ผู้เขียน หัวข้อ: ** ตำนานรักคู่กัดสะท้านเว็บ ตอน ความจำสั้น แต่รักไป๋ยาว **  (อ่าน 14803 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ กันและกัน

  • เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหก
  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนธรรมะ
  • *
  • กระทู้: 677
  • กดถูกใจ: 1 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 94
  • เพศ: ชาย
  • หมื่นจอมยุทธหรือจะสู้หนึ่งมนุษย์เมีย

จางกว๋อกง เจ้าเมืองจงกวาผู้ก่อกบฏในครั้งนี้  ยิ้มระรื่นเมืองเห็นหลงไห่ตกหน้าผาไป  และกำลังจะยกทัพไปบุกเมืองหลวง  แต่แล้วก็ต้องชะงัก  เพราะหลงไห่ยังไม่ตาย(พ่อเป็นแมลงสาบหรือไงฟร่ะ  อึดได้อีก)


จางกว๋อกงยิ้มเยาะในดวงจิต
ที่ได้ปลิดชีพหลงไห่ตกใต้ผา
คิดแล้วสั่งทหารเกณฑ์โยธา
บุกวังหน้าของฮ่องเต้ในทันใด

แต่ได้หยุดชะงักในทันควัน
เมื่อสายตาเหลือบพลันเห็นหลงไห่
บิดาเจ้าเป็นอาร์โนลด์(ชวาลเซเนกเกอร์ )หรืออย่างไร
เจ้าถึงได้จะตายเสียยากเย็น


เหล่าทหารกบฏได้มองดู
ก็เลยรู้นั้นหลงไห่จึงได้เผ่น
นึกว่าผีหลงไห่หลอกรอบเย็น
เพราะได้เห็นสภาพกายไม่น่าดู

เพราะทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล
เป็นรอยแผ่จากปากไปถึงใบหู
ทั่วร่างกายเต็มไปเต็มด้วยลูกธนู
ปักเป็นรูแทบพรุนทั้งร่างกาย

ราวกับศพเดินได้ก็ไม่ปาน
ตวาดลั่นจะสังหารเจ้าให้ได้
ให้พวกเจ้ารู้ซึ้งถึงความตาย
เนื่องเจ้าได้คิดกบฏคดแผ่นดิน




อาจเิกิดสิ่งอัศจรรย์  นั้นอยู่ที่ใจ  มืดมนเท่าไหร่   หากหวังยังมี
ยิ่งใหญ่เิกนใครนึกฝัน   พันเท่าทวี   หากเพียงเรานี้   ศรัทธาจริงใจ
ทุกสิ่งไม่เิกินใจเรา
 

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง

ความเดิมตอนที่แล้ว :: หลังจากที่ตันเฟิงไล่ศิษย์พี่ออกนอกประตูไป นางก็ต้มยาถ้วยใหม่ผสมน้ำผึ้งชุ่มคอมาป้อนให้อวี้ถังกิน ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความปวดใจของนางจึงเล่านิทานตำนานดวงจันทร์ให้ฟัง เพื่อสื่อให้รู้ว่า ควรถนอมความรักให้ดีที่สุดก่อนที่มันจะสายเกินไป และก่อนที่มันจะหลุดลอยไปจากเราตลอดกาล หลังจากฟังจบตันเฟิงตั้งใจว่าจะไปขอคืนดี แต่ฮ่าวตงก็ทำโอกาสสุดท้ายนั้นพังลงอีกจนได้

" ยาถ้วยใหม่ไม่ขมแล้วมาข้าป้อน "
อรชรข่มสะอื้นตักยาน้ำ
" อ้าปากสิ " ร่างสูงพลันรีบทำตาม
กลืนคำถามที่ผุดขึ้นลงคอไป

น้ำตานางร่วงเผาะใส่หลังมือเขา
แววตาเศร้าเห็นแล้วชวนให้หวั่นไหว
ร่างสูงพลันสัมผัสถึงความปวดใจ
ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้กับนาง

พลางคลี่ยิ้มบางเบาก่อนเอ่ยว่า
" แฟนกันน้าเรื่องหนักเบาปล่อยวางบ้าง "
" ให้ข้ายอมเขานะเหรอไม่มีทาง !!"
" ในเมื่อต่างคนทิฐิแรงใส่กัน "

" เป็นคนป่วยเงียบไปเลยอย่าพูดมาก "
" ข้าเพียงอยากเห็นพวกเจ้าสมานฉันท์
อีกไม่นานพวกเจ้าต้องแต่งงานกัน
ตัวข้านั้นเป็นเพียง ก ข ค. "


" เจ้ากับเขาทะเลาะกันก็เพราะข้า
ข้ามิกล้าพักอยู่บ้านแม่นางต่อ
หากประเดี๋ยวศิษย์พี่เจ้ามาง้อ
อย่ารีรอจงรีบกลับไปคืนดี "


หยงฮ่าวตงผลักประตูเดินเข้ามา
เตรียมวาจาขอโทษนางเต็มที่
พลันได้เห็นภาพบาดตาเข้าพอดี
จำต้องกลืนวจีลงคอไป

ภาพร่างสูงส่งยิ้มให้นงเยาว์
ทำใจเขาสั่นระริกสะท้านไหว
/นางคุยกับชายอื่นช่างสุขใจ
แต่ข้าไซร้กลับเป็นฝ่ายทุกข์ระทม/


หลังร่างสูงเล่านิทานดวงจันทร์จบ
นางพลันพบความโศกเศร้าที่ทับถม
ลอยล่องหายลับไปกับสายลม
(แปะ แปะ แปะ !! เสียงปรบมือแกมเย้ยหยันพลันดังขึ้น)
" ขอชื่นชมเรื่องเล่าเจ้าห่วยเกินใคร "

" พี่ฮาวตงท่านเข้ามานานหรือยัง ?"
" ก็มาทันได้ฟังเรื่องเหลวไหล
จันทราจะมีสองดวงได้ยังไง
ศิษย์น้องไซร้ตัวเจ้านี้ช่างโง่งม "


" เขาอุตส่าห์สื่อให้ข้าเข้าใจท่าน
คู่รักกันย่อมมีหวานปนขม
เรื่องเล็กน้อยอย่าได้ถือเป็นอารมณ์ "

" เจ้าเห็นข้าโง่งมนักหรือไง !!"

" เรื่องเหล่านี้ข้ารู้ดีไม่ต้องสอน
แต่งามงอนไม่ให้หึงยังไงไหว
เจ้ากับมันใกล้ชิดกันมากเกินไป "

" ศิษย์พี่ไซร้ท่านยังไม่เกทอยู่ดี "

" ตอนแรกข้าจะยกโทษให้กับท่าน
ไม่นึกฝันเจอประโยคของศิษย์พี่
ว่าข้าโง่งมใช่ไหม..เช่นนั้นดี "
" ต่ อ ไ ป นี้ ท่ า น กั บ ข้ า.. ไ ม่ เ กี่ ย ว กั น !!"

ป.ล. นิทานตำนานดวงจันทร์ เผื่อใครยังไม่เคยอ่านนะครับ

นานมาแล้ว...สมัยที่โลกยังมีพระจันทร์ 2 ดวง มีดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิงกับอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย และดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้รักกันมาก ไม่เคยแยกห่างจากกัน...แต่แล้ววันหนึ่ง ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบกับดวงอาทิตย์...เธอหลงใหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์ จนเคลื่อนตัวตามดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ๆ และก็แยกมาจากดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งในที่สุด

เมื่อค่ำคืนมาถึง...จึงมีดวงจันทร์ผู้ชายเหลืออยู่เพียงดวงเดียว ดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้แต่ตามหาดวงจันทร์ผู้หญิงไปทุกหนทุกแห่ง...คืนแล้วคืนเล่าผ่านไป แต่ดวงจันทร์ผู้ชายก็ไม่สามารถหาดวงจันทร์ผู้หญิงได้พบ ด้วยความคิดถึง และอยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุด ทำให้ดวงจันทร์ผู้ชายตัดสินใจระเบิดตัวเอง เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปทั่วทั้งจักรวาล เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งนั้น...

เมื่อเวลาผ่านไป ดวงจันทร์ผู้หญิงได้เห็นถึงความจริงที่ว่า...แม้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงเจิดจ้าสวยงามสักปานใด แต่เขาก็มิได้ส่องแสงเจิดจ้าแต่เพียงเธอเท่านั้น ยังส่องแสงไปยังดาวดวงอื่น ๆ อีกมากมาย เธอจึงกลับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง แต่หาเท่าไรก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ ต่อมาจึงได้รู้ว่าดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเองเพื่อตามหาตนจนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ  เธอไม่มีวันที่จะได้เจอกับดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว จึงได้แต่โศกเศร้าเสียใจ

แต่ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ดวงจันทร์ผู้ชายมีต่อเธอ ทุกค่ำคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสงที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตนส่งให้ถึงดวงจันทร์ผู้หญิง เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มท้องฟ้าเคียงข้างดวงจันทร์ จนเกิดเป็นดวงจันทร์ และดวงดาวให้เราเห็นจนถึงทุกวันนี้

~หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน วันไหนที่เห็นจันทร์สวยสด วันนั้นคุณก็จะไม่เห็นดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องแสง หรือวันใดคุณเห็นดาวเปล่งประกายเต็มฟ้ามืด วันนั้นคุณก็จะไม่พบดวงจันทร์...เขาและเธอ ไม่อาจพบกันตลอดกาล~
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 04, 2011, 07:41:39 pm โดย [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ »
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง

ความเดิมตอนที่แล้ว :: อาการของอวี้ถังเริ่มดีขึ้นมาแล้ว เขาจึงออกแรงช่วยตันเฟิงแทนค่ายาที่กินไป อยู่มาวันหนึ่งฮ่าวตงต้องลงเขาไปซื้ออาหารมาตุน หน้าที่ขึ้นเขาเก็บสมุนไพรเลยตกเป็นของตันเฟิง หลังจากที่นางเก็บเสร็จระหว่างทางบังเอิญเจอโจรร้ายที่หมายปล้นสวาทก่อนฆ่าทิ้ง โชคดีที่อวี้ถังหาบน้ำเสร็จผ่านไปพบเข้าพอดี เลยรีบเข้าไปช่วยให้นางหนีรอดมาได้ ส่วนชายหนุ่มในตอนที่ใกล้จะเพลี่ยงพล้ำให้กับพวกโจร จู่ ๆ มือไม้มันเคลื่อนไหวเองราวกับคนเป็นวรยุทธ โจมตีรวดเร็วซัดโจรร้ายลงไปนอนกอง หลังจากนั้นเขาจึงพยุงตัวเองกลับมาจนถึงหน้าบ้านแล้วค่อยสลบไป

สามวันผ่านอาการเขาเริ่มดีขึ้น
แต่ความมึนปวดหัวยังคงมีบ้าง
จึงอาสาทำงานช่วยร่างบาง
ออกแรงต่างค่ายาที่ได้กินไป

วันนี้หยงฮ่าวตงจะไม่อยู่
บอกโฉมตรู " ข้าต้องรีบเข้าเมืองใหญ่
ส่วนหน้าที่ขึ้นเขาเก็บสมุนไพร
ศิษย์น้องไซร้เจ้าต้องเป็นคนจัดการ "


ตอนตันเฟิงขึ้นเขาไปเก็บตัวยา
พบโจรป่าคิดข่มขืนก่อนสังหาร
อวี้ถังผ่านมาเห็นเข้า " ไม่ได้การ !!"
พุ่งทะยานเข้าไปช่วยนางออกมา

ความจำเสื่อมจึงลืมว่าตนเป็นยุทธ
ท้ายที่สุดเลยถูกอัดเข้าเต็มหน้า
โลหิตไหลออกจมูกอย่างช้า ๆ
ทั้งกายารอยฟกช้ำนั้นมากมี

" ข้าจะถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้
แม่นางไซร้สบโอกาสให้รีบหนี
วิ่งไปไกลเท่าไหร่ได้ยิ่งดี
ส่วนข้านี้จะขอสู้จนตัวตาย "


หลังจากที่ตันเฟิงหนีรอดออกไป
ร่างสูงไซร้คล้ายรู้สึกเหมือนมือไม้
เคลื่อนไหวเองโต้ตอบซัดจุดตาย
เหล่าโจรร้ายต่างล้มลงไปกอง

ร่างสูงพลันงงกับสิ่งที่เกิด
ปวดศีรษะแทบระเบิดในสมอง
เส้นขมับเต้นกระชั้นราวรัวกลอง
ก้มลงมองมือทั้งสอง " ทำได้ไง ?"

พยุงร่างเดินมาจนถึงหน้าบ้าน
" ข้าจัดการพวกมันแล้วแม่นางไซร้
เจ้าได้รับบาดเจ็บบ้างหรือไม่ ?"

พูดจบพลันสลบไปข้างประตู

เยี่ยตันเฟิงได้ยินเสียงรีบออกมา
" ไม่เป็นยุทธยังจะซ่าไปต่อสู้ "
ปากต่อว่าแต่น้ำตาไหลพร่างพรู
พลางพิศดูบาดแผลบนใบหน้าคม

หลังจากที่ทำแผลให้เขาเสร็จแล้ว
นางไม่แคล้วทำสิ่งเกินความเหมาะสม
ลูบแผ่นอกแกร่งด้วยเคลิ้มตามอารมณ์
ลอบชื่นชมร่างสูงทางสายตา

" หากศิษย์พี่จะอ่อนโยนได้สักครึ่ง
มีเหตุผลไม่ขี้หึงรู้ไหมว่า
รักของเราคงไม่พังครืนลงมา
ในพริบตาคล้ายคนแปลกหน้าต่อกัน "


ใบหน้าคมในยามหลับช่างน่ามอง
ตันเฟิงจ้อง...แต่แล้วไม่คาดฝัน
เผลอโน้มตัวลงจุมพิตร่างสูงพลัน
หน้านางนั้น ตำ ลึ ง สุ ก ก็ ไ ม่ ป า น

อวี้ถังพลันได้สติขยับกาย
ลืมตาหมายจะเอ่ยปากเรียกขาน
นัยน์ตาคมไปสบเข้ากับนงคราญ
เกิดอาการตกตะลึงลืมหายใจ

ร่างบางรีบผละตัวออกอย่างเร็วรี่
/เอาล่ะสิเยี่ยตันเฟิงเย็นเข้าไว้
เผลอทำเรื่องน่าอายเข้าแล้วไง
จรรยาบรรณต่อคนไข้ไม่เหลือดี/


/เหตุการณ์เมื่อครู่ข้าคงฝันไป
แต่ทำไมใจเต้นรัวขนาดนี้/
" แม่นางน้อยได้โปรดช่วยข้าที
ลำคอนี่ช่างแห้งผากเหลือเกิน "


" รบกวนช่วยรินน้ำชาให้ข้าหน่อย "
ร่างบางถอยตัวลุกขึ้นด้วยความเขิน
" นะน้ำชา " พูดพลางถอยหลังเดิน
แต่บังเอิญเก้าอี้ไม้ขัดขานาง

เยี่ยตันเฟิงเสียหลักเกือบเซหงาย
ร่างสูงพลันโถมกายรีบก้าวย่าง
ลงจากเตียงทันคว้าเอวร่างบาง
เรือนกายทั้งสองต่างแนบชิดกัน

" แม่นางเจ้าไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม ?"
ร่างบางไซร้ซุกหน้าตรงแผ่นอกนั้น
พูดอู้อี้  " ข้าไม่เจ็บแล้วตัวท่าน
แผลโดนฟันโลหิตไหลซึมออกมา "


" ได้ยาดีของแม่นางเดี๋ยวก็หาย "
ร่างสูงคลายอ้อมกอดพลางเอ่ยว่า
" ศิษย์พี่เจ้าทำไมยังไม่กลับมา ?"
" จะพูดถึงอีตาบ้านั่นทำไม "

" อ๊ะจริงสิท่านหิวแล้วหรือยัง "
นางหันหลังเดินเข้าครัวไปครู่ใหญ่
ออกมาพร้อมถุง ม า ม่ า และ ไ ว ไ ว
เ ส้ น กุ๊ ง กิ๊ ง น้ำ ใ ส เ ย็ น ต า โ ฟ


" ทั้งหมดนี่ท่านเลือกเลยชอบรสไหน
เอ้าให้ไวบอกมาอย่าโยกโย้
เดี๋ยวข้าจะแสดงฝีมือโชว์
ท่านต้องร้อง โอ้โห !! ช่างน่ากิน "

" อย่าถือนะอยู่บนเขาก็แบบนี้
เสบียงที่เคยมีมันหมดสิ้น
ร้านเซเว่นก็ไม่มีให้ซื้อกิน
เดี๋ยวท่านคงจะชินมันไปเอง "
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 04, 2011, 07:49:08 pm โดย [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ »
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN