ผู้เขียน หัวข้อ: อย่าริรักศัตรู  (อ่าน 5074 ครั้ง)

Poem Tags: กลอน 

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,855
  • กดถูกใจ: 122 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
    • https://web.facebook.com/dinya.kachum
อย่าริรักศัตรู
« เมื่อ: สิงหาคม 31, 2013, 09:12:59 pm »

นางคางคก...โง่งม...จึงตรมจิต
ไร้หัวคิด...จิตจึงหมอง...ครองขื่นขม
ไม่มองดู...เงาหัว...ตัวจึงตรม
ถูกยางรถ...ทับถม...จนวางวาย

เพราะมันหลง...รักแมลง...คิดแผลงผิด

หวังผูกมิตร...กับศัตรู...ผู้ปองหมาย
รักราชา...ผีเสื้อ...มิเสื่อมคลาย
เฝ้างมงาย...วายวุ่น...ลุ้นจนเจอ

ข้าหลงรัก...ท่านผีเสื้อ...มานานนัก
อย่าไสผลัก...ข้าไป...ใคร่เสนอ
องค์ราชา...เห็นคางคก...อกแทบเบลอ
จะบำเรอ...รักให้...อย่างไรกัน

ช่างไม่เจียม...เงาหัว...เลยคางคก

สกปรก...หมกแต่โคลน...ก็ปานนั้น
จะเอาปีก...แสนสวย...ไปพัวพัน
เลิกเพ้อฝัน...ถึงมัน...เถอะแม่คุณ

ข้ายินดี...ทำทุกอย่าง...ที่ท่านบอก
เชิญท่านออก...คำสั่ง...อย่าหันหุน
เพียงแค่ท่าน...นั้นหัน...มาการุณ
แม้หมดทุน...ที่ก่อ...ก็ยินดี

องค์ราชา...ผีเสื้อ...เกลียดคางคก
หวังจะหมก...ร่างนาง...กลางวิถี
ข้าอยากได้...น้ำหวาน...จากมาลี
แต่ฝั่งนี้...มันหมดสิ้น...จะบินไป

ข้าเคยผ่าน...ธารน้ำ...และทิวเขา

แต่แสนเศร้า...เงาบุบผา...หามีไม่
หมายความว่า...มันยากนัก...หรืออย่างไร
ถ้าฝืนใจ...มากนัก...อย่ารักกัน

ข้าได้ยิน...ทหารเล่า...ว่าฟากโน้น

มีดอกโทน...มากน้ำหวาน...สานความฝัน
ชื่อว่าดอก...ไม้งาม...ทานตะวัน
จงนำมัน...กลับมา...ให้ข้าที

ขืนช้าอยู่...หมู่ผึ้งรู้...คงจะแย่

ข้าก็คง...พ่ายแพ้...แก่ศักดิ์ศรี
เสียบัลลังก์...ราชา...บารมี
โปรดช่วยพี่...ที่เถิดหนา...เจ้าน่ามล

นางคางคก...หลงคำ...ราชาหนุ่ม

จึงถูกรุม...แช่งด่า...ดั่งห่าฝน
ชาวคางคก...ไล่ออก...จากสกนธ์
นางก็ทน...หม่นได้...เพื่อราชา

เที่ยวดั้นด้น...มาถึงที่...ไม่ปรากฏ
ใจช่างคด...จริงหนอ...ท้อหนักหนา
หลงเชื่อคำ...อมิตร...ปิดปัญญา
ไม่เมตตา...ข้าแล้ว...ยังลวงกัน

จะกลับไป...อาศัยอยู่...กับพวกพ้อง
คงถูกมอง...อย่างรังเกียจ...คิดเดียจฉันท์
โอ้ดินฟ้า...ข้าผิดหรือ...ซื่อราชันย์
โอ้สวรรค์...ท่านหลับอยู่...หรืออย่างไร

องค์ผีเสื้อ...เห็นคางคก...มีชีวิต
ก็เข้าชิด...บอกน้อง...อย่าร้องไห้
อันดอกโทน...ทานตะวัน...นั้นอยู่ไกล
แต่ก็ใช่...จะสิ้น...ซึ่งหนทาง

เพราะมนุษย์...ถางมัน...นั้นไปทิ้ง
โอ้ยอดมิ่ง...ของพี่...อย่าหมองหมาง
ตามรอยรถ...ไปเถิด...แม่เอวบาง
พี่จะสร้าง...เรือนหอ...รอเจ้าคืน

