ผู้เขียน หัวข้อ: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)  (อ่าน 29746 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ รอยทราย

  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
  • *
  • กระทู้: 2,920
  • กดถูกใจ: 19 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 257
  • เพศ: หญิง
    • รอยทราย Kaweeclub


เมื่อนั้น                                                       นางประแดะเลี้ยวลอดกอดเอวได้
เหมือนเล่นงูกินหางไม่ห่างไกล                  นึกประหวั่นพรั่นใจอยู่รัวรัว
โปรดก่อนผ่อนถามเอาความจริง                เมื่อชั่วแล้วแทงทิ้งเถิดทูนหัว
อันพระสามีเป็นที่กลัว                                จะทำนอกใจผัวอย่าพึงคิด
พระหึงหวงมิได้ล่วงพระอาญา                   ที่ให้ข้าวให้ปลานั้นข้าผิด
น้องนี้ทำชั่วเพราะมัวมิด                             ทำไมกับชีวิตไม่เอื้อเฟื้อ
น้องมิได้ศรัทธาอาศัย                                 จะลุยน้ำดำไฟเสียให้เชื่อ
ไม่มีอาลัยแก่เลือดเนื้อ                               แต่เงื้อเงื้อไว้เถิดอย่าเพ่อแทง         ฯ ๘ คำ ฯ

เมื่อนั้น                                                      ท้าวประดู่เดือดนักชักพระแสง
ถ้าบอกจริงให้กูอีหูแหว่ง                            จะงดไว้ไม่แทงอย่าแย่งยุด
กูก็เคยเกี้ยวชู้รู้มารยา                                  มิใช่มึงโสดามหาอุด
มันเป็นถึงเพียงนี้ก็พิรุธ                                ถึงดำน้ำร้อยผุดไม่เชื่อใจ
ยังจะท้าพิสูจน์รูดลอง                                 พ่อจะถองให้ยับจนตับไหล
เห็นว่ากูหลงรักแล้วหนักไป                         เอออะไรนี่หวาน้ำหน้ามึง
หาเอาใหม่ให้ดีกว่านี้อีก                               ผิดก็เสียเงินปลีกสองสลึง
กำลังกริ้วโกรธาหน้าตึง                               ถีบผึงถูกตะโพกโขยกไป                        ฯ ๘ คำ ฯ โอด

ออฟไลน์ รอยทราย

  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
  • *
  • กระทู้: 2,920
  • กดถูกใจ: 19 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 257
  • เพศ: หญิง
    • รอยทราย Kaweeclub
Re: บทละครเรื่อง ระเด่นลันไดของพระมหามนตรี (ทรัพย์)
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: ตุลาคม 08, 2010, 12:39:26 pm »


เมื่อนั้น                                                      นางประแดะเจ็บจุกลุกไม่ไหว
ค่อยยืนยันกะเผลกเขยกไป                        เข้ายังครัวไฟร้องไห้โฮ
ร้องดิ้นเร่าเร่าพ่อเจ้าเอ๋ย                              ลูกไม่เคยโกหกพกโมโห
เสียแรงได้เป็นข้ามาแต่โซ                          กลับพาโลโกรธาด่าตี
น้องก็ไร้ญาติวงศ์พงศา                              หมายพึ่งบาทาพระโฉมศรี
โคตรพ่อโคตรแม่ก็ไม่มี                               อยู่ถึงเมืองตานีเขาตีมา
ตะโพกโดกโดนเมียแทบคลาด                    ถีบด้วยพระบาทดังชาติข้า
จะอยู่ไปไยเล่าไม่เข้ายา                                ตายโหงตายห่าก็ตายไป         

เมื่อนั้น                                                         ท้าวประดู่ได้ฟังดังเพลิงไหม้
ดูดู๋อีประแดะค่อนแคะไค้                             กลับมาด่าได้อีใจเพชร
เอาแต่คารมเข้าข่มกลบ                                 กูจะจิกหัวตบเสียให้เข็ด
ชะช่างโศกาน้ำตาเล็ด                                   กูรู้เช่นเห็นเท็จทุกสิ่งอัน
ว่าพลางทางคว้าได้พร้าโต้                             ดุด่าตาโตเท่ากำปั้น
ผลักประตูครัวไฟเข้าไปพลัน                         นางประแดะยืนยันลั่นกลอนไว้
ผลักไปผลักมาอยู่เป็นครู่                                จะเข้าไปในประตูให้จงได้
กระทืบฟากโครมครามความแค้นใจ               อึกทึกทั่วไปในพารา

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN