รวมกลอนเพราะๆ

Poem ระเบียงกลอน => กลอนธรรมชาติ => ข้อความที่เริ่มโดย: ครางแครง ที่ กุมภาพันธ์ 19, 2011, 10:16:35 pm

หัวข้อ: อย่าผลักไส
เริ่มหัวข้อโดย: ครางแครง ที่ กุมภาพันธ์ 19, 2011, 10:16:35 pm
ไร้เสียงครวญ  หวนไห้  ไร้โต้เถียง
ไร้สุ่มเสียง  เพียงเฉย  ไร้เอ่ยถ้อย
ไร้เสแสร้ง  แกล้งทำ  ไร้สำออย
ไร้สู้ถอย  คอยท่า  ไร้พาที

เขาผลักไส  ไล่ส่ง  คงต้องนิ่ง
ทุกข์ใจยิ่ง  จริงอยู่  ดูหมองศรี
จะจากไป  ไกลห่าง  อย่าโดยดี
ตีนไม่มี  ที่จะเดิน  เกินกำลัง

จำต้องทน  หม่นหมอง  จะร้องร่ำ
คงเวรกรรม  นำไป  ไม่สมหวัง
ปากไม่มี  ทีเผย  เอ่ยเสียงดัง
ทุกคราครั้ง  ฟังไป  เหมือนไร้ยาง

ฉันผิดใด  ไสส่ง  จงบอกนิด
ฉันทำผิด  คิดร้าย  ไปกรีดขวาง
ฉันทำชั่ว  มัวมน  บนเส้นทาง
หรือทำกร่าง  หรือวางท่า  หรือท้าทาย

สิทธิ์ของฉัน  นั้นหนอ  ก็ไทยแท้
มิเคยแม้  แค่คิด  สิทธิ์หดหาย
ฉันเป็นไทย  ให้รู้  คู่เคียงกาย
มาทำร้าย  ขายกัน  ฉันไม่ไป

ฉันไม่ผิด  สิทธิ์ฉัน  นั้นคงอยู่
จะคงคู่  รู้ซะ  จะผลักไส
ไอ้ลูกหลาน  หาญกล้า  มาจัญไร
มันต้องไร้  ในแผ่นดิน  ถิ่นซุกตน.....