ด้วยถูกรัก...บังตา...นางคางคก

จึงต้องตก...อยู่ใต้...ความขมขื่น
ตามรอยรถ...มาถึง...จึงหยุดยืน
นางยิ้มชื่น...พบแล้ว...ทานตะวัน

กระโดดตาม...รถไป...อย่างไม่คิด

หวังพิชิต...ใจผีเสื้อ...เชื่อในฝัน
จึงถูกรถ...ถอยทับ...ดับชีวัน
เพราะความโง่...เท่านั้น...จึงบรรลัย

โปรดติดตามตอนต่อไป k016

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,855
  • กดถูกใจ: 122 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
    • https://web.facebook.com/dinya.kachum
Re: อย่าริรักศัตรู
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: สิงหาคม 31, 2013, 09:16:32 pm »

วิญญาณรัก...หลุดลอย...ออกจากร่าง
พบนวลนาง...ซากผีเสื้อ...เชื่อกันไหม
เข้าสิงสู่...ซากสวย...ด้วยทรามวัย
หวังลองใจ...ราชา...อีกสักที

องค์ราชา...ผีเสื้อ...เห็นนางหนึ่ง
ก็รีบบึ่ง...บินมาเกี่ยว...เกี้ยวราสี
นางคางคก...เจ็บใจ...ในวจี
ลืมคางคก...แล้วหรือพี่...ผีเสื้อทอง

ถ้ารักข้า...ก็อย่าพูด...ถึงมันอีก
หากมีปีก...จะหักสิ้น...เสียทั้งสอง
เป็นคางคก...ไม่เจียมแล้ว...ยังหวังครอง
ไปเถิดน้อง...พี่จะพา...ไปดูมัน

นางถูกรถ...ทับตาย...แล้วเจ้าพี่
สมฤดี...พี่นัก...เหมือนกับฝัน
พี่จะรีบ...จัดงาน...ฉลองกัน
คางคกอก...ไหวหวั่น...กลั้นระทม

ใช่แล้วใช่...เขาไม่เคย...คิดรักข้า

โอ้ดินฟ้า...ชาวคางคก...คงทับถม
หลงเชื่อคำ...อมิตร...จิตจึงตรม
ร้าวระบม...ข่มไว้...คงไม่นาน

เช็ดน้ำตา...แล้วบินไป...หวังไออุ่น
ทาสสถุล...ผู้ถูก...ลวงสังหาร
เก็บความช้ำ...เอาไว้...ในดวงมาน
เจ้านงคราญ...ผ่านมาถึง...ซึ่งธานี

พบดอกไม้...หลายชนิด...อยู่รายรอบ
ท่านมิชอบ...ลวงคางคก...หมกทาสี
นางซื่อสัตย์...รักท่าน...หมั่นภักดี
ท่านกลับหลอก...นางนี้...ชี้ความตาย

แล้วจะให้...ข้ารักท่าน...อย่างไรเล่า
หากโง่เขลา...เบาหัวคิด...จิตคงพ่าย
ท่านคงลวง...หลอกข้า...จนวางวาย
ความละอาย...แก่ใจ...หาไม่มี

ทำไมต้อง...ยกคางคก...ขึ้นมาอ้าง
จงปล่อยวาง...เถิดน้อง...อย่าหมองศรี
ข้าเกลียดท่าน...ผีเสื้อทอง...ตรองให้ดี
แต่ว่าพี่...รักเจ้า...กว่าสิ่งใด

คำพูดท่าน...สิ้นศักดิ์สิทธิ์...แล้วจอมราชย์
อย่าบังอาจ...บอกรัก...กักมันไว้
เราเกลียดท่าน...ยิ่งกว่า...เกลียดสิ่งใด
ขอลาไกล...ไปจาก...จอมหลอกลวง

ถ้าเจ้าจาก...พี่ไป...ใจคงแหลก

ต้องทนแบก...แอกระทม...ข่มความหวง
พี่รักเจ้า...จริงจริง...มิ่งขวัญทรวง
ขอให้สรวง...สวรรค์...เป็นพยาน

ถ้าอย่างนั้น...จงบินไป...ขอไถ่โทษ
ในความโหด...ที่เคยคิด...ลวงสังหาร
กับพ่อแม่...นางคางคก...อกร้าวราน
เพื่อวิญญาณ...นางจะได้...ไม่ทุกข์ทน

โปรดติดตามตอนต่อไป  k016

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,855
  • กดถูกใจ: 122 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
    • https://web.facebook.com/dinya.kachum
Re: อย่าริรักศัตรู
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: สิงหาคม 31, 2013, 09:20:03 pm »

องค์ราชา...ทำตาม...ความประสงค์
รีบบินตรง...ไปยังแหล่ง...แห่งป่าฝน
ถึงตรงหน้า...ชาวคางคก...ตกกมล
นี่เราด้น...มาถึงได้...อย่างไรกัน

ข้าเชื่อแล้ว...ว่าท่าน...รักกายนี้
แต่ชีวี...ของข้า...ที่อาสัญ
มันเจ็บปวด...เกินกว่า...จะผูกพัน
คางคกนั้น...ก็คือข้า...เพ-ลานี้

เจ้าหลอกพี่...เล่นหรือ...พระน้องรัก
อย่าไสผลัก...หักร้าง...ห่างหน้าหนี
ทุกคำลวง...ของท่าน...ยังอยู่ดี
นังหน้าโง่...ผู้นี้...นี่แหละจริง

ท่านรักข้า...ก็เพราะหลง...รูปภายนอก
เชื่อคำหลอก...เพราะหลงเทิด...ความเพริดพริ้ง
หากข้ากลับ...เป็นคางคก...คงไม่อิง
ท่านคงทิ้ง...ข้าไว้...ไม่เอ็นดู

เจ้าก็หลง...รักข้า...ที่ภายนอก
จึงถูกหลอก...รักฆาต...พลาดอดสู
ผิดตั้งแต่...คิดลองรัก...ภักดิ์ศัตรู
เจ้าทิ้งอู่...หมู่คางคก...เพราะเหตุใด

มิใช่ปีก...สีทอง...ของข้าหรือ
ที่เลื่องลือ...จนเจ้า...เฝ้าหลงใหล
ลืมสัญชาติ...คางคก...อกบรรลัย
เหตุไฉน...ไม่ตรึกตรอง...มองให้ดี

เราต่างกัน...ยิ่งกว่า...ปลากับนก
เพราะคางคก...ต่ำค่า...สิ้นราศี
จะคู่ควร...สมค่า...บารมี
เป็นรานี...ข้าได้...อย่างไรกัน

ตัวเจ้าเอง...ยังรังเกียจ...เดียดพวกเจ้า
จะให้เรา...เอาเจ้า...ไปร่วมฝัน
เหมือนกระต่าย...หมายปอง...จะครองจันทร์
ไม่มีวัน...ฝันเจ้า...จะเป็นจริง

ท่านไม่รัก...ข้าแล้ว...ไยแกล้งหลอก
ให้ข้าออก...ไปตาย...เหมือนคายทิ้ง
ไม่มีใจ...ให้กัน...ท่านประวิง
ลวงหลอกหญิง...อัปลักษณ์...ผลักให้ตาย

จิตใจท่าน...มันต่าง...กับภายนอก

ท่านลวงหลอก...บอกรักข้า...ที่หน้าหน่าย
ไม่รักแล้ว...ยังมีจิต...คิดทำลาย
ท่านเป็นชาย...ชาติราชา...ที่หน้าลวง

เสียดายปีก...สีทอง...ที่ผ่องผุด

เทพบุตร...จุติ...จากแดนสรวง
จึงทำให้...ข้าเจ็บ...ข้าช้ำทรวง
อยู่กับห้วง...เหวรัก...ที่หักจม

ถึงเวลา...ใช้กรรม...แล้วจอมราชย์
ขอตัดขาด...เยื่อใย...เมื่อไส้ขม
เกิดชาติใหม่...ขอให้ท่าน...นั้นตรอมตรม
ถูกทับถม...จมอยู่ใต้...อเวจี

พ่อคางคก...มองเห็น...สองผีเสื้อ
ใจที่เหลือ...จะทน...จวนป่นปี้
ไอ้ผีเสื้อ...จอมกษัตริย์...ผู้อัปรีย์
มาถึงที่...ดีแล้ว...จะฆ่ามัน



โปรดติดตามตอนต่อไป  k016

Poem Tags: กลอน 
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN