ผู้เขียน หัวข้อ: ** ตำนานรักคู่กัดสะท้านเว็บ ตอน ความจำสั้น แต่รักไป๋ยาว **  (อ่าน 13506 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ดาราอรุณ

  • นานแค่ไหนถึงได้พบกัน...
  • อัปสรสีหกวี

  • *
  • กระทู้: 1,497
  • กดถูกใจ: 4 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 135
  • เพศ: หญิง
  • เพียงรอยยิ้มเธอ...

แวะมาก่อนตอบเอาไว้ได้หาง่าย
บอกกลายๆลาพักก่อนกับบทนี้
อีกห้าเดือนถ้าผ่านได้เป็นผลดี
หรือบางทีถ้าแอบว่างจะแวบมา e044

ปล. ชื่อหัวข้อน่ารักจังค่ะ เหอๆ


ดารายามอรุณ...คงเหมือนฝุ่นใครจักสน
แสงแดดแผดร้อนรน...สว่างจนดารากลืน
 

ออฟไลน์ กันและกัน

  • เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
  • *
  • กระทู้: 677
  • กดถูกใจ: 1 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 94
  • เพศ: ชาย
  • หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

เผิงหลงไห่นำทัพขึ้นภูเขา  พอจนช่วงเขาขาดก็โดนลอบโจมตี  หลงไห่เสียทีโดนเขี่ยตกหน้าผาไป

เผิงหลงไห่นำทัพขึ้นภูเขา
โดนแดดเผารุนแรงจนแดงไหม้
ทหารก็เริ่มโอดโอยโรยแรงไป
บ่นต่อไปว่าเมื่อไหร่ถึงจงกวา

พาทหารเข้าลอดช่องเขาขาด
ที่วางพาดจนปริ่มเกือบริมผา
ก็ฉุดคิดหากศัตรูจู่โจมมา
ได้โดนต้อนตกผาเป็นแน่เทียว

มิขาดคำข้าศึกก็ลอบตี
โดนมันบี้ติดผาน่าหวาดเสียว
เพราะไม่มีกิ่งไม้มาให้เกี่ยว
แถมทางหนีทางเดียวมันปิดไป(ทางหนีทางเดียวที่ว่าก็คือทางที่เข้ามานั้นแหละ)

เหล่าข้าศึกมีประมาณสามสิบหมื่น
ยิ้มระรื่นที่ปิดล้อมไว้ได้
มันได้ทีฆ่าฟันกันเรียงนาย
จนจะตายเกือบหมดทั้งกองพล

เผิงหลงไห่โกรธเกรี้ยวละทีนี้
ชักกระบี่กวัดแกว่งสักสามหน
สั่งทหารประจัญบานเมื่อตาจน
ทั้งกองพลย่อยยับในทันที

ด้วยเหนื่อยอ่อนไม่ได้พักหลายวัน
ข้าศึกนั้นใช้ตุ้มเหล็กฟาดถูกที่
กลางหน้าอกหน้าใจมันพอดี
มันได้ทีเสยหน้า(หลงไห่)จนตกเหวไป

อันตัวนายกระหยิ่มอยู่ริมผา
อริข้ามันตายเร็วไปไหม
หัวเราะร่าเป็นผู้ร้ายในหนังไทย
ไว้ชาติหน้าตอนบ่ายคงได้เจอ





ข้างบนนี้คือช่องเขาขาด ชัยภูมิที่หลงไห่โดนลอบโจมตีนะครับ



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 10, 2010, 08:14:26 am โดย กันและกัน »
อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา
 

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง

ความเดิมตอนที่แล้ว :: ไป๋อวี้ถังถูกฟาดท้ายทยอย เหยียบมือจนชุ่มเลือด ปล้นเสื้อผ้าแล้วโดนหิ้วมาทิ้งกลางป่า โชคดีที่เยี่ยตันเฟิงลูกศิษย์หมอเทวดาหยงมาพบเข้า นางจึงเรียกหยงฮ่าวตงศิษย์ผู้พี่ช่วยแบกเขากลับมาทำการรักษาที่บ้าน หลังจากที่ไป๋อวี้ถังฟื้นเขากลับจำเรื่องราวอะไรไม่ได้เลย

ขณะนั้นดรุณีร่างเพรียวบาง
นั่งลงข้างริมธารชมแมกไม้
ลมโชยเย็นนางจึงเริ่มเอนกาย
กะนอนพักให้สบายครึ่งชั่วยาม

พอร่างบางทิ้งตัวลงนอนแผ่หลา
รู้สึกว่าเหมือนหนุนอยู่บนมัดกล้าม
คล้ายฝันไปได้อิงอกชายรูปงาม
ใต้ฟ้าครามต่างสัมผัสแลกอุ่นไอ

" แล้วกลิ่นคาวโลหิตมันอะไรนี่
หัวข้ามีเลือดเกรอะกรังแต่เมื่อไหร่ "

ร่างบางรีบลุกขึ้นพลันก่อนหันไป
แทบตกใจเห็นร่างหนึ่งเลือดโทรมกาย

รวมความกล้ายื่นมือเรียวเข้าไปใกล้
รู้สึกถึงลมหายใจที่ขาดสาย
นัยน์ตากลมเพ่งพิศดูรูปโฉมชาย
ก่อนเคลื่อนย้ายตัวไปจับชีพจร

" น้องตันเฟิงเจ้ามาทำไรอยู่นี่ ?"
" คะ ศิษย์พี่อย่าเพิ่งถามช่วยเขาก่อน "
" ลืมแล้วหรือคำอาจารย์พร่ำสั่งสอน
ช่วยคนจรจะนำภัยร้ายสู่ตัว "


" แต่ตอนนี้เวลามีเหลือไม่มาก
ข้าเพียงอยากช่วยไม่แบ่งดีหรือชั่ว
คนเป็นหมอต้องอุทิศชีวิตตัว
จะมามัวกลัวภัยร้ายได้เยี่ยงไร "


หยงฮ่าวตงขี้เกียจจะเถียงยาว
เข้าพยุงร่างชุดขาวแบกขึ้นไหล่
เหลือบตามองร่างบางที่เดินนำไป
/ศิษย์น้องไซร้เจ้านี่ดื้อชะมัดเลย/

ร่างชุดขาวถูกวางลงบนเตียงไม้
นิ้วเรียวกรายแหวกเรือนผมพลางเอื้อนเอ่ย
เรื่องรักษาศีรษะแตกข้าคุ้นเคย
เรียวปากบางแย้มยิ้มเผยดึงดูดใจ

หยงฮ่าวตงความอิจฉาเข้าครอบงำ
/หากเป็นข้านางจะทำเช่นนี้ไหม
คิดแล้วอยากเป็นคนป่วยให้รู้ไป/

" ศิษย์พี่ไซร้รบกวนมาช่วยข้าที "

" ข้าพันแผลศีรษะเขาเสร็จเรียบร้อย
ส่วนตรงรอยแผลฟกช้ำบนมือนี้
ข้าจำได้ท่านอาจารย์มียาดี
ขอรบกวนให้ศิษย์พี่นำออกมา "


" ระหว่างรอข้าจะเช็ดตัวให้เขา "
" นี่ไงเล่ายาดีที่เจ้าสั่งข้า
เรื่องเช็ดตัวข้าทำเองเจ้าออกมา
น่าอิจฉาคนนอนป่วยเสียกระไร "


" ได้ไงกันพี่ฮ่าวตงมือไม้หยาบ "
" แต่ตัวข้าทนเห็นภาพนั้นไม่ไหว
ไปทำดีกับมันให้มากทำไม
หัวนอนปลายเท้ายังไงไม่ชัดเจน "


" นี่ศิษย์พี่อิจฉาแม้คนป่วย
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด !! พูดเป็นเล่น "

เยี่ยตันเฟิงเอ่ยตอบกลับอย่างใจเย็น
" นี่ท่านเห็นใจข้าโลเลหรือไง "

" ฤกษ์แต่งงานก็กำหนดเป็นมั่นเหมาะ
แล้วข้าก็ไม่คิดเสาะหาชายไหน
ช่วยคนป่วยท่านอย่าเห็นเป็นอื่นไป
ข้ารักท่านสุดหัวใจเพียงคนเดียว "


ถึงจะได้รับคำตอบนั้นจากนาง
ก็ยังมีแอบดูบ้างมองตาเขียว
เห็นมือน้อยเกลี่ยเนื้อยาบนมือเรียว
" ทำไมข้าต้องมาเคี่ยวยาให้มัน !!"

ก้มลงพลางดูตัวยาที่เริ่มงวด
ตักขึ้นชิมก่อนพุ่งพรวดยาน้ำนั่น
" ขมมากมายแต่ก็ดีเหมือนกัน
ได้แกล้งมันแบบนี้ค่อยสะใจ "


ร่างชุดขาวกำลังเริ่มรู้สึกตัว
" ข้าปวดหัวแล้วที่นี่มันที่ไหน "
" ท่านฟื้นแล้วตอบมาสิชื่อแซ่ใด ?"
" ข้าไม่รู้จำอะไรไม่ได้เลย "

ร่างสูงเผลอใช้มือขวายันตัวขึ้น
" ท่านยังมึนอยู่มั้ยล่ะ นั่งเฉย ๆ
อ๊ะ !! มือท่าน ข้ายังพูดไม่จบเลย
อย่าเพิ่งใช้ไปชกเสยหรือต่อยใคร "


" ทำไมเจ้าเพิ่งมาเตือนข้าตอนนี้ !!"
ความเจ็บปวดนั้นมากมีเกินทนไหว
ร่างชุดขาวอยากร้องโอ๊ยแทบขาดใจ
" ผะ...แผลบนมือมาได้ไงบอกข้าที ?"

" ข้าเกรงว่าเรื่องนี้ท่านน่าจะรู้
ลองพิศดูสภาพท่านขนาดนี้
คงโดนลอบทำร้ายมาล่ะสิ
ขนาดมือถูกขยี้แทบพิการ "


" แต่ท่านนั้นโชคดีแล้วที่พบข้า
นำหยูกยาชั้นดีทาสมาน
มือขวาท่านดูท่าอีกไม่นาน
คงกลับมาใช้การได้เหมือนเดิม "
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 04, 2011, 07:21:18 pm โดย [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ »
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN