
ขยี้ซ้ำจนโลหิตไหลออกมา
ทำคนเจ็บปวดปร่าแทบสิ้นใจ
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 11, 2011, 11:58:22 pm
264
ฝ่ายสาวน้อยลางสังหรณ์ไม่สู้ดี
/ธูปดอกนี้คล้ายมอดเร็ว?ใช่หรือไม่
ถึงยังไงข้าขอตามท่านพี่ไป
จะเป็นตัวเกะกะไซร้...ข้าก็เอา/
265
องค์หญิงพลิ้วกายออกจากวัง
หัวใจสั่งให้รีบตามไปช่วยเขา
พลิกตัวแตะยอดไม้อย่างบางเบา
พลางเร่งเร้าฝีเท้าในทันที
266
เมื่อมาถึงพบกับภาพกระตุกขวัญ
/ไอ้เลวนั่น...กำลังเหยียบมือท่านพี่
อยู่ตั้งไกลข้าควรทำเช่นไรดี!!
ช้ากว่านี้เกรงว่าจะไม่ทันการณ์/
267
หมิงจูจับกระชับกระบี่แน่น
นางเงื้อแขนเตรียมปลิดชีพเดียรัจฉาน
ซัดกระบี่ผสานพลังปราณ
หมายจัดการตัดเฉือนขั้วหัวใจ
268
จิ้งถงนั้นไม่ทันระวังตัว
เพราะเมามัวเพลินเหยียบมือท่านพี่ไป๋
กระบี่งามจึงปักลงตรงกลางใจ
พลันกลายเป็นศพใหม่ในทันที
269
หมิงจูปราดเข้ามาถีบศพออก
ไฟเริ่มคลอกหมายท่วมร่างของท่านพี่
พลางมองหากลไกที่ควรมี
วินาทีมัจจุราชใกล้เข้ามา
270
เหลือบเห็นแท่งเหล็กยื่นอยู่ข้างเสา
จึงรีบเข้าไปสับลงมิรอช้า
ทันใดนั้นกลิ่นแก๊สจางในพริบตา
พลิ้วกายาเตรียมเข้าไปช่วยสามี
271
นิ้วมือเรียวกำลังเริ่มโรยแรง
ท่อนแขนแกร่งของเขาในยามนี้
เส้นเอ็นเกร็งแทบสิ้นแรงที่มี
เสี้ยวนาทีแห่งความตายมาเยือนพลัน
272
ปรากฏมีมือน้อยของหมิงจู
ออกแรงดึงยอดพธูอย่างไหวหวั่น
"ข้ามาช่วยแล้วท่านพี่..อย่าได้พรั่น!"
ฮึดสู้พลันลากคนรักพ้นขึ้นมา
273
"ข้าบอกแล้วทำไมเจ้าไม่เชื่อ"
พลันสำรวจตามเนื้อหนังมังสา
"บาดเจ็บตรงไหนมั้ย..ตอบข้ามา
ไยนัยน์ตาเจ้ามีน้ำเอ่อคลอ?"

274
กดน้ำเสียงให้ดูเข้มเข้าไว้
"ช่วยทำไม..ข้าไม่ได้เอ่ยร้องขอ!"
"สีหน้าท่านเมื่อครู่คล้ายหืดขึ้นคอ"
?น้องหญิงก็..ข้าน่ะเป็นชายชาตรี
275
กลับต้องให้สาวน้อยร่างบอบบาง
ช่วยฉุดร่างขึ้นก่อนร่วงสู่เมืองผี
สหายชาวยุทธรู้เข้าตัวข้านี้
จะเอาหน้าที่มีไว้ไหนกัน"

276
หมิงจูแอบหยิกเขาหนึ่งที
?ทิ้งศักดิ์ศรีบ้าบอไว้ตรงนั้น!!
คิดบ้างสิ...ไม่มีท่านอยู่เคียงกัน
จะผ่านวันทุกข์ระทมไปอย่างไร?

277
สาวน้อยตวาดแหวทั้งน้ำตา
หยดกระทบดวงหน้าชวนสั่นไหว
ชายหนุ่มดึงคนรักมาแนบใจ
?ไม่เป็นไร...ข้าอยู่นี่แล้วคนดี?
278
มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กเบาเบา
หมายปัดเป่าปลอบขวัญฝันร้ายนี้
กระซิบกับเรือนผมพร่ำวจี
?ข้ายังอยู่ตรงนี้ใช่จากไกล?
279
ร่างบางกลั้นสะอื้นช้อนตามอง
?เจ้าหยุดร้องสักครู่หนึ่งได้หรือไม่
กัดเรียวปากร้องไห้อยู่ทำไม
ฉากนี้ไซร้ควรจุมพิตให้คนดู
280
หนูขนทองงานงอก จบลงแล้ว
รีบลาแจวจากจรเถิดยอดชู้
ฉากต่อไปเยาวชนไม่ควรดู
การต่อสู้สมรภูมิยึดเวียงชัย? ^ ^


จบตอน
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: ดาราอรุณ ที่ มกราคม 29, 2011, 02:00:34 pm
สนุกสนานครบรสฮาสนั่น
องครักษ์จั่นโผล่มา แอ่น แอน แอ๊น!
คารมยังครองแชมป์ทั่วเขตแดน
แม่จอมแก่นก็น่ารักไม่เปลี่ยนไป!

อ่านจบแล้วค่ะพี่ๆ อิอิ ยังสนุกเฮฮาไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ อ่านแล้วอยากแต่งมั่งแต่เวลาช่างไม่อำนวย ^^;
ถึงพี่ไป๋ ช่วงนี้ดาวไม่ได้ออนเอ็มเพราะพอออนแล้วจะนอกเรื่องไปนานแสนนานกว่าจะดึงกลับได้ แหะๆ ไม่เป็นผลดีต่อการศึกษาเท่าไหร่ - - พี่ไป๋กล่องข้อความเต็มนะคะ ตอบกลับไม่ได้ ลบมั่ง!
อีกสิบวันเค้าจะจบม.6แล้วนะ >< รวดเร็วชนิดทำอะไรไม่ทันเลยจริงๆ :1222:
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ มกราคม 29, 2011, 10:35:27 pm
สนุกสนานครบรสฮาสนั่น
องครักษ์จั่นโผล่มา แอ่น แอน แอ๊น!
คารมยังครองแชมป์ทั่วเขตแดน
แม่จอมแก่นก็น่ารักไม่เปลี่ยนไป!

อ่านจบแล้วค่ะพี่ๆ อิอิ ยังสนุกเฮฮาไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ อ่านแล้วอยากแต่งมั่งแต่เวลาช่างไม่อำนวย ^^;
ถึงพี่ไป๋ ช่วงนี้ดาวไม่ได้ออนเอ็มเพราะพอออนแล้วจะนอกเรื่องไปนานแสนนานกว่าจะดึงกลับได้ แหะๆ ไม่เป็นผลดีต่อการศึกษาเท่าไหร่ - - พี่ไป๋กล่องข้อความเต็มนะคะ ตอบกลับไม่ได้ ลบมั่ง!
อีกสิบวันเค้าจะจบม.6แล้วนะ >< รวดเร็วชนิดทำอะไรไม่ทันเลยจริงๆ :1222:


คิดถึงน้องดาวพราวเสน่ห์
สาวเจ้าเล่ห์เพิ่งโผล่หน้ามาให้เห็น
พี่รอคนดีทุกเช้าเย็น
สรรโลดเต้นกานท์กลอนกันอีกครา

คิดถึงมากมายเช่นกันจ้า สาวน้อยของพี่ก็จะกลายเป็นเฟรชชี่น้องใหม่แล้วสินะ
สู้ๆ จ้า น้องดาว พี่ทรายกับพี่ไป๋เอาใจช่วยจ้า ^ ^
ป.ล. พี่ไป๋เห็นที่น้องดาวบอกแล้วใช่มั้ย ไปลบซะนะ สาวๆส่งพีเอ็มให้ไม่ได้   :Emoticon-109_panda:
หัวข้อ: Re: กลอนบทละครเรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน หนูขนทองงานงอก
เริ่มหัวข้อโดย: รอยทราย ที่ กุมภาพันธ์ 06, 2011, 11:57:41 pm
คิดเริ่มแต่ง...ตอนใหม่ในเร็ววันนี้
วอนน้องพี่ออกความเห็นกันสักหน่อย
อยากได้รสบทแบบใดที่รอคอย
หมิงจูน้อยจะลงมือให้ได้ชม

พร้อมท่านพี่หนูขนทองจอมแก่นเซี้ยว
ทั้งฉากเสียว ฉากบู๊ ฉากขื่นขม
โพสต์แจ้งมาได้เลยค่ะ...ท่านผู้ชม
เดี๋ยวจัดให้สาสมกับที่ขอมา หึหึ

สวัสดีค่า พี่ๆ น้องๆ สมาชิกกวีคลับ และอาคันตุกะทุกท่าน

รอยทราย(หมิงจู) กับ หนูขนทอง(ไป๋อวี้ถัง) อยากขอความคิดเห็นจากทุกคน
ว่าชอบอ่านฉากแบบไหน บทอะไรกันบ้าง เพราะพวกเรากำลังจะลงมือแต่งกลอนละครตอนใหม่นะคะ
โพสต์ตอบที่หัวข้อนี้ได้เลยค่ะ ยินดีรับอ่านทุกความต้องการ อิอิ
 :Emoticon-130_panda: