ผู้เขียน หัวข้อ: สังคมดอกไม้  (อ่าน 4829 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ กวีพเนจร

  • กวีพเนจร...บนโลกอักษรา
  • วารีกุญชรกลอนสรร

  • *
  • กระทู้: 638
  • กดถูกใจ: 2 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 77
  • เพศ: ชาย
  • คนพเนจร...บนโลกอักษรา
Re: สังคมดอกไม้
« ตอบกลับ #9 เมื่อ: ตุลาคม 21, 2010, 12:44:35 am »


สวนบุปผานานาพันธุ์อันกว้างใหญ่
ล้วนล่อใจใฝ่ปองมองลุ่มหลง
แม้รู้ว่าทาพิษร้ายจิตหมายตรง
สุดท้ายคงสิ้นวงศ์ดำรงพันธุ์

อย่าร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวงดั่งบ่วงบาศก์
อย่าหมายมาดอาดเพียงเพื่อเจือสีสัน
อย่าอำพรางวางช่อล่อตากัน
ชั่วนานวันมิผันแปรแน่มาลา

มาเพียงเพื่อเอื้ออาศัยในชีวิต
หมู่ภมรร่อนติดคิดภักษา
เจ้าดอกไม้ให้หวังยังผึ้งมา
เพื่อพึ่งพาดำรงคงตระกูล

แต่งไป แต่งมา ซักยังไงๆ แหะ อิอิ

ออฟไลน์ แค่คนคนนึง

  • #ตัดกระดาษใช้..กรรไกร~แต่ตัดใจใช้..เวลา#
  • วายุพักตร์รำพันกลอน

  • *
  • กระทู้: 4,138
  • กดถูกใจ: 18 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 917
  • เพศ: ชาย
  • เมื่อพบต้องมีพราก แต่เมื่อจากต้องได้เจอ
Re: สังคมดอกไม้
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: ตุลาคม 21, 2010, 06:24:07 pm »

ละอองดินซ่อนกลิ่นอายหลายบุปผา
ระคนหอมพร้อมมายาแสร้งว่าหวาน
คอยชูช่อล้อหมู่ผึ้ง...ซึ่งพบพาน
ใช้ใบดอกหลอกดวงมาลย์สืบสานพันธุ์

บางชนิดพิษร้ายแต่กายงาม
สูบเพียงนิดพิษลุกลามให้คร้ามหวั่น
บางชนิดไร้พิษใดให้เจ็บคัน
แต่สีสันนั้นไม่สู้........ผู้ล่อลวง

หากแต่กลุ่มภุมรินนั้นยินดี
จักยอมพลีทั้งชีวิตไม่คิดหวง
บ้างตายลงด้วยหลงใหลในสิ่งลวง
บ้างลุล่วงได้ควงคู่...หมู่ผกา

แต่ปลายทางสังคมสวนดอกไม้
ภุมรินสิ้นสุดสาย....หยุดโหยหา
กลับคืนถิ่นที่บินว่อนรอนแรมมา
ทิ้งมาลาคราชอกช้ำให้ลำพัง

วัฎจักรรักร้ายของชายหญิง
ในความจริงอิงไม่ต่างอย่างหน้าหลัง
มีเรื่องดีมีเรื่องร้ายมีพ่ายพัง
มีผิดหวังมีพลั้งพลาดมีขาดใจ

ภุมราคราศึกคึกคะนอง
หวังครอบครองปองผกาสู้คว้าไขว่
เปรียบผู้ชายหมายตาหญิงมาอิงใจ
พร้อมมอบให้ในทุกอย่าง....มิร้างเลือน

ผลสุดท้ายมีได้ดีมีตายจาก
บ้างสุขมาก บ้างทุกข์หนักรักเชือดเฉือน
เริ่มจากร้อยถอยไปศูนย์ไม่บิดเบือน
และสุดท้ายก็ได้เลือน....เคลื่อนหายไป

ส่วนมาลาเจ้าเอยที่เคยรัก
ไม่อาจหักพักใจให้เลิกไหว
เริ่มจากศูนย์แล้วพูนเพิ่มเติมหัวใจ
ท้ายสุดแล้วกลับมอดไหม้เพราะใจชาย

บ า ง ภ ม ร ...ตายก่อนได้อ้อนรัก
โดนพิษแรงแทงปัก รักสลาย
บ า ง ม า ล า ...หยิ่งผยองครองใจกาย
แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้...แก่ภมร

วัฎจักรรักนี้ไม่มีผิด
ต่างความคิด..ต่างคน..ปนสะท้อน
ไม่มีใครดีกว่าใคร..ต่างร้าวรอน
จะภมรหรือผกา...ไม่ต่างกัน

จะสังคมดอกไม้หรือใจคน
อะไรก็ร่วงหล่น...ได้ทั้งนั้น
และในท้ายที่สุดแล้วไม่แคล้วกัน
สิ้นชีวันที่มั่นคง.....ลงสู่ดิน


*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


อ่านไปอ่านมาไม่รู้จะเข้าข้างใคร เลยเป็นงี้ แหะๆ
เป็น..แค่คนคนนึง.. ที่ซึ่งรักเธออยู่ ความรักอัดแน่นไปทุกอณู แต่เธอคงไม่รู้..ความในใจ
. ..แค่คนธรรมดา.. . ที่อยู่ใต้นภาอย่างอ่อนไหว ใช้..สายลม..เป็นอุ่นไอ และใช้หัวใจ..เพื่อ รั ก เ ธ อ..

 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN