ผู้เขียน หัวข้อ: กลอนบทละคร เรื่อง คู่กัดสะท้านภพ ตอน ซานต้าจำเป็น  (อ่าน 8825 ครั้ง)

Poem Tags:

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง


274
หลังจากที่พากันหนีมาได้
อวี้ถังคล้ายไม่สนว่ามื้อไหน
สั่งอาหารมากินอยู่ร่ำไป
ท้องเจ้ากรรมพองใหญ่ตามอัตรา
275
หนูบาดาลเห็นแล้วจะเป็นลม
จึงปลีกตัวไปเที่ยวชมดูร้านค้า
ทันใดนั้นให้บังเอิญสะดุดตา
อรชรตรงหน้าหาใช่ใคร
276
~น้องสะใภ้นี่นาข้าจำได้
ไยปลอมตัวเป็นชายชักสงสัย
เดินออกมาจากหอว่านฮวาด้วยไซร้
งานเข้าใหญ่อีกแล้วน้องห้าตรู~
277
~ครานี้พ่อตาเจ้าคงเอาจริง
นับวันยิ่งเพิ่มค่าหัวคล้ายคำขู่

**ต่อต้านเราเท่ากับเจ้าสร้างศัตรู
พนันดูใครจะยอมแพ้ก่อนกัน**

278
" อะไรเนี่ยผู้เป็นพี่เครียดแทบตาย
ส่วนน้องชายนอนพุงป่องอิ่มซะงั้น "

เจียงผิงเห็นร่างกลมหลับ..ฉุกคิดพลัน
~ต้องจัดการก่อนที่มันสายเกินไป~
279
พลันขึงร่างอวี้ถังไว้กับเสา
ทั้งยังเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหว
" ปล่อยข้าเซ่..พี่สี่ท่านทำไม
ต้องมัดมือเท้าข้าไว้..ช่วยตอบที ?! "

280
" เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว..เจ้ารู้ไหม
ตัวข้าได้พบใครเมื่อครู่นี้ ?!  
เจ้ามัวแต่ห่วงกินจนอ้วนพี
หารู้ไม่ family ใกล้เอวัง !! "

281
" บอกให้ปล่อย..ข้าหิวได้ยินมั้ย !! "
" เจ้าบ้าไซร้ตื่นซักทีสิอวี้ถัง
น้องหญิงเจ้ากล้าบุกไปถึงรัง
หลี่ปิงปิงทั้งยังสืบสาวความ "

282
" นางอาจแค่ไปธุระละแวกนั่น "
" ถ้าเช่นนั้นละก็ข้าขอถาม
ไยนางไปในคราบหนุ่มรูปงาม
หรือนงรามชมชอบอิสตรี ?! "
283
" ไยนางต้องเจาะจงหลี่ปิงปิง
everything ก็สรุปได้แล้วนี่
คงไปเพื่อ "
.." หยุดเล่าเถอะพี่สี่
ข้าทราบดีว่านางไปทำไม "

284
" ข้าผิดเองคิดใช้หอว่านฮวา
เป็นชายคาชั่วคราวพักอาศัย
เพราะประกาศของฮ่องเต้เฒ่าไง
บังคับให้ข้าไร้ที่หลับนอน "
285
" แถมโชคร้ายไปเจอกับโจทก์เก่า
ข้ามันเขลาที่ตกหลุมพรางก่อน
ถูกจับมัดบังคับฟังนางยอกย้อน
เป็นฉากตอน..แล้วค่อยทรมาน "

286
" เล่าจบแล้ว..ปล่อยข้าเถอะพี่สี่ "
" I'm sorry คำขอเจ้านั้นไม่ผ่าน
หากดื้อรั้นไม่ยอมรักษาอาการ
อีกไม่นานต้องเป็นโรคกินเรื้อรัง "
287
" หนูขนทองที่อดีตเคยหล่อเหลา
มีนงเยาว์ตามคลั่งไคล้เป็นบ้าหลัง
กลับกลายเป็นหนูพุงพลุ้ยดูน่าชัง.."

พอได้ฟังคำพูดที่แสลงใจ
288
อวี้ถังพลันกระชากเชือกกะให้ขาด
ปรากฏมีสีแดงชาดรินหลั่งไหล
ย้อมข้อมือทั้งสองข้าง..เจียงผิงไซร้
พลันตกใจการกระทำของน้องชาย
289
" เจ้าอยากกินมากเพียงนี้เชียวหรือ ?!
เอ็นข้อมือก็ยังยอมสละได้
รู้ไหมนั่นว่ามันอันตราย
ผลสุดท้ายแขนทั้งสองอาจพิการ !! "

290
" ข้าย่อมรู้..แต่เดี๋ยวนะพี่สี่
ในยามนี้ความหิวอยากอาหาร
ไม่มีแล้วคล้ายมันอันตรธาน
ข้าขอวานพี่สี่ช่วยอีกครา "
291
" อาการข้าดูไปคล้ายคนติดฝิ่น
ต่างกันตรงระบบกินมีปัญหา
ลองลงแส้ฟาดข้าดูสามเวลา
ความปวดปร่าอาจบรรเทาความหิวไป "

292
" ทำเช่นนี้คิดว่ามันคุ้มกันหรือ ?! "
" หากนี่คือทางออกเดียวข้าทนไหว
จัดให้หนัก..ลงแส้เลยช้าอยู่ไย !! "

เจียงผิงไซร้จำใจต้องลงมือ
293
อวี้ถังพลันขบกรามเตรียมรับแส้
ทั้งเนื้อตัวแตกเป็นแผลแต่ยังดื้อ
สั่งเฆี่ยนตนสามสิบครั้งต่อหนึ่งมื้อ
ผลลัพธ์คือร่างบอบช้ำเต็มประดา
294
เห็นดังนั้นเจียงผิงเลยแก้มัดให้
ด้วยเห็นในความตั้งใจของน้องห้า
ใช่เขาอยากกินไม่หยุดสามเวลา
แต่ปัญหาไม่รู้เกิดจากอะไร
295
ตนเคยลองเค้นถามมาหลายครา
**เจ้าพบว่าพุงเริ่มพลุ้ยเอาตอนไหน**
แต่คำตอบก็เหมือนเดิมทุกทีไป
**พี่สี่ไซร้มันเป็นแค่ชั่วคราว**
296
ในยามนี้น้องห้าสลบอยู่
~ข้าควรไปหาโฉมตรูเพื่อแจ้งข่าว
สารภาพผิดที่ก่อทุกเรื่องราว
ช่วยสมานรอยรักร้าวให้น้องชาย~

297
พลันพลิกตัวขึ้นหลังอาชาสีนิล
~นัดตัดสินวันนี้คือยามสาย
ต้องทำ mission สำเร็จให้จงได้~

พลางหวดแส้ใส่บั้นท้ายก่อนควบไป

ป.ล.เอิ่ม..น้องหญิง พี่สี่ข้าฝากบอกมาว่า เขาแค่ใช้สันมือกระแทกท้ายทอยเจ้าเพียงเบา ๆ เท่านั้น ไหงบรรยายซะเหมือนเขาลงมือรุนแรงกับน้องสะใภ้ ทำเฉียพิกเจอร์หมดเลย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 21, 2010, 04:09:33 pm โดย [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ »


อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

ออฟไลน์ รอยทราย

  • ผู้ดูแลบอร์ดกลอนรัก
  • *
  • กระทู้: 2,927
  • กดถูกใจ: 24 ครั้ง
  • คะแนนกลอน 258
  • เพศ: หญิง
    • รอยทราย Kaweeclub

298
อาชาสีนิลหอบหายใจ
หยุดตรงประตูใหญ่หน้าตำหนัก
หนูบาดาลทิ้งบังเหียนหวังพบพักตร์
ให้ยอดรักของน้องชายคลายกังวล
299
เมื่อได้พบน้องสะใภ้จึงรีบเอ่ย
?ขอเฉลยเรื่องราวอันสับสน
ไป๋อวี้ถังมิได้สัปดน
คิดปีนบนต้นงิ้วให้เจ็บใจ?

300
?พี่สี่มาเพื่อพูดเรื่องแค่นี้
ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้นตรงไหน
แล้วท่านรู้หรือเรื่องจริงเป็นอย่างไร
ใช้สิทธิ์ใด..มาแก้ต่างให้น้องชาย??

301
หมิงจูกล่าววาจาอย่างเย็นเยียบ
?คิดหรือเหยียบขึ้นหัวข้าได้ง่ายๆ
ท้ายสุดแล้วสันดานของผู้ชาย
ก็มิอาจโยกย้ายให้เปลี่ยนไป?

302
?เจ้าเข้าใจผิดแล้วล่ะ...หมิงจู
เขาไม่ได้เจ้าชู้กับสาวไหน
กับปิงปิงเขาก็บริสุทธิ์ใจ
เจ้าไปฟังมาจากใคร...จึงโกรธา
303
ตอนนี้สามีเจ้าน่ะแย่แล้ว
มันนอนแกร่วอยู่เตียง...ข้าเจียนบ้า
สารพัดอาหารสรรหามา
ทำเอาข้าจำต้องมัดแขนขามัน
304
นึกอย่างไรข้าเองก็ไม่รู้
เพราะจู่ๆ ขออะไรไม่คาดฝัน
บอกให้โบยทุบตีที่ตัวมัน
เผื่อว่านั่นอาจลดความหิวไป
305
ที่น้องห้าไม่กล้ากลับมาหาเจ้า
ข้าว่ามันขลาดเขลาเกินไปไหม
อายรูปร่างที่เปลี่ยนสภาพไป
อาจทำเจ้าหมดใจไม่รักกัน!?

306
สาวน้อยครุ่นคิดคำของพี่สี่
/เรื่องยัยหลี่พักไว้ก่อนก็ไม่หวั่น
คิดบัญชีย้อนหลังก็ทบทัน
แต่ว่าเรื่องพุงนั้น...เป็นอย่างไร/

307
?เขาบอกไหมว่าทำไมจึงพุงพลุ้ย??
?ข้าถามลุยไปกี่รอบก็แถใหญ่
มิยอมเปิดปากเล่าบอกเรื่องใด
จนข้าเหนื่อยใจขึ้นทุกที?

308
?..ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
โปรดช่วยพาข้าไปพบท่านพี่
เผื่อว่าเรื่องร้ายกลายเป็นดี
แม้ว่าเขาอ้วนพี...ไม่สำคัญ?

309
เมื่อหมิงจูได้พบกับท่านพี่
นางรีบปรี่วิ่งไปหาอย่างหวาดหวั่น
มือบางแตะรอยแส้แผลฟาดฟัน
บางจุดนั้นเลือดยังซึมเปื้อนอาภรณ์
310
?ท่านพี่เป็น MASOCHISM หรืออย่างไร?
ไม่คิดถึงใจใครที่ทุกข์ร้อน?

พลางเอื้อมมือไล้เรือนผมด้วยอาทร
ใจไหวคลอนคราเห็นแผลบนผิวกาย
311
สาวน้อยเช็ดตัวทำแผลให้
แม้พุงใหญ่เกะกะบ้าง.../มิเลวร้าย
ตุ้ยนุ้ยดีข้าชอบออก...พ่อยอดชาย
แต่ท่านก็มิวายปิดบังกัน/

312
?ข้ารักท่านมากแค่ไหนคงไม่รู้
มิได้ดูแต่ภายนอก...ไยพรึงพรั่น
เกือบปีที่พวกเราอยู่ใกล้กัน
รู้ไหมนั่น..หัวใจข้าเป็นของใคร
313
เรื่องใหญ่เพียงนี้กลับไม่ยอมบอก
ให้ข้ารู้จากคนนอกใช้ได้ไหม
เอาเถอะข้า...ไร้ความสำคัญใด
กายอยู่ใกล้ใจยิ่งไกลกันทุกที?

314
คำตัดพ้อพรั่งพรูจากสาวน้อย
น้ำตาปรอยไหลรินแทบป่นปี้
เมื่อนางทำแผลเสร็จพอดี
ตรวจดูแผลทุกที่จึงเอ่ยลา
315
ไป๋อวี้ถังนอนนิ่งไม่ได้สติ
?ดูหลับสิ...คล้ายเด็กดิ้นถีบผ้า?
หมิงจูจึงคลี่ผ้าห่มกายา
?หากตื่นมา...ไม่พบข้าคงจะดี?
316
พลันเห็นแพขนตาเริ่มขยับ
นางจึงจับจัดผ้าห่มให้เข้าที่
ผินกายเดินออกไปในทันที
เมื่อคนดีของนางตื่นขึ้นมา

ถึงพระเอก: ตอนที่ท่านกำลังหลับอยู่ ท่านไม่เห็นหรอกว่าพี่สี่ทำแรงแค่ไหน
ผู้หญิงบอบบางกว่าผู้ชายนะคะ ชิ!

ออฟไลน์ ทูตซ้ายพรรคจรัส

  • เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉะนั้นจงอย่าประมาท
  • กินนรอัครกวี

  • *
  • กระทู้: 432
  • คะแนนกลอน 43
  • เพศ: หญิง


317
แพขนตาดกดำเริ่มขยับ
พลางสูดรับกลิ่นหอมที่อวลอยู่
ทราบทันทีถึงการมาของโฉมตรู
จึงฮึดสู้พยายามฝืนร่างกาย
318
นึกว่านางฟุบหลับอยู่ข้างเตียง
พลันพลิกเบี่ยงร่างตนด้วยมุ่งหมาย
คว้ามือเรียวมากุม..กระซิบพราย
" ข้ารักเจ้ามากมายนะคนดี "
319
ก่อนประคองขึ้นมาแล้วแนบจูบ
ทั้งไล้ลูบพลางสบตา.." เห้ยพี่สี่ !!  
" ใช่ข้าเอง..คงตกใจมากล่ะซี่ "
" แน่นอนสิ..เป็นท่านได้ยังไง ?! "
320
" เอิ่ม..น้องห้าช่วยปล่อยมือข้าก่อน
เจ้าทำข้าอกสะท้อนรู้บ้างไหม
ขนลุกซู่ทั้งตัวแล้ว..เห็นนี่มั้ย
ข้ามิใคร่ชมชอบกินถั่วดำ "

321
" ทำไมพวงแก้มพี่มันเริ่มแดง ?!
อย่าเสแสร้งข้ารู้ท่านใจระส่ำ "

" หยุดพูดเล่นได้แล้ว..ข้าไม่ขำ !! "
~มันเป็นกรรมของตรูหรือยังไง
322
ดันคว้าเอาหนูลามกมาเป็นน้อง~

" เดี๋ยวปั๊ดถองให้พุงยุบเลยดีไหม ?! "
" ข้าเลิกแกล้งก็ได้..พี่สี่ไซร้
หมิงเอ๋อร์เล่าอยู่ไหนตอบข้าที ?! "

323
" ฟื้นมาปุ๊บก็เรียกหาน้องสะใภ้
รู้บ้างไหมที่เหนื่อยคือข้านี่
อุตส่าห์ถ่อสังขารไปพล่ามวจี
ให้นางนี้เข้าใจทุกเรื่องราว "

324
" นางยังโกรธเรื่องที่เรากุขึ้นไหม ?!
นางยังเคืองอยู่มั้ยเรื่องข่าวฉาว ?!
นางยัง "
.. " พอแล้วถามซะยาว
ข้าจะเล่าคร่าวคร่าวให้เจ้าฟัง "

325
" ครั้นพบเจ้านอนเดี้ยงเจ็บสาหัส
ข้าเห็นชัดหมิงเอ๋อร์น้ำตาหลั่ง
มือเรียวบางต้องบาดแผลอย่างระวัง
เพราะกลัวพลั้งออกแรงมากเกินไป "
326
" ไม่รังเกียจความตุ้ยนุ้ยของเจ้าเลย
แถมทรามเชยยังคอยเอาใจใส่
วัดส่วนสัดบอกจะเตรียมตัดชุดให้
พอกลับไปเจ้าจะได้สวมใส่มัน "

327
" จะมีสาวน้อยเช่นนางสักกี่คน
รับตัวตนสามีได้มิไหวหวั่น
แต่เจ้าสิกลับทำลายความสัมพันธ์
เพราะความลับบ้าบอนั่น..ไม่เข้าใจ "

328
" ยังไงซะข้าขอสั่งให้เจ้า
กลับไปหานงเยาว์แล้วเริ่มใหม่ "

" ข้าทำตามมิได้..ขออภัย "
" มีโอกาสแล้วไยไม่คว้ามา "
329
" ความผึ่งผายเจ้าหายไปไหนหมด ?!
ไยหัวหดเป็นเต่าไม่เข้าท่า
ขี้เกียจยุ่งด้วยแล้วเสียเวลา
เชิญทำตัวไร้ค่าตามสบาย !! "

330
" คนอย่างเจ้าจับกระบี่ยังขี้คร้าน
เป็นขอทานถือกะลาถึงจะได้
หากยังทำตัวเยี่ยงนี้พ่อยอดชาย
เงินติดกายคงหมดลงเข้าสักวัน "
331
" ไหนจะพวกศัตรูที่เจ้าสร้าง
มาตามล้างแค้นจนต้องหวาดหวั่น
กระเตงพุงหนีตายพัลวัน
ถึงตอนนั้นข้าจะสมน้ำหน้าตาม "

332
" เรื่องความลับก็เครียดพออยู่แล้ว
ยังมิแคล้วต้องทนฟังพี่สี่หยาม
นี่เสี่ยวเอ้อร์..ขอเกี๊ยวน้ำสามสิบชาม !!
It's time to e a t อีกแล้วไง "

333
ครั้นรุ่งเช้าวันสุดท้ายก็มาถึง
ร่างกลมพึ่งตื่นจากการหลับใหล
" HO HO HO !! You จำ I ได้มั้ย ?! "
อวี้ถังไซร้ปรี๊ดแตกเอ่ยสวนพลัน
334
" ข้า..อุ๊บ" " Shut up ฟัง I ก่อน
อย่าใจร้อน..โอ้โหพุง you นั่น
บะละฮึ่มมากเกิน I คาดฝัน
ดีเหมือนกัน..มันเข้า concept เลย "

335
" นี่ red clothes พอเหมาะกับหุ่น you
รอสักครู่..หลังจากสิ้นเสียงเอ่ย
Oh my god..I สะเพร่าจริงจริงเลย "

" ซานต้าเห่ยเจ้าลืมเอาอะไรมา ?! "
336
" เครากับหนวด..but don't be serious "
พูดจบพลางยัดเยียดผ้าคลุมหน้า
" เอาไปใช้แทนละกันของ ninja
ส่วนเวลาแจกของขวัญตอนกลางคืน "

337
" มันจะยาวนานพอให้ you นั้น
ทำ mission complete ก่อนเด็กตื่น "

ชายชุดแดงพลันชะงักก่อนหยิบยื่น
รายชื่อที่ตนต้องฝืนเอ่ยออกไป
338
" I'm sorry but she is Ming Zhu
ขึ้นกับ you ว่าจะทำวิธีไหน "

" ตาแก่บ้า..ทำเช่นนี้คล้ายจงใจ
ให้ข้าไซร้ต้อง ugly ตลอดกาล !! "

339
" May the force be with you..I ไปล่ะ "
" อะไรฟระ..ชิ่งหนีไปหน้าด้านด้าน
อยากจะแปลงเป็น E.T. หนีขึ้นยาน
ไม่พบพานหมิงเอ๋อร์ตลอดไป "

340
" อย่างมากแค่ปรับตัวกับสิ่งแวดล้อม
อาจต้องยอมจำนนบ้างกับเพื่อนใหม่
ตัวประหลาดมีพุงพลุ้ยไม่เป็นไร
จากนี้ไซร้ไม่มีแล้วหนูขนทอง "
341
" ยามนี้ข้ารู้สำนึกว่าผิดแล้ว
คงไม่แคล้วต้องเป็นกรรมตามสนอง
ต่อจากนี้จะคุ้กกี้ถั่วกี่ซอง
ตนรับรองจะไม่เขวี้ยงทิ้งอีกเลย "
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 23, 2010, 04:32:19 pm โดย [หนู]ขนทอง ??[?] <:3)~ »
อาวุธซัดจะร้ายกาจขนาดไหน        โดนเข้าไปอาจบาดเจ็บเพียงผิวเผิน
เห็นน้ำตาสตรีเล่าคล้ายถูก BURN  ราดรดเนินแผงอกแกร่งยังแทบตาย
 

Poem Tags:
 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 




กลอน | เมนูอร่อย | สูตรอาหารเจ | ชูการ์ไกรเดอร์ | | ดาวน์โหลดเกมส์ฟรี | คำคม | อาหารสุขภาพ | เครื่องมือการเกษตร | ทศชาติชาดก | แบบเหล็กนั่งร้าน | วัสดุก่อสร้าง | รวม โน๊ตขลุ่ย | อาหารต้านมะเร็ง |

 

ติดต่อหรือแจ้งปัญหาได้ที่ กล่องข้อความ Facebook

POEM FLUTE MATERIAL KAMKOM SUGAR MENU CANCER HEALTH VEGETARIAN