ผู้เขียน หัวข้อ: ลุ้นรักข้ามกาลเวลา  (อ่าน 5982 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง
ลุ้นรักข้ามกาลเวลา
« เมื่อ: ธันวาคม 27, 2009, 08:34:25 pm »

โครงเรื่องโดยย่อ (แต่งต่อจากตอนจบของกระบี่ฟ้าดาบมังกร ในตอนจบจริง ๆ หยางเซียวถูกจูหยวนจางวางยาพิษตายไปแล้ว แต่จะเอามาแต่งใหม่แบบนี้นะ)
          
หลังจากที่จูหยวนจางขึ้นเป็นฮ่องเต้ พรรคจรัสก็ล่มสลาย ประมุขจางอู๋จี้ก็ถอนตัวออกจากยุทธภพไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับจ้าวหมิ่นที่มองโกล ทูตขวาฟ่านเหยา โจวเตียน เหวยอีเสี้ยว และทัพธงห้าสี ต่างก็แยกย้ายกลับไปหาครอบครัวกันหมด ส่วนลูกสาวสุดที่รักปู้หุย ก็แต่งงานไปกับจอมยุทธหกหยิ่นลี่ถิงแล้ว หลังจากนั้นจะเป็นประมาณว่า หยางเซียวกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ในโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหล แล้วซักพักก็มืดฟ้ามัวดิน เกิดลำแสงประหลาดสีทอง หยางเซียวรู้สึกประหลาดใจจึงออกไปดู จึงเผลอหลุดหายเข้าไปในลำแสงนั้น ฟิคที่เขียนต่อ คือ หลังจากที่หยางเซียวถูกลำแสงประหลาดสีทองพาข้ามกาลเวลามาสู่ยุคปัจจุบัน นั่นก็คือ ฮ่องกง ปี ค.ศ.2009 มาพบกับ พ่านอวี้จวิน หรือ ก็คือ จี้เสี่ยวฝูอดีตคนรักที่ตายจากไป ตั้งแต่เล็กอวี้จวินชอบฝันถึงผู้ชายคนหนึ่งบ่อย ๆ แต่พอใกล้จะได้เห็นหน้าชัด ๆ ก็ต้องมีเรื่องให้ตื่นจากฝันก่อนเสมอ ๆ ชายปริศนาคนนั้นคือใครกัน...
            
อยากจะเขียนให้ออกแนว หยางเซียวต้องพยายามทำทุกวิธีเพื่อเรียกความทรงจำอวี้จวินกลับมา โดยมีศัตรูหัวใจที่ตามจีบเธอเหมือนกัน คือ เสิ่นซื่อหาว ที่เป็นหนุ่มใหญ่ มีเสน่ห์ สุภาพเรียบร้อย ดูดีทุกกระเบียดนิ้ว ต่างกับหยางเซียวราวฟ้ากับดิน แต่บทสรุปคือ ????????? ทุกครั้งที่อวี้จวินเจอหยางเซียวจะเกิดความรู้สึกบางอย่างเหมือนคุ้นเคยกันมาก่อน เหมือนความทรงจำค่อยแว๊บเข้ามาเรื่อย ๆ แต่เสิ่นซื่อหาวก็ใช่ย่อยนะ เจ้าชู้ แต่ก็บูชารักสุด ๆ ยอมทุกอย่างได้เพื่ออวี้จวิน คือ อวี้จวินบังเอิญหน้าตาไปคล้ายกับ ยวี๋นเซียง แฟนเก่าที่ตายไปแล้วของเสิ่นซื่อหาว ถึงเสิ่นซื่อหาวจะเพอร์เฟคทุกอย่างแต่อวี้จวิน ก็ไม่ชอบอยู่ในเงาของใคร เธอไม่ใช่ตัวแทนของคนที่ตายไปแล้ว ถึงแม้ว่าเวลาอยู่กับเสิ่นซื่อหาวทุกครั้งใจจะเต้นแรงเหมือนกัน สองชายหนึ่งหญิง รักสามเศร้าที่ไม่อาจลงตัว อวี้จวินจะต้องตัดสินใจว่าเธอจะเลือกใคร...  

แนะนำตัวละคร

พ่านอวี้จวินในปัจจุบัน / จี้เสี่ยวฝูในอดีต
หยางเซียว
เสิ่นซื่อหาว

ปล.ตอนนี้ยังมีแค่ 3 ตัว ส่วนตัวอื่น ๆ จะค่อยทยอยกันออกมานะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 27, 2009, 08:48:06 pm โดย ทูตซ้ายพรรคจรัส »


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง
EP.1
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: ธันวาคม 27, 2009, 08:55:48 pm »

ฮ่องกง ปี ค.ศ.2009 หยางเซียวฟื้นขึ้นมา พบว่าตัวเองอยู่ในป่าไผ่เขียว แต่แท้จริงแล้วมันคือฉากถ่ายละครที่กำลังจะถ่ายทำเรื่อง กระบี่ฟ้าดาบมังกร ภาคที่ดีที่สุด เพราะว่าทุกฉากที่ใช้ในการแสดง ถูกบรรจงสร้างออกมาให้เหมือนกับที่นวนิยายของกิมย้งได้บรรยายเอาไว้

"ป่าไผ่เขียว... นี่ข้าเมาขนาดกลับไปไม่ถึงดอยจรัสเลยรึ" ตั้งแต่กีเสี่ยวฝูตายจากไป ชายหนุ่มก็เก็บตัวอยู่แต่ในดอยจรัสที่เขาคุนลุ้น ไม่เหยียบย่างมาที่ป่าไผ่เขียวอีกเลย เพราะว่ามันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับเสี่ยวฝู พอนึกถึงนางทีไรชายหนุ่มเป็นต้องเด็ดใบไม้มาเป่าทุกที แม้จะเป็นเพียงความหวังอันเลือนลาง แต่เขาก็หวังว่าเมื่อเสี่ยวฝูได้ยินทำนองเพลงนี้นางจะกลับมา

ขณะที่พานอวี้จวินกำลังเดินทางไปยังกองถ่ายละคร พลันได้ยินเสียงเป่าใบไม้ด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะ แต่รู้สึกสะเทือนใจคนฟังดังแว่วมาเธอจึงเดินตามเข้าไปเพื่อจะหาต้นตอของเสียงเพลงนั้น กร๊อบแกร๊บ!! อวี้จวินไม่ทันระวังเดินไปเหยียบใบไม้เข้า ชายหนุ่มจึงหยุดเป่าใบไม้ แล้วหันไปตามเสียงนั้น

"ใครที่หลบอยู่ตรงนั้น จงแสดงตัวออกมาเดี๋ยวนี้"

"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนคุณ แต่ทำนองเพลงที่เป่ามันฟังดูเศร้ามาก ๆ เลยค่ะ ชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบา กระโดดเพียงครั้งเดียวก็ไปปรากฏกายต่อหน้าเธอ

"เสี่ยวฝู นี่เจ้าจริง ๆ หรือ เจ้ายังไม่ตาย ข้าไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย"

"??? จำคนผิดรึเปล่าคะ ฉันไม่ใช่คนที่คุณกำลังตามหาหรอกนะ"

"อย่าหลอกข้าเลย เจ้าคือเสี่ยวฝูชัด ๆ" ชายหนุ่มมองสำรวจเครื่องแต่งกายโบราณที่หญิงสาวสวมใส่อยู่   

"อ๋อ เพราะชุดนี้ใช่มั้ย...ก็ฉันกำลังจะไปเข้าฉากถ่ายละคร และนี่ก็สายมากแล้วด้วย" หญิงสาวเหลือบมองดูนาฬิกาข้อมือ

"เอ๊ะ หรือว่าคุณก็คือนักแสดงคนใหม่ที่จะมาเล่นคู่กับฉัน"

"??? เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ"

"ใช่แน่ ๆ เลย ไปกันเถอะ ป่านนี้ผู้กำกับคงรอนานแล้ว" เธอคว้าข้อมือหยางเซียวแล้วพาไปที่กองถ่ายทันที

"อวี้จวิน ไปไหนมาจวนจะได้เวลาแล้วนะ เอ้า ไฟพร้อม แสงพร้อม...เอ๊ะ แล้วนั่นลากใครมาด้วย"

"ก็นักแสดงคนใหม่ที่จะมาเล่นเป็นหยางเซียวแทนจางเถี่ยหลินไงคะ"

"เสี่ยวฝู เจ้ากำลังพูดถึงข้าอยู่รึ" ชายหนุ่มรู้สึกมึนงงกับบทสนทนาระหว่างคนทั้งสอง

"คงจะเป็นคนนี้มั้ง ดูสิแต่งตัวพร้อมขนาดนี้แล้ว...นี่คุณจำบทที่ต้องเล่นกับคุณพานได้แล้วใช่มั้ย วันนี้เป็นฉากที่หยางเซียงลักพาตัวเสี่ยวฝูมาจากบ้าน"

"โอเค เริ่มละนะ แอ๊คชั่น!!!"

ฉากในโรงเตี๊ยม

"แล้วข้าต้องทำอะไรบ้างล่ะ"

"คัท!! ลืมบทเหรอไงนะ ก็เช็ดเนื้อเช็ดตัว แล้วก็...ไงเล่า ไม่ได้อ่านบทเหรอไง...เร็วสิ"

"คุ้น ๆ เหมือนข้าได้เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว"

"มานี่ มา...ล้างหน้าซะ"

"ฮึ" หญิงสาวเดินเข้ามารับผ้าต่อจากหยางเซียว"

"เดินทางทั้งวัน เจ้าเหนื่อยรึเปล่า"

"เจ้าจะพาข้าไปไหน"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องถามหรอก นับแต่วันนี้ ข้าไปไหนเจ้าก็ตามข้าไป"

"ข้าช่วยท่าน กลับทำคุณบูชาโทษ" อวี้จวินพลันนึกในใจว่านักแสดงคนนี้เล่นได้เป็นธรรมชาติจริง ๆ คิดว่าคงไม่มีปัญหา

"เพราะข้าทดแทนคุณ..ถึงได้ทำแบบนี้ เจ้าบาดเจ็บรึ" หยางเซียวคว้าข้อมือหญิงสาวขึ้นมาดู

"อย่าถูกตัวข้านะ" อวี้จวินรีบกระชากแขนตัวเองกลับมา

"วางใจเถอะน่า ข้าหยางเซียวไม่เคยฝืนใจใคร แล้ววันนึงเจ้าต้องแนบเคียงกายข้าแต่โดยดี"

"ฝันไปเถอะ ข้าไม่คิดต่ำแบบนั้นหรอก ข้าไม่รักมารร้ายอย่างเจ้าหรอก"

"ด่าข้าเลย เจ้ายิ่งด่าข้า ข้ายิ่งชอบ เชิญด่าเลย"

"หน้าไม่อาย"

"ขึ้นเตียง.."

"นี่เจ้า.."

"เจ้าไม่ขึ้นเตียง อยากนอนกับข้าก็ได้ คิดดูให้ดี" ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มร้อนผ่าว

คัท!! "โอเค วันนี้พอแค่นี้แล่ะ เลิกกองได้" หลังจากที่เลิกกองแล้ว อวี้จวินยังรู้สึกแปลกใจว่า ทำไมแค่คำพูดประโยคเดียวของเขาก็สามารถทำให้เธอหน้าแดงได้ขนาดนี้

"เสี่ยวฝู ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ล่ะ ไหนเตียบ่อกี้บอกข้าว่าเจ้าโดนแม่ชีมิกจ้อฆ่าตายไปแล้วไง หรือเจ้ายังโกรธข้าอยู่เรื่องคืนนั้น..ที่ข้ากับเจ้า.."

"??? คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ นี่ก็เลิกกองแล้ว ยังจะแสดงอยู่อีก...บทนี้มันเริ่มถ่ายต่ออาทิตย์หน้านะ แล้วอีกอย่าง ฉันชื่อ พานอวี้จวิน ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคุณ...ไม่ทราบว่าชื่ออะไรคะ"

"ข้าเหรอ..ก็หยางเซียวไง"

"??? ก็ได้ คุณหยาง ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันต้องขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวจะต้องไปให้สัมภาษณ์ต่ออีก...ไว้เจอกันค่ะ" ชายหนุ่มรีบคว้าข้อมืออวี้จวินไว้ทันที

"เจ้าจะหนีข้าไปไหนอีกเสี่ยวฝู ข้าไม่ให้เจ้าหนีข้าไปไหนอีกแล้ว อุบายขนมฟูของเจ้าทำให้ข้าทรมานเพราะความคิดถึงเจ้ามาตลอด 20 ปี"

ชายหนุ่มคว้าตัวอวี้จวินเข้ามากอด "คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ บอกว่าให้ปล่อย.." หญิงสาวร้องโวยวายพลางทุบตีคนตรงหน้า แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ เธอก็เงียบไป ฝ่ายหยางเซียวกลับกระชับกอดเธอแน่นขึ้นพลางเล่าถึงเรื่องราวที่ผ่านมาให้หญิงสาวฟัง

"ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ข้ามีเรื่องมากมายอยากจะคุยกับเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าพรรคจรัสล่มสลายแล้ว ประมุขเตียก็ถอนตัวออกจากยุทธภพไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเตียเมี่ยงที่มองโกล ส่วนลูกของเราปุ๊กฮุ่ยก็แต่งงานไปกับจอมยุทธ์หกฮั่งไล้เท้งแล้ว ทูตขวาฟานเอี๋ยว ค้างคาวปีกเขียว จิวเตียง และทัพธงห้าสี ต่างก็แยกย้ายกลับไปหาครอบครัวกันหมด ดอยจรัสตอนนี้เงียบเหงายิ่งนัก"

หญิงสาวคิดในใจ ทำไมคน ๆ นี้ถึงอินกับบทหยางเซียวขนาดนี้นะ "นี่คุณ..ฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยนะ ต้องไปจริง ๆ แล้ว"

"เจ้าจะไปไหน ข้าไปด้วย"

หญิงสาวนึกในใจ ถ้าฉันไม่ให้หมอนี่ไปด้วย วันนี้เธอคงจะไปให้สัมภาษณ์ไม่ทันแน่ ๆ "งั้นรอฉันแป๊บนะ ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"

เธอคิดว่าให้ติดรถไปด้วยแล้วค่อยแวะส่งที่บ้านคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร อวี้จวินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว ซักพักก็กลับออกมาในชุดกางเกงยีนส์ เสื้อยืดสีชมพูอ่อนดูสบาย ๆ ปล่อยผมดำขลับยาวสลวยลงมาถึงกลางหลัง

"อ้าว แล้วทำไมคุณไม่เปลี่ยนชุดล่ะ" เธอเอ่ยถามเมื่อเห็นชายหนุ่มยังคงสวมชุดเดิม

"ทำไมเจ้าถึงแต่งตัวเช่นนั้น" หยางเซียวมองสำรวจชุดที่ดูแปลกตาไปของหญิงสาว

ไม่ถึง 5 นาที โตโยต้าแคมรี่สีบรอนซ์คันงามก็มาจอดเทียบท่า คนขับส่วนตัวลงจากรถมาเปิดประตูให้เธอ ?วันนี้ฉันจะขับไปเอง นายกลับไปก่อนได้เลยนะ? หญิงสาวนึกในใจ ถ้าให้หมอนี่ติดรถไปด้วยขับเองคงจะสะดวกกว่า

"ไม่มีเวลาแล้ว ไปกันเถอะ...ขึ้นรถสิ" เธอหันไปเอ่ยกับหยางเซียว

"สิ่งนี้มันคืออะไร แล้วไหนม้าล่ะ" ชายหนุ่มมองวัตถุประหลาด 4 ล้อด้วยสีหน้างง ๆ

"ขึ้นมาเถอะน่า มันไม่กัดคุณหรอก" อวี้จวินตอบปัดแบบขอไปทีพลางคิดในใจ ชักแปลก ๆ ซะแล้วสิ ถามหาม้าใน คศ.2009 เนี่ยนะ
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง
Re: ลุ้นรักข้ามกาลเวลา
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มกราคม 13, 2010, 11:36:28 am »

หลังจากอวี้จวินให้สัมภาษณ์เสร็จ ก็กลับมาที่รถเห็นหยางเซียวที่กำลังหลับอยู่ในรถด้วยความเพลียก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้

?หมอนี่ก็หล่อดีแฮะ แถมเวลาหลับก็น่ารักซะ?

ความจริงหยางเซียวรู้สึกตัวแล้ว แต่ก็แกล้งทำเป็นหลับต่อ เพราะอยากจะรู้ว่าอวี้จวินจะทำยังไงกับเขา

หลังจากมองหยางเซียวมาได้ซักพัก เธอคล้ายจะไม่รู้สึกตัวว่าได้ยื่นมือมาไล้ตามหน้าผาก สันกรามของหยางเซียวอย่างอ่อนโยน   

?ความรู้สึกนี้ข้าจำได้ ทำไมเจ้าไม่ยอมรับซักทีว่าเจ้าคือ เฮียวพู้? หยางเซียวลืมตาขึ้นมามองอวี้จวิน

"คุณ...ตื่นแล้วเหรอ บ้านคุณอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวฉันแวะไปส่ง" [ไรท์เตอร์: ทำเป็นเนียน ทีมะกี๊หลงในความหล่อจนลืมตัว]

"ดอยจรัส"

"??? ดอยจรัส...นี่ ฉันไม่มีเวลามาล้อเล่นกับคุณนะ บ้านคุณอยู่ไหนกันแน่"

"ข้าไม่เคยล้อเล่นกับเจ้า แม้กระทั่งความรักที่ข้ามีต่อเจ้า ล้วนเป็นความสัตย์จริงทั้งสิ้น"

"ทำไมคุณใช้สรรพนามว่า ข้า กับ เจ้า ล่ะ มันออกจะแปลก ๆ อยู่นะ แล้วไอดอยจรัสที่ว่านี่ มันอยู่ที่ไหนล่ะ" อวี้จวินสงสัยว่าที่หยางเซียวพูดมาคงเป็นชื่อหมู่บ้านละมั๊ง

"เขาคุนลุ้น...เจ้าถามทำไมหรือ"

"เลิกแสดงได้แล้วนะ ผู้กำกับเลิกกองไปนานแล้ว พอซะทีแล้วบอกมาว่าบ้านของคุณ อยู่ที่ไหนกันแน่"

"สิ่งที่ข้าบอก ล้วนเป็นความจริง ทำไมเจ้าไม่เชื่อข้าล่ะ เฮียวพู้"

"คุณทำให้ฉันปวดหัวมาก ๆ ฉันคงไปส่งคุณไม่ได้แล้วล่ะ งั้นคุณก็ลงที่นี่แล้วเรียกแท๊กซี่กลับบ้านต่อเองละกัน"

"เฮียวพู้ รอข้าก่อน เจ้าจะไปไหน เฮียวพู้" อวี้จวินเข้าเกียร์ 4 เหยียบคันเร่งแล้วบึ่งรถจากไป

"เฮียวพู้ เจ้าจะหนีข้าไปไหน" หยางเซียวเห็นดังนั้นจึงใช้วิชาตัวเบากระโดดไล่ตามหลังมาติด ๆ
ระหว่างนั้นเอง มีรถบรรทุกคันนึงกำลังขับมาด้วยความเร็วสูง   

"เฮียวพู้...เฮียว โครมมม" หยางเซียวไม่ทันระวังตัว มัวแต่เรียกเฮียวพู้อยู่ เลยโดนชนเต็ม ๆ ลงไปนอนสลบอยู่กับพื้น
อวี้จวินเห็นเหตุการณ์จากกระจกมองหลัง ตกใจอย่างมาก รีบลงจากรถแทบไม่ทัน   

"คุณ...คุณ...อย่าเป็นอะไรไปนะ ใครก็ได้ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ที!!!"

"เฮียวพู้...ขะ ข้า"

"นี่คุณ...อย่าเพิ่งตายนะ"
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กรกฎาคม 21, 2011, 09:49:06 pm โดย [หนู]ขนทอง ไป๋อวี้[ถัง] <:3)~ »
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN