ผู้เขียน หัวข้อ: ตำนาน..สาวหิมะ  (อ่าน 8939 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง
ตำนานสาวหิมะ ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก (ตอนจบ)
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: พฤศจิกายน 03, 2008, 12:53:15 pm »

ตำนานสาวหิมะ ตอน ลิงน้อยสุดที่รัก (ตอนจบ)

เจ้าลิงน้อย...ดั้นด้น...มาถึงแดน
ที่สุดแสน...น่าสยอง...เหลือเกินที่
ผ่านเขตแดน...มายา...ไม่ช้าที
พบแอมสาว...คนดี...เรียกพี่ลิง

ช่วยแอมด้วย...แอมตื่น...มากลางป่า
ใครลักพา...ไม่รู้...ได้แต่นิ่ง
เห็นพี่ลิง...เดินมา...ก็ประวิง
พี่อย่าทิ้ง...แอมน้อง...ไว้อีกเลย

องค์หญิงรู้...ว่าหม่อมฉัน...คือลิงน้อย
หญิงเฝ้าคอย...รอพี่...นี้เขนย
รู้ได้ไง...ในเมื่อ...ไม่เชื่อเลย
ไยพี่เอ่ย...เช่นนั้น...เล่าพี่ลิง

ในฝันน้อง...มองเห็น...ทุกสิ่งอย่าง
พี่หาทาง...เป็นคน...ไม่อยู่นิ่ง
เพื่อให้น้อง...นี้อยู่...เป็นคู่อิง
ด้วยรักจริง...จากพี่...นี้ยังไง

ถ้าให้เลือก...ระหว่าง...คนกับลิง
ใจองค์หญิง...จะเลือก...ครองสิ่งไหน
คนหรือลิง...ก็คือ...ยอดดวงใจ
พี่จะเป็น...อะไร...ไม่สำคัญ

แล้วระหว่าง...ดวงไฟ...กับลิงพี่
องค์หญิงนี้...จะเลือก...อะไรนั่น
ต้องเลือกพี่...อยู่แล้ว...ไม่แคล้วกัน
ผิดมหันต์...ตัวเจ้า...ไม่ใช่นาง

แสนรู้นัก...ตัวมาร...ความสุขข้า
รู้ไหมว่า...ข้าเจ็บ...ข้าหม่นหมาง
ข้าถูกทิ้ง...ชิงชัง...อยู่ข้างทาง
ต้องมาร้าง...เพราะพี่นาง...เป็นคนทำ

องค์ชายโป...สุดรัก...เคยแตะต้อง
ไม่อาจข้อง...ข้าได้...ใจสุดช้ำ
กลีบของข้า...เคยใส...ไร้สีดำ
เดี๋ยวนี้กล่ำ...แต่ช้ำ...เฝ้าคร่ำครวญ

ต้องกลายเป็น...ดอกไม้...สีหม่นหมอง
ไม่บกพร่อง...สักนิด...กลับถูกข่วน
ให้ใจเจ็บ...เป็นแผล...เพราะหน้านวล
ของผู้หญิง...ใจรวน...เพียงหนึ่งคน

ตายเสียเถิด...อย่ามี...เลยความสุข
เจ้าต้องทุกข์...เหมือนข้า...ที่สีหม่น
ถ้าข้าตาย...ดวงไฟ...จะไม่ดล
ให้เมืองเจ้า...หลุดพ้น...คำสาปใด

ช่วยชี้ทาง...ให้ข้า...ไปปราสาท
จะสามารถ...ช่วยเจ้า...ให้สดใส
สัญญานะ...ว่าจะ...นำดวงไฟ
นี้คืนไป...ยังที่...ที่จากมา

จงตามเจ้า...zonejung...ไปแล้วบอก
ว่าข้าชอก...ข้าช้ำ...เป็นหนักหนา
บอกโปริสาท...ด้วยช่วย...เมตตา
ช่วยกลับมา...รับข้า...ไปอยู่กิน

เมื่อมาถึง...บันได...แห่งปราสาท
มีขวากหนาม...คอยบาด...อยู่ทั่วถิ่น
แต่ละก้าว...ถ้าเจ้าร้อง...ให้ได้ยิน
ความทรงจำ...นางจะสิ้น...ไปกับตา

ข้านำดวง...ไฟมา...ให้เจ้าแล้ว
ใยต้องมา...ขีดแนว...แห่งปัญหา
ข้าเกลียดรัก...หมั่นไส้...ไร้ปัญญา
รู้ไหมว่า...ท่านก็มี...รักแท้จริง

ดอกไม้งาม...ยังรอ...พบท่านอยู่
หวังเป็นคู่...เคียงท่าน...มิเคยทิ้ง
แต่ไม่กล้า...พบหน้า...ไม่กล้าอิง
เพราะถูกสิง...ด้วยสีหม่น...ทนช้ำใจ

ข้าจึงรีบ...นำดวงไฟ...มาคืนท่าน
ความร้าวราน......จะกลับ...มาสดใส
บอกให้รู้...ถ้าข้า...ได้ดวงไฟ
ข้าก็จะ...ยิ่งใหญ่...ไร้คนทาน

สตรีใด...ในโลก...ต้องสยบ
อย่าหวังซบ...กันได้...ข้าจะผลาญ
ใครรักข้า...ก็อยู่...ใครประจาน
จะประหาร...ให้สิ้น...ฐานหมิ่นเรา

ความสุขท่าน...อยู่กับ...คำลวงหลอก
เหมือนพี่ชาย...ย้ำตอก...บอกเรื่องเศร้า
รักไม่จริง...ถูกทิ้ง...ให้มอมเมา
อยู่กับความ...โง่เขลา...เศร้าระทม

นางที่บอก...รักท่าน...นั้นจริงหรือ
คำว่าซื่อ...ต่อปีศาจ...ที่หมายข่ม
ก็เพียงแค่...ให้รอด...จากอารมณ์
ท่านจะสม...กับสุข...ได้เช่นไร

มันจะมาก...ไปแล้ว...เจ้าลิงน้อย
อย่าปากพล่อย...พูดพร่ำ...นะชาติไพร่
แค่สัตว์ป่า...สัตว์ดง...เคยอยู่ไพร
จะมารู้...อะไร...กับใจกู

เอาดวงไฟ...มาวาง...ไว้ตรงนี้
คืนทรงจำ...มาซี...ข้ารออยู่
เอาดวงไฟ...วางก่อน...แล้วก็ดู
ว่ากล่องไหน...คือยอดชู้...ก็หยิบไป

เมื่อลิงน้อย...วางดวงไฟ...คืนกลับถิ่น
ก็ได้ยิน...คำเรียก...ที่สดใส
พี่ลิงจ๋า...พี่ลิงน้อย...ปล่อยน้องไป
แต่ทำไม...มองไม่เห็น...ช่างมืดมน

นี่ตาเรา...บอดแล้ว...กระนั้นหรือ
ใช้ใจซื่อ...สื่อไป...ด้วยกุศล
เหวี่ยงน้ำตา...รินไป...จะช่วยดล
ให้ปีศาจ...ร่วงหล่น...พ้นมายา

เมื่อเหวี่ยงน้ำ...ตาริน...โดนปีศาจ
ชั่งบังอาจ...จริงหนอ...ก่อปัญหา
กล่องทรงจำ...จงหาย...ในพริบตา
โทษฐานที่...เจ้ากล้า...เปลี่ยนใจเรา

น้ำตาริน...ดูดซับ...ไอความชั่ว
ความหมองมัว...เกลียดชัง...ที่เร่งเร้า
ก็จางหาย...ไม่เหลือ...แม้แต่เงา
ข้ามันเขลา...เง่าโง่...เสียจริงๆ

ข้าขอมอบ...ความรัก...จากใจข้า
ที่เคยมี...ตัณหา...มาสู่สิง
เพื่อทดแทน...ตาเจ้า...นะเจ้าลิง
ถือเป็นสิ่ง...ชดเชย...ให้แก่นาง

ข้าจะขอ...ยอมเป็น...ชายไร้รัก
เพราะไม่อยาก...จะปัก...รักเพื่อห่าง
ไม่มีรัก...ก็ไม่มี...ทุกข์นำทาง
ข้ายอมร้าง...ความรัก...เพื่อตอบแทน

ท่านเก็บความ...รักท่าน...เอาไว้เถิด
อย่าให้ใจ...เตลิด...เปิดความแค้น
อย่าให้หัว...ใจหลงทาง...ไปต่างแดน
เพราะมีนาง...หนึ่งแสน...จะรักจริง

นางรอท่าน...อยู่ที่...เมืองมายา
กลับไปหา...นางเถิด...อย่าอยู่นิ่ง
เรื่องของข้า...ถึงแม้...จะแค่ลิง
ก็จะขอ...คู่อิง...มิ่งหญิงแอม

เจ้ายังเหลือ...พรจาก...คนผิงดาว
คงไม่ร้าว...หรอกหนา...ฟ้ายังแจ่ม
ก่อนฟ้ามืด...คืนนี้...พระจันทร์แรม
นางที่แช่ม...จะเหี่ยว...ไม่ฟื้นคืน

ข้าจะเหวี่ยง...เจ้ากลับ...ไปเมืองไกล
ข้าขอบใจ...ยิ่งนัก...จงสดชื่น
ขอให้เจ้า...มีสุข...ทุกวันคืน
ความขมขื่น...อย่ามี...อีกนะลิง

เมื่อลอยมา...ถึงที่...ณ...เมืองไกล
ก็รีบดิ่ง...ขึ้นไป...หาองค์หญิง
องค์อัลฟา...ข้าลิงน้อย...บุญน้อยจริง
มีอาญา...ใหญ่ยิ่ง...โปรดลงทัณฑ์

นำดวงไฟ...มาซิ...เจ้าลิงน้อย
อย่าเศร้าสร้อย...ไปเลย...ในเรื่องนั้น
ถ้าเจ้าเห็น...ชีวิตนาง...นี้สำคัญ
ถ้าเจ้ามั่น...ในรัก...ก็จูบนาง

เจ้าจะได้...พบนาง...อีกเจ็ดวัน
หลังจากนั้น...ตัวเจ้า...จะถูกถาง
กลายเป็นหิน...สิ้นรัก...มาร่วมทาง
เจ้าจะยอม...หรือจะร้าง...ก็ตามที

แล้วจุมพิต...ปลิดวิญญาณ...เพื่อแอมเจ้า
แล้วหมอบเฝ้า...องค์หญิง...ไม่ห่างที่
เจ้าเป็นใคร...ออกไป...มองให้ดี
หม่อมฉันไง...ลิงพี่...ที่เคยเคียง

ข้าเป็นใคร...อยู่ที่ไหน...จำไม่ได้
เจ้าคือยอด...ดวงใจ...อย่าได้เถียง
อย่าพูดพล่อย...เราหรือ...จะร่วมเรียง
ข้าขอเพียง...กอดเจ้า...โปรดเมตตา

ไปให้พ้น...ข้าเกลียด...เกลียดพวกเจ้า
ไม่เคยเนา...ไม่เคย...เสน่หา
จำไม่ได้...เลยหรือ...ที่ผ่านมา
เจ้ากับข้า...เคยสุข...กันเช่นไร

ข้าจำได้...ว่าพี่...คืออัลฟา
มีราชา...อีที...มอบไฟให้
มีลิงน้อย...คอยอยู่...คอยคุ้มไพร
ไม่มีเจ้า...อยู่ใน...ความทรงจำ

อีกเจ็ดวัน...เท่านั้น...ขอเคียงเจ้า
ก่อนที่ข้า...จะถูกเผา...ด้วยใจช้ำ
ข้าไม่เคย...รักเจ้า...อย่ามาอำ
อย่าพูดพร่ำ...ออกไป...จากเมืองเรา

โอ๊ยข้าเจ็บ...เจ็บปวด...หัวใจนัก
เจ้าหาญหัก...ข้าหรือ...เจ้าหน้าเศร้า
เจ้าต้องการ...อะไร...มาผลาญเรา
ข้าต้องการ...รักเก่า...เรากลับคืน

เมื่อได้ยิน...คำขอ...พรผิงดาว
ก็สกาว...เปล่งแสง...ที่แช่มชื่น
ร่างลิงน้อย...กลายกลับ...มาหยุดยืน
แอมสะอื้น...โผหา...พี่ลิงครวญ

พี่ลิงน้อย...แอมจะไม่...หาคู่แล้ว
แอมคลาดแคล้ว...ปีศาจ...ที่แสนห้วน
มันต้องการ...ดวงไฟ...ใจน้องซวน
มันใส่ตรวน...น้องแล้ว...ก็ลืมเลือน

ทำไมแอม...ถึงเจ็บ...หัวใจนัก
ยังไม่พัก...อีกหรือ...ใยไม่เลื่อน
แม่มด...poonyawee...จึงมาเตือน
ว่านางเหมือน...ปีศาจ...ไปครึ่งตัว

ด้วยทรงจำ...นั้นหาย...ไปจากร่าง
หัวใจนาง...จึงช้ำ...ไปจนทั่ว
เจ้าลิงเอ๋ย...ทางเดียว...ที่ข้ากลัว
ก็คือหัว...ใจเจ้า...มอบให้นาง

ข้าปวดใจ...ปวดใจ...ไม่ไหวแล้ว
คงต้องแคล้ว...จากพี่...ต้องหนีห่าง
แอมมีกรรม...จริงหนอ...ขอปล่อยวาง
ทำเพื่อนาง...อีกครั้ง...นะเจ้าลิง

ตัดสินใจ...ลานาง...ก่อนเจ็ดวัน
ข้าจะบั่น...ควักใจ...ให้ยอดหญิง
เอาไปเถิด...ใจข้า...จะได้อิง
อยู่ในมิ่ง...ทรวงเจ้า...ไปจนตาย

เมื่อได้ใจ...จากลิง...ก็หายเจ็บ
แต่ต้องมา...หนาวเหน็บ...เจ็บไม่หาย
พี่ลิงจ๋า...พี่ลิง...มาทิ้งกาย
พี่ไม่หมาย...เคียงน้อง...แล้วหรือลิง

กอดศพพี่...ที่รัก...ไว้แนบอก
หวั่นสะทก...อกช้ำ...ไม่อาจนิ่ง
พี่ลิงจ๋า...ทำไม...ไม่ไหวติง
พี่มาทิ้ง...น้องไป...ทำไมกัน

นิ่งเสียเถิด...องค์หญิง...ข้าจะเล่า
เรื่องหมองเศร้า...ที่เกิด...ในวันนั้น
จวบวันนี้...ที่ท่าน...ต้องจาบัลย์
เพราะอาถรรพ์...ดวงไฟ...เพียงดวงเดียว

แย่งกันไป...แย่งกันมา...ไม่จบสิ้น
รักโบยบิน...กี่ครั้ง...ยังข้องเกี่ยว
ถ้าดวงไฟ...ยังอยู่...ความกลมเกลียว
ต้องแห้งเหี่ยว...อีกแน่...เพราะแพ้มัน

แต่ดวงไฟ...คือสิ่ง...ที่ปกป้อง
แต่เราต้อง...เจ็บช้ำ...อยู่คงมั่น
แม้ปีศาจ...จะไม่...มาโรมรัน
แต่สักวัน...ก็ต้อง...มาแย่งชิง

ชีวิตลิง...องค์หญิงอัล...นั้นพิสูจน์
ในคำพูด...ของข้า...นะองค์หญิง
ถึงแม้ว่า...ตัวท่าน...จะพูดจริง
แต่เราจะ...ไม่ทิ้ง...หรอกดวงไฟ

ทั้งพี่ท่าน...พี่ลิง......ต้องมาสิ้น
แลกชีวิน...เพื่อเรา...ไม่หม่นไหม้
สละชีพ...เพื่อเรา...เพื่อดวงไฟ
แล้วจะให้...เราทิ้ง...อย่างไรกัน

พี่ลิงน้อย...สุดที่รัก...ของแอมน้อง
พี่มาต้อง...อาญา...ฟ้าสวรรค์
แอมจะไม่...รักใคร...ไม่แบ่งปัน
เพราะใจน้อง...จะมั่น...แต่พี่ยา

ถึงแม้ว่า...เราสอง...ไม่ครองคู่
แต่ใจเรา...ยังอยู่...คู่กันหนา
ใจสองดวง...ผูกพัน...มั่นอุรา
รอชะตา...ฟ้าเปลี่ยน...ให้กับเรา

เมืองหิมะ...สงบสุข...มาอีกครั้ง
รอความหวัง...จากฟ้า...มาผ่าเศร้า
ไหว้วอนฟ้า...ทุกวัน...ช่วยบรรเทา
ให้องค์หญิง...ของเรา...สุขนิรันดร์

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง

ตำนานสาวหิมะ ภาค 5 ตอน องค์หญิงแอมด้นดั้นช่วยลิงน้อยให้ฟื้นคืน 1

ทุกทุกเช้า...หญิงแอม...จะมาเฝ้า
นั่งคุกเข่า...มองพี่ลิง...ที่พลิกผัน
จะหาทาง...ช่วยพี่...อย่างไรกัน
หมอกกับควัน...ก้อพราก...เจ้าลิงไป

หิมะขาว...กลายเป็น...หิมะดำ
สุดจะช้ำ...ไยเป็น...เช่นนี้ได้
มารน้ำเน่า...เงาจันทร์...ข้านี่ไง
คือผู้ที่...ทำให้...มีอันเป็น

ข้ามิเคย...ทำอะไร...ให้ท่านโกรธ
ไยลงโทษ...เราให้...เกิดทุกข์เข็ญ
เจ้าคงลืม...แล้วซิ...จึงใจเย็น
ทำไม่รู้...ไม่เห็น...ให้หายเคือง

ข้าคือองค...รักษ์...พิทักษ์นาย
จอมมารร้าย...ที่เจ้า...นั้นก่อเรื่อง
เราไม่เคย...ทำให้...พวกเจ้าเคือง
เจ้าลืมเมือง...อีที...แล้วหรือไร

ตั้งแต่เสีย...ดวงไฟ...ไปครานั้น
ข้าก้อหมั่น...หาทาง...คิดแก้ไข
แต่ต้องพบ...ความพ่าย...ทุกครั้งไป
ซ้ำยังถูก...นายไล่...ไม่เหลือดี

ผิดเจ้าลิง...ที่มาก...ด้วยคนรัก
ข้าจะหัก...ไม่ให้...กลายเป็นผี
ไม่มีสิทธิ์...คืนชีพ...มาอีกที
ขอได้โปรด...ปราณี...อย่าคิดทำ

ถ้าอยากได้...ร่างลิง...นี้คืนไป
ส่งดวงไฟ...ให้เรา...อย่ามัวพร่ำ
พร้อมด้วยดาบ...บูรณา...ที่กระทำ
ให้อีที...ถลำ...จนอำลา

นำไปให้...ข้าภาย...ในเจ็ดวัน
มิฉะนั้น...ลิงน้อย...จะด้อยค่า
รอยยิ้มจาง...ที่เจ้าเห็น...จะเย็นชา
และกลายเป็น...ลิงบ้า...Harakere

แล้วจำไว้...อีกอย่าง...นะองค์หญิง
เจ้าต้องทิ้ง...บัลลังก์...แห่งเมืองนี้
ไปครองคู่...เคียงเรา...ในพงพี
เป็นรานี...มารน้ำเน่า...ตลอดไป

จำเอาไว้...เจ็ดวัน...นะองค์หญิง
เจ้าจะทิ้ง...ชีวิตลิง...ไปก้อได้
เป็นรานี...ของข้า...ดีกว่าไง
ตกลงไหม...ไม่มีทาง...อย่าหวังเลย

รักของเรา...ครั้งสุดท้าย...คือพี่ลิง
จะไม่ทิ้ง...ลิงไป...ด้วยใจเฉย
เจ้าอย่าหมาย...ว่าจะ...ได้กายเกย
จำไว้เลย...เจ้าต้อง...รับโทษทัณฑ์

แน่ใจนะ...องค์หญิง...แอมของข้า
รู้บ้างไหม...เล่าว่า...เมืองน่านนั้น
บัดนี้สิ้น...ดาบดี...ที่โรมรัน
เพราะต่ำศักดิ์...นักฝัน...มันเอาไป

ซ่อนเอาไว้...ที่มะ...ลิสีดำ
ที่ไม่อาจ...จะนำ...มันมาได้
นอกจากว่า...จะพบเจ้า...ชายหลายใจ
นำทางให้...พ้นหุบเขา...แห่งดอกดิน

ไม่ทันหรอก...เจ็ดวัน...องค์หญิงแอม
โลกใบนี้...มันไม่แจ่ม...รอวันสิ้น
จำไว้นะ...ครบเจ็ดวัน...นะยุพิน
เจ้าลิงน้อย...จะสิ้น...ซึ่งตัวตน

จะกลายเป็น...จอมมาร...ยิ่งใหญ่นัก
ด้วยไร้ใจ...ไร้รัก...ไร้กุศล
มีทางแก้...ทางเดียว...จะช่วยดล
น้ำค้างบน...พื้นทราย...จะหายคืน

ซึ่งมันก้อ...เป็นแค่...ตำนานรัก
ไม่มีหรอก...ข้าประจักษ์...แล้วขมขื่น
หาไม่พบ...หรอกน้ำค้าง...อายุยืน
ข้าสะอื้น...หามัน...มานมนาน

ออฟไลน์ ดินหญ้ากาช้ำ

  • รักนักกลอนกวีคลับทุกคนจ้า
  • ผู้ดูแลกวีคลับดอทคอม

  • *
  • กระทู้: 6,728
  • กดถูกใจ: 112 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 183
  • เพศ: หญิง

ตำนานสาวหิมะ ภาค 5 ตอน องค์หญิงแอมด้นดั้นช่วยลิงน้อยให้ฟื้นคืน 2

องค์หญิงแอม ดั้นด้น เฝ้าตามหา
ดาบบูรณา เพื่อหมาย จะต่อสาน
อายุพี่ ลิงน้อย ให้ยืนนาน
โฉมสราญ ครวญคร่ำ แล้วย่ำไป

พบเจ้าชาย หลายใจ รอช่วยเหลือ
ที่หมายเผื่อ แผ่รัก อันยิงใหญ่
หากข้านำ ทางเจ้า ให้พ้นภัย
ข้าจะได้ สิ่งใด มาตอบแทน

ข้าไม่มี อะไร จะให้ท่าน
โปรดสงสาร เถิดหนา อย่าเพิ่งแค่น
แดนดอกดิน อยู่ไหน ท่านตัวแทน
อยู่สุดแดน ยาจก พเนจร

มีวณิพก เมฆพลิ้ว เป็นผู้นำ
รัศมีธรรม ส่องทาง ไม่ยอกย้อน
เงาภูผา สะท้อนภาพ ไม่ตัดรอน
จะพบทาง ดับร้อน แดนดอกดิน

ให้วณิพก มอบเมฆ ให้ข้ามไป
เมื่อเข้าใกล้ หุบเขา นะโฉมฉิน
นำดอกหญ้า ยาจก น้ำตาริน
ปาใส่แดน ดอกดิน จะสิ้นมนต์

พบมะลิ สีดำ ผู้อำดาบ
เจ้าต้องปราบ มันด้วย ใจช้ำหม่น
ต้องร้องไห้ ด้วยใจ ช้ำสุดทน
ดาบจะพ้น ออกมา อย่างตั้งใจ

แล้วทำตาม คำที่ เจ้าชายกล่าว
พ้นเรื่องราว มาถึง ทำไม่ได้
จะให้เรา ร้องไห้ ได้อย่างไร
มันเสแสร้ง เกินไป ยากเต็มทน

เจ้าชายหลาย ใจจึง ปรากฏตัว
โอ้ทูนหัว มันไม่ยาก หากเจ้าสน
ข้าจะโดด เข้าไป ในวังวน
แดนมะลิ หมองหม่น เพื่อจ้าเอง

แล้วโดดดิ่ง ลงไป ในดินแดน
มะลิที่ คลั่งแค้น ก้อกล้าเก่ง
ฉีกร่างของ เจ้าชาย แบบไม่เกรง
น้ำตานาง จึงเร่ง หาเจ้าชาย

โอ้เจ้าชาย ไฉน ยอมตายจาก
ท่านลำบาก เพื่อเรา ได้สมหมาย
น้ำตาหยด รดราก มะลิคลาย
ดาบบูรณา แย้มพราย ให้ได้ครอง
*************************
โปรดติดตามตอนต่อไป

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN