ผู้เขียน หัวข้อ: ดูลิเกแล้วนำมาแต่งกลอนจ้า เรื่อง ยุพราชปานแดง  (อ่าน 4661 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,749
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
    • youtube ดินหญ้ากาช้ำ Dinyakachum

หาญณรงค์...มาเสียเมีย...เพราะมีลูก
ความพันผูก...ก่อนจะสิ้น...ได้สั่งเสีย
จงฟังคำ...ขอร้อง...มองหน้าเมีย
จงคลอเคลีย...เลี้ยงลูก...ให้จงดี

หากว่าลูก...อยากจะได้...หมายชีวิต
พี่ก็ต้อง...อุทิศ...คิดเป็นผี
เพราะว่าลูก...มันสิ้นแม่...คอยอารี
พ่อก็ต้อง...ยอมพลี...เพื่อทดแทน


คชกฤษ...พี่เมีย...ได้ฟังคำ
จึงกล่าวย้ำ...หาญณรงค์...ให้หวงแหน
นำไอ้แดง...หลานเรา...เป็นเจ้าแทน
ทั่งทั้งแคว้น...คงกราบไหว้...ไม่เว้นวัน

เพราะหลานเรา...มีดาวแดง...ที่แก้มซ้าย
ช่างละม้าย...คล้ายโอรส...แสงทองนั่น
หาญณรงค์...กลัวความผิด...จะติดพัน
คชกฤษ...ผลุนผัน...ไม่หันมอง

เข้าบังคับ...แม่นม...ราชบุตร
ให้รีบรุด...หนีไป...เสียทั้งสอง
บัลลังก์นี่...มีไว้...ให้หลานครอง

นางจำต้อง...จากมา...เมื่อฟ้ามัว

แม่นมหนี...หน้าไป...อยู่ในป่า
อนิจจา...ต้องยอมให้...โจรเป็นผัว
เพื่อลูกจ้าว...เราก็พร้อม...ยอมมอบตัว
ต้องพันพัว...โจรป่า...อนาถใจ


ยี่สิบปี...ผ่านไป...ไวเหมือนนึก
ยุพราช...จ้าวศึก...หาคึกไม่
เมื่อมองเห็น...หาญณรงค์...แล้วปลงใจ
ตบหน้าแล้ว...ถามทำไม...ไม่ไหว้กู

หาญณรงค์...นั้นสะอึก...นึกถึงลูก
เมียฝังปลูก...ให้เถิด...ไว้เริดหรู
มันคิดจะ...เป็นลูก...อกตัญญู
โอ้ยอดชู้...พี่เจ็บใน...หัวใจดำ

จึงตอบลูก...ปานแดง...ไปว่าพ่อ
นี่แหละหนอ...มันพลั้งผิด...คิดถลำ
เห็นพระองค์...งามสง่า...เกินถ้อยคำ
จึงชอกช้ำ...ถูกตบหน้า...ไม่ปราณี

ม ึงเป็นถึง...ทหาร...ชั้นผู้ใหญ่
เหตุไฉน...ไม่ยึดหลัก...แห่งกรุงศรี
หากว่าข้า...เถลิงราช...ครองธานี
ม ึงต้องกลาย...เป็นผี...ด้วยมือกู

พระสั่งเสร็จ...ก็เสด็จ...ชนบท
เดินเลี้ยวลด...ลัดเลาะ...มาโจมจู่
บุษบา...หน้าหวาน...เจ้าโฉมตรู
ร้องเพลงอยู่...กับเพื่อนสาว...ต้องเศร้าใจ

พระนั้นเกลียด...เสียงพิณ...และเสียงเพลง
เลิกบรรเลง...ร้องรำ...จะได้ไหม

บุษบา...ถามว่า...เจ้าเป็นใคร
เหตุไฉน...ไยเราต้อง...ยอมน้อมตัว


ยุพราช...ปานแดง...พิโรธหนัก
พระจึงชัก...ดาบหมาย...จะตัดหัว

หาญณรงค์...เข้ามาขวาง...ความขุ่นมัว
ไอ้ลูกชั่ว...เมามัวยศ...จนหมดงาม

โทษของม ึง...ยังไม่พ้น...ไปจากหัว
ยังเอาตัว...ของเจ้า...เข้ามาห้าม
เหตุผลใด...จงเร่งตอบ...ไปตามความ
เพลิงโกรธกู...อาจลุกล้ำ...มาลามม ึง


บุษบา...เป็นหลาน...ของกระหม่อม
ขาดนอบน้อม...เพราะเจ้าหล่อน...ไม่ซาบซึ้ง
ขอพระองค์...โปรดอภัย...ได้คำนึง
โปรดอย่าขึ้ง...โกรธเลย...ช่วยเมตตา

หลานของม ึง...จึงได้หยาบ...สัญชาติไพร่
ก็เหมือนม ึง...ซึ่งจ ัญไร...ไร้คุณค่า
กูเป็นหงส์...ก็จะไม่...ไปถือกา

หาญณรงค์...จึงชี้หน้า...ไอ้ปานแดง

ติดตามกันต่อไปดีไหม...ขอเสียงหน่อยย  e037


ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,749
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
    • youtube ดินหญ้ากาช้ำ Dinyakachum
Re: ดูลิเกแล้วนำมาแต่งกลอนจ้า เรื่อง ยุพราชปานแดง
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 26, 2009, 05:03:09 pm »

กูรู้ตัว...ว่ากู...นั้นเป็นไพร่
แต่ม ึงไซร้...ไม่เคยรู้...ถ้อยแถลง
ว่าตัวม ึง...มันก็แค่...ไอ้ปานแดง
เข้าปลอมแปลง...แต่งให้เป็น...พระราชา


ยุพราช...ปานแดง...ไม่แจ้งจิต
ไม่ทันคิด...หน้าหลัง...คำกล่าวหา
ได้ยินหาญ...ณรงค์...กล่าววาจา
จึงตัดนิ้ว...แทนบัญชา...สาแก่ใจ

โอ้ชีวิต...หาญณรงค์...ผู้อาภัพ
ต้องมารับ...ความช้ำ...จำหมองไหม้
ลูกมันชั่ว...เกินกว่า...จะอภัย
สักวันต้อง...บรรลัย...ด้วยมือกู


ฝ่ายขวัญชัย...ราชบุตร...ที่ถูกพราก
ต้องลำบาก...ฝึกซ้อม...เพื่อพร้อมสู้
กับกฎหมาย...บ้านเมือง...เหมือนศัตรู
ต้องโจมจู่...ปล้นคนดี...เพราะมีเวร

มีกำไล...น้องสาว...เฝ้าปองรัก
พระต้องหัก...ห้ามใจ...ไม่ลงเล่น
ขุนโจรสั่ง...ให้ออกปล้น...สุดลำเค็ญ
ต้องฆ่าเข่น...ให้แม่ปลอด...รอดชีวี

ขวัญชัยต้อง...ออกปล้น...เป็นครั้งแรก
ต้องทนแบก...ความชั่วช้า...มาเช่นนี้
ด้วยกำเนิด...เกิดเป็นเจ้า...ครองธานี
ดวงฤดี...จึงไม่อาจ...จะกระทำ

จึงแอบปล่อย...เชลย...ให้หนีกลับ
แล้วไปรับ...โทษทัณฑ์...ที่ในถ้ำ
ระหว่างทาง...พบนารี...ที่แค้นนำ
นางตบซ้ำ...ไปที่หน้า...องค์ขวัญชัย

ไอ้ปานแดง...ม ึงมันชั่ว...ไม่กลัวบาป
หาญณรงค์...ก้มกราบ...ด้วยรักใคร่
ม ึงกับตัด...นิ้วชี้...ของลุงไป
สาบานไว้...ม ึงต้องตาย...ด้วยมือกู

ขวัญชัยไม่...ทราบเรื่อง...ในเบื้องหลัง
ไยร้อยชั่ง...คิดหมาย...จะโจมจู่
มองเห็นเรา...เป็นเหมือน...กับศัตรู
บอกให้รู้...ว่าเรานี้...นี่แหละชาย

จะไม่สู้...ด้วยดาบ...ถ้าปราบเจ้า
จมูกเรา...เข้าไปอ้อน...อ่อนดังหมาย
บุษบา...เมื่อทราบ...ก็ละอาย
ความโกรธหาย...คลายเพราะถูก...ผูกสัมพันธ์


กำไลเฝ้า...ตามหา...ขวัญชัยพี่
จึงตรงปรี่...เข้าไป...ด้วยใจมั่น
ว่าพบแล้ว...พี่รัก...กลับบ้านกัน
นางยืนยัน...ว่าขวัญชัย...ผู้ใจดี


ข้าคือองค์...ปานแดง...ยุพราช
ไยบังอาจ...มาทัก...ให้บัดสี
เกลียดจริงหนา...ผู้หญิง...ยิ่งทวี
เพลิงอัคคี...ของปานแดง...ให้ลุกฮือ

จึงตบหน้า...กำไล...ให้สลบ
แล้วนำไป...แนบอก...ให้สมชื่อ
ทรงเชยชม...ดมเล่น...แค่ผ่านมือ
ทรงแย่งยื้อ...พรหมจรรย์...จนสาใจ

แล้วกล่าวว่า...ถ้าต้องการ...รสสวาท
ก็กราบบาท...อ้อนวอน...ขอความใคร่
บอกทหาร...วังหลวง...แจ้งแก่ใจ
ว่าจะมา...พลีกาย...ให้ราชา

พระสั่งเสร็จ...ก็จากไป...ไม่หวนกลับ
กำไลต้อง...ย่อยยับ...รับตัณหา
นางสาบาน...ตั้งมั่น...ต่อเทวา
โปรดช่วยข้า...แก้แค้นมัน...ให้บรรลัย


พบกองโจร...ขวางหน้า...มาหยามหมิ่น
นี่แผ่นดิน...สิ้นยางข้าว...หรือไฉน
ถึงมีแต่...คนเหลือเดน...เวรตะไล
พวกจัญไร...เหตุไฉน...จึงเกลื่อนตา

จึงเข้าปราบ...กองโจร...เสียจนราบ
แม่นมกราบ...ศพผัว...แล้วมองหน้า
ไยโอรส...ของเรา...เฝ้าเลี้ยงมา
กลับมาฆ่า...หน้าสิงห์...ด้วยเหตุใด


ข้าปานแดง...ยุพราช...จงแจ้งจิตร
หยุดความคิด...ว่าเป็นลูก...ผูกความใคร่
แม่นมนิ่ง...แล้วกล่าวว่า...ข้าคือไฟ
ที่เผาไหม้...ให้เจ้าพ้น...จากบัลลังก์

เจ้านั้นเป็น...ก็ได้แค่...ลูกกาฝาก
ข้ารับปาก...ว่าจะไป...ไม่กลับหลัง
คชกฤษ...คิดร้าย...หมายเวียงวัง
ม ึงถึงได้...ขึ้นนั่ง...บัลลังก์ทอง

อันขวัญชัย...ที่แท้...เป็นลูกจ้าว
ข้าต้องแอบ...แนบเนา...เฝ้าสนอง
หวังวันหน้า...จะได้กลับ...ไปปกครอง
บัลลังก์ทอง...ของขวัญชัย...ต้องได้คืน


ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,749
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
    • youtube ดินหญ้ากาช้ำ Dinyakachum
Re: ดูลิเกแล้วนำมาแต่งกลอนจ้า เรื่อง ยุพราชปานแดง
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 26, 2009, 05:11:10 pm »

ม ึงปั้นเรื่อง...หลอกให้กู...เหมือนงูเห่า
กูไม่เขลา...เพราะเข้าจิต...ไม่คิดฝืน
ม ึงคงคิด...ว่ากู...ผู้หยัดยืน
จะขมขื่น...เพราะคำม ึง...คงไม่มี

กูจะพา...ม ึงไป...พบจ้าวพ่อ
เพื่อจะขอ...พระบัญชา...อย่าคิดหนี
ม ึงกับกู...จะได้รู้...และเห็นดี
ใครกาลี...ใครเป็นจ้าว...ผู้ครองเมือง

แม่นมเล่า...ความจริง...ให้ทรงทราบ
คชกฤษ...กำราบ...เมื่อทราบเรื่อง
ไยมากล่าว...วาจา...ให้ขัดเคือง
ขอใต้เบื้อง...ฝ่าพระบาท...อย่าฟังความ


เจ้าบังอาจ...ใส่ร้าย...คชกฤษ
ทั้งที่ตัว...ไม่มีสิทธิ์...มาคิดหยาม
ใครใช่หรือ...จึงได้กล้า...มาใส่ความ
อย่าประนาม...คชกฤษ...ให้ผิดไป


หาญณรงค์...ตรงเข้าห้าม...แล้วกราบเฝ้า
ข้าพุทธเจ้า...เป็นพยาน...แม่นมได้
ราชบุตร...ปานแดง...คือดวงใจ
องค์ขวัญชัย...ใช่อื่น...ลูกพระองค์

เจ้าปานแดง...ได้ฟัง...ให้คลั่งจิต
โอ้ชีวิต...ของกู...ผู้ลุ่มหลง
ถูกเขาจับ...ขึ้นแท่น...จากแดนดง
คิดว่าหงส์...ที่แท้...ก็แค่กา

จึงวิ่งหนี...หน้าไป...ให้ไกลห่าง
หมดหนทาง...ที่จะอยู่...คู่เคหา
หาญณรงค์...ผู้พ่อ...ติดตามมา
ห่วงลูกยา...จะคิดสั้น...หั่นชีวี

คชกฤษ...คิดแค้น...แน่นในจิต
แม่นมผิด...คิดปกป้อง...ต้องเป็นผี
กูจะฆ่า...ให้ดิ้น...สิ้นชีวี
แม่นมหนี...ไม่ทัน...จึงถูกแทง


องค์ขวัญชัย...มาพบ...แล้วไต่ถาม
ใครเล่าหยาม...ทำได้...ช่างกำแหง

มันคือลุง...คชกฤษ...ของปานแดง
ก่อนหมดแรง...แม่จะเล่า...ความให้ฟัง

พระองค์คือ...ลูกจ้าว...ผู้พลัดพราก
ต้องลำบาก...เพราะหม่อมฉัน...นั้นสิ้นหวัง
คชกฤษ...บังคับให้...ไกลจากวัง
ทิ้งบัลลังก์...ของพระองค์...ด้วยหวาดกลัว


ขวัญชัยฟัง...แม่นมเล่า...ก็เข้าจิต
ที่นางปิด...เรื่องไว้...ไม่บอกผัว
เพราะห่วงเรา...ยิ่งกว่า...คิดห่วงตัว
ยอมหมองมัว...มั่วกับโจร...ในพงพี

แม่นมจ๋า...รีบไปหา...หมอเถิดนะ
ขวัญชัยจะ...พาไปหา...อย่าหมองศรี
แทบสลบ...ไร้สติ...สมประดี
แม่นมผู้...ภักดี...มาวายวาง

จึงตามเข่น...ตามฆ่า...คชกฤษ
หวังพิชิต...ให้สิ้น...ทั้งกลิ่นก้าง
เป็นปลาเซ่อ...ต้องเจอกู...ผู้นำทาง
ม ึงต้องอ้าง...ว้างใจ...ด้วยมือกู

คชกฤษ...ทำเพื่อ...ปานแดงได้
องค์ขวัญชัย...ก็ฆ่าได้...หมายโจมจู่
คชกฤษ...เสียท่า...ค่าเพียงงู
จึงเป็นผู้...แพ้พ่าย...ต่อพังพอน


ฝ่ายปานแดง...ถูกฉุด...ให้หยุดนิ่ง
ฟังอ้างอิง...สิ่งที่พ่อ...จะพร่ำสอน

กูไม่เชื่อ...คำบอกบ่ง...จงสังวร
หาญณรงค์...สุดสะท้อน...อ่อนวจี

ท่านเป็นพ่อ...ชนิดไหน...กันเล่าหนา
เมื่อเห็นลูก...สุขอุรา...พาป่นปี้
พ่ออะไร...คอยแต่ยื่น...ความอัปรีย์
คงไม่มี...พ่อที่ไหน...ทำได้ลง

โอ้ว่าลูก...ปานแดง...ของพ่อเอ๋ย
พ่อไม่เคย...คิดร้าย...หมายให้หลง
พ่อยอมตาย...เพื่อให้ลูก...กลับคืนดง
เจ้าประสงค์...สิ่งใด...ให้บอกมา


หากเป็นจริง...ดั่งคำ...ที่พร่ำบอก
ไม่ลวงหลอก...แกล้งให้หลง...ตรงดังว่า
ขอให้ท่าน...จงมอบ...ดวงวิญญา
ให้แก่ข้า...ได้ไหม...หาญณรงค์

นี่ลูกฉัน...มันคิดเดิน...ตามรอยเท้า
ของความเขลา...เบาสติ...ริลุ่มหลง
ควายรุ่นลูก...คิดฆ่าพ่อ...ทรนง
จิตจำนงค์...ตรงเข้าบั่น...จนบรรลัย

เจ้าคงอยาก...ฝากชื่อ...เหมือนควายลูก
จึงฝังปลูก...ผูกแต่เวร...เช่นควายไพร่
ทรพี...คือผู้นำ...ประจำใจ
เจ้าหรือไร...ปานแดง...จงแจ้งมา


หาญณรงค์...ท่านเอย...จงเข้าจิต
อันความคิด...ที่ติดใน...หัวใจข้า
ก็คือลูก...ที่แสนชั่ว...มืดมัวตา
ปวดอุรา...เพราะว่าท่าน...นั้นรังแก

ถ้าหากท่าน...อยากให้ข้า...เรียกว่าพ่อ
ก็จงทำ...อย่างที่ขอ...ในข้อแม้
หากไม่กล้า...กลัวตาย...หมายเปลี่ยนแปร
เมื่อไม่แท้...เที่ยงในรัก...ก็กลับไป

ถ้าเจ้าอยาก...ฝากชื่อ...เหมือนดังว่า
ดวงวิญญา...ที่เจ้าขอ...พ่อจะให้
หยิบดาบขึ้น...มาถือ...ยื้อแย่งไป
บั่นคอพ่อ...ให้บรรลัย...ไปกับมือ


เจ้าปานแดง...ตรงเข้าหา...หาญณรงค์
หวังให้ชีพ...ปลิดปลง...ตรงเข้ายื้อ
กำไลผู้...คลั่งแค้น...แทงสุดมือ
ปานแดงปรือ...ตามอง...ร่ำร้องไป

พ่อจ๋าพ่อ...พ่อจ๋า...ขอลาจาก
มัจจุราช...ลากฉุด...หยุดความไพร่
ลูกขอมอบ...ชีวิต...และจิตใจ
เกิดชาติใหม่...จะไม่ขอ...ทรพี

เป็นจุดจบ...ปานแดง...จงแจ้งจิต
อย่าได้คิด...เลียนแบบ...จะบัดสี
จงเทิดทูน...คุณ...บุพการี
อันความดี...มีให้เห็น...เช่นขวัญชัย
 e044 e044 e044 e044 e044 e044 e044

จบล่ะ สนุกไหมล่า 55+

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